ΓΕΥΣΙΧΩΣΤΕΣ

Taste dive: Τα μπριζολάκια

2012-01-08T18:33:00.004+02:00

Μετά από μια σχετικά μεγάλη αδρανή περίοδο (να με συμπαθάτε αλλά γευσιχωσία στη μητέρα μου και στους φίλους που μας καλούσανε δε γίνεται να κάνουμε), επιστρέφουμε δημήτριοι την μέρα της ονομαστικής γιορτής του Αη Γιάννη, για να σας δώσουμε τα φώτα μας (ειρωνικά δε, μια μέρα μετά των Φώτων).

Μετά από αρκετό καιρό εκτός μάχης στη νυχτερινή μασασκέδαση, είπαμε να το κάψουμε λίγο και να πάμε σε ένα πολύ δημοφιλή προορισμό για νέους, χαβαλεδιάρηδες και ωραίους. Δηλαδή πήγαμε να τους σπάσουμε τη παρέα....ΧΑ! Πήγαμε στο Γκάζι...

Το μαγαζί να είμαι ειλικρινής δε το ήξερα, ας είναι καλά ο κοιλιόδουλος που τα ψάχνει κάτι τέτοια. Το μαγαζί λέγεται Τα μπριζολάκια και είναι στο Γκάζι πάνω στην Κωνσταντινουπόλεως πολύ κοντά στο μετρό, πράγμα που του δίνει ένα επιπλέον πλεονέκτημα. Αν πάτε μόνο για φαγητό μπορείτε να πάτε με το μετρό και να επιστρέψετε νωρίς ώστε δε χρειάζεστε αυτοκίνητο, παρκάρισμα κτλ. Κυρίως το παρκάρισμα γιατί η περιοχή όπως ίσως θα ξέρετε έχει ένα ζωντανό δράμα κάθε βράδυ για το ποιός θα παρκάρει που (Για την ιστορία εγώ με την απίστευτη κωλοφαρδία που με διακρίνει στο Γκάζι πάρκαρα περίπου 100 μέτρα από το μετρό, 2 λεπτά αφού είχα φτάσει... ναι ναι το ξέρω, μη βρίζετε δε κάνει).

Δε μου είχαν πει κάτι για το μαγαζί πριν πάμε, οπότε ήμουν ελεύθερος να βγάλω τα δικά μου συμπεράσματα. Μόλις το είδα, χωρίς να πω ότι μου έκανε και καμία τρελή θετική εντύπωση, σκέφτηκα ότι σαν μαγαζί ήταν καλά φτιαγμένο. Ούτε πολύ φτιάξιμο, σαν γκόμενα που πάει στο Κιάμο, ούτε πολύ ατημέλητο στυλ, σαν κουτούκι που πάνε οι βαρύμαγκες του '80.

Με λίγα λόγια ένα μαγαζί ωραίο και με διακριτική αλλά καλή διακόσμηση, ότι πρέπει για να φας. Επιπλέον η μουσική είναι πολύ διακριτική, πρέπει δε (σύμφωνα με μερικούς ειδικούς στο τραπέζι) να έπαιζε ράδιο Μελωδία. Θα σας γελάσω, αλλά για να το λένε αυτοί.... Τέλος το μαγαζί ήταν άδειο εκείνη τη νύχτα, αλλά δικαιολογείται γιατί αφενός είναι νέο (2 μηνών αν άκουσα καλά) και αφετέρου ήταν μια νύχτα περίεργη με γιορτές κτλ, όπου οι περισσότεροι τρώνε σπίτι και μετά πάνε για ποτό, οπότε δε μπορώ να εκφέρω άποψη. Πάντως τα τραπέζια δεν είναι στριμωγμένα, έχω την εντύπωση ότι και γεμάτο να ήταν, δε θα είμασταν λιγότερο άνετοι.

Μια ελαφρά αρνητική εντύπωση, χωρίς να αμαυρώνει το μαγαζί, απλά είμαι περίεργος σε κάτι τέτοια, μου έκανε ο σερβιτόρος. Όχι δεν ήταν αγενής, το αντίθετο και πολύ εξυπηρετικό το παληκάρι. Απλά δεν είχε.... το look του σερβιτόρου. Δηλαδή αν δε φόραγε την ποδιά θα τον έκανα άνετα πελάτη. Από την άλλη το μαγαζί είναι αρκετά οικογενειακό, οπότε αυτό δεν είναι απαραίτητα στα πλην του. Απλά είναι κάτι που εμένα δε μου άρεσε, περί ορέξεως....

Πάμε τώρα στο φαγητό. Αυτό που δε χαρακτηρίζει το μαγαζί είναι η λέξη ποικιλία. Για την ακρίβεια ο κατάλογος (και το γενικό μενού προφανώς) έχει 3 σαλάτες, 6 ορεκτικά, 2 κυρίως πιάτα και 4-5 επιλογές για να πιείς. Και ο κατάλογος είναι ουσιαστικά μια σελίδα χαρτί, απλά εκτυπωμένη με άλλο χρώμα και σε χαρτί λίγο πιο σκληρό από το κλασσικό των επιστολών. Με λίγα λόγια ένα πράγμα που δεν έχει το μαγαζί είναι επιλογές.

Επειδή όμως το να έχεις 100 επιλογές και να είναι όλες μάπα δεν έχει νόημα, πάμε να δούμε το δια ταύτα! Το φαγητό... το οποίο παραδέχομαι ότι ήταν πολύ καλό. Τα ορεκτικά, που ήρθανε αρκετά γρήγορα, ήταν πολύ καλά, ούτε υπερβολικό λάδι στις σαλάτες, ούτε προτηγανισμένες πατάτες, γενικά θα ήταν τα ορεκτικά που θα ετοίμαζα σπίτι μου. Αν ήξερα να μαγειρεύω... καλά... τέλος πάντων καταλάβατε.

Για κυρίως πιάτο είχες 2 επιλογές, μπριζολάκια και μπιφτέκια. Φυσικά δοκίμασα και από τα 2 (για να δείτε τι κάνω για εσάς), και παραδέχομαι ότι ήταν καλοψημένα και ζουμερά, ακριβώς όπως μου αρέσουν. Με λίγα λόγια αν έχετε διαπιστώσει από τις κριτικές μου ότι έχουμε το ίδιο γούστο, μη διστάσετε, θα σας αρέσουν. Συνοδεύονταν με πατάτες, πάλι στο χέρι, οφείλω δε να παραδεχτώ ότι το πιάτο το καθάρισα τελείως σε ελάχιστο χρόνο.

Και τώρα ξέρω τι σκέφτεστε. Σπιτικό φαγητό, ωραίο μαγαζί, νόστιμα πιάτα και Γκάζι... η λυπητερή θα είναι πολύ.. λυπητερή... Ε λοιπόν όχι άπιστε αναγνώστη, για 7 κυρίως πιάτα, 2 σαλάτες, 3-4 ορεκτικά και κάμποσο κρασί (καλά να 'μαστε και να μας ζήσει ο εορτάζων) το μαλλί πήγε περίπου 80€. Προσωπικά με βάση το τι φάγαμε, την ποσότητα και την ποιότητα το θεωρώ πολύ καλή τιμή. Να παρατηρήσω προς τιμήν του μαγαζιού, ότι στο τέλος μετά από φαγητό κτλ κεράσανε και ένα μισόκιλο κρασί. Να ναι καλά οι άνθρωποι στην υγειά τους!

Κλείνοντας ένα ωραία διακοσμημένο μαγαζί, με καλό σέρβις (αν και είπαμε για το σερβιτόρο, είναι προσωπικό θέμα αυτό) και πολύ καλό φαγητό. Αν δε θέλετε ποικιλία και θέλετε απλά να φάτε καλά σαν σπιτικό φαγητό και σε πολύ καλές τιμές, θα σας το πρότεινα ανεπιφύλακτα. Αν θέλετε κυριλέ και ποικιλία κτλ.... αφήστε το δε κάνει για εσάς.

Τα Μπριζολάκια

(σταθμός Μετρό Κεραμεικός)

Κωνσταντινουπόλεως, Γκάζι

Taste dive: Butcher's grill

2011-11-20T17:35:00.000+02:00

Σάββατο βράδυ και στη Γλυφάδα επικρατεί το αδιαχώρητο από κόσμο. Εμείς πάμε να τσεκάρουμε την σχετικά καινούργια άφιξη στο χώρο του φαγητού, το Butcher's grill το οποίο βρίσκεται δίπλα στο Cinepolis. Το μαγαζί μπορείς να το χαρακτηρίσεις σουβλάκι - bar, ένα εξευγενισμένο σουβλατζίδικο.
Ο χώρος είναι ωραίος, με το ξύλο να κυριαρχεί παντού στο χώρο και στους τοίχους να κρέμεται το μενού αν κατάλαβα καλά. Εμείς κάτσαμε πάνω, στο κεντρικό τραπέζι, που αν και είχε κόσμο το μαγαζί ήταν αρκετά άνετα. Το σέρβις ήταν ευγενικό, εξυπηρετικό και στα συν βάζω το γεγονός ότι έφερε όλα τα κυρίως πιάτα μαζί.
Μεγάλη παρέα ήμασταν, 9 άτομα για την ακρίβεια και πήραμε για αρχή 3 μερίδες τηγανητές πατάτες, φρέσκιες (που έτσι πρέπει να είναι σε όλα τα μαγαζιά), 5 μερίδες πιτάκια, καλοψημένα (και γενικότερα όλες οι πίτες του είναι αλάδωτες), σως bbq που μου άρεσε αρκετά σε αντίθεση με τη σως μουστάρδας που έφερνε περισσότερο σε μαγιονέζα με λίγη μουστάρδα μέσα, λουκάνικο αραχώβης (γευστικό).
Για κυρίως πήραμε μια μερίδα γύρο κοτόπουλο, μια μερίδα καλαμάκι χοιρινό, 2 σκέτα καλαμάκια κοτόπουλο, 2 γιαουρτλού, 1 πίτα καλαμάκι χοιρινό, ένα πίτα γύρο κοτόπουλο, ένα πίτα γύρο χοιρινό και ένα με μοσχαράκι black angus. Από κανέναν δεν άκουσα κακό σχόλιο για το φαγητό και όσο για τα δύο τελευταία που δοκίμασα εγώ μου άρεσε πολύ το μοσχαράκι, πολύ μαλακό το κρέας αλλά και σωστά ψημένο. Για επιδόρπιο πήραμε ζεστό κέικ σοκολάτας με παγωτό, αν και μικρά τα κομμάτια του κεικ και μόνο μία μπάλα παγωτό δεν ήταν άσχημο. Αυτό που με χάλασε ήταν ότι έπρεπε να τους ζητήσουμε εμείς πιατάκια για το γλυκό αντί να τα φέρουν από μόνοι τους.
Για όλα αυτά μαζί με 5 μπύρες, 2 Coca Cola, μισό λίτρο κρασί και 2 μπουκάλια νερό πληρώσαμε €107.30. Για Γλυφάδα είναι τζάμπα. Ξεχάστε λοιπόν το πιάτσα καλαμάκι (που τον τελευταίο καιρό δεν έχω ακούσει και τα καλύτερα λόγια), τον Bobo και φυσικά την απάτη που λέγεται Λάδι και Ρίγανη με €3.20 το σουβλάκι. Άμα θέλετε να φάτε καλά και σε πολύ κεντρικό σημείο για το πουλ μουρ του θέματος πάτε εδώ.

Butcher's Grill
Ζησιμοπούλου 7α, Γλυφάδα.

Taste dive: Quick Grill Γλυφάδας

2011-10-15T20:52:00.000+03:00

Πέμπτη μεσημέρι και πήγαμε να γυμνάσουμε άνω και κάτω γνάθο στο Quick Grill. Μόνοι μας στο μαγαζί, ρωτάμε αν μπορούμε να κάτσουμε και μας απαντάνε "φυσικά". Ανταπαντάμε "ευχαριστούμε" γιατί είμαστε και ευγενικά παιδιά. Επειδή δε θέλαμε να φάμε πολύ αποφασίσαμε να πάρουμε μόνο 2 σουβλάκια ο καθένας. Ο φίλος Χοιρομέρης λοιπόν πήρε ένα με πίτα καλαμάκι χοιρινό κι ένα με πίτα γύρο κοτόπουλο ενώ η αφεντομουτσουνάρα μου επέλεξε πίτα γύρο χοιρινό και πίτα μοσχαράκι γάλακτος. Όλα είχαν τιμή €2.20 πλην του μόσχου που είχε €2.60, ε, μοσχαράκι γάλακτος είναι αυτό. Πάμε και στο δια ταύτα τώρα, με εξαίρεση το μοσχαράκι τα υπόλοιπα ήταν λίγο σκληρούτσικα, ίσως ψήθηκαν λίγο παραπάνω απ'ότι έπρεπε. Πάντως πολύ χορταστικό το σουβλάκι του σε τέτοιο σημείο που ο Χοιρομέρης να με κατηγορεί μετά ότι είμαι κακή επιρροή!
Στα συν (αλλά και πλην αναλόγως τι θα επιλέξεις) είναι οι τιμές του. Ένα συν ακόμα για το ότι κερνάνε γλυκό στο τέλος ανεξαρτήτως του τι παραγγελία θα κάνεις.
Κι ένα συν ακόμα τα εμπνευσμένα σουπλά (από χαρτί) που μπορείς κι εσύ να γράψεις την ατάκα με πιθανότητα να φιλοξενηθεί σε κάποιο από τα επόμενα! Εμείς γράψαμε αλλά δεν θα σας αποκαλύψουμε τι.

Quick Grill Γλυφάδας
Σοφίας Βέμπο 16 κ' Ζέππου (Καραχάλιου) Γλυφάδα

Taste dive: Η Θύμαλος (Ζάκυνθος)

2011-08-21T09:48:00.002+03:00

Λοιπόν, τα καλοκαιρινά ποστ συνεχίζονται οπότε μετά το Αιγαίο και τη Σύρο συνεχίζουμε με Ιόνιο. Πήγαμε Ζάκυνθο και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις από τη Θύμαλο που είναι εστιατόριο που ειδικεύεται στα θαλασσινά. Βρίσκεται στον παραλιακό δρόμο όπως πας από την πλατεία του Αγ. Μάρκου προς το λιμάνι λίγο πριν τον Άγιο (όταν λέμε Άγιο στη Ζάκυνθο φυσικά εννοούμε τον Άγιο Διονύσιο).
Ωραία διακοσμημένο το μαγαζί με καλή και γρήγορη εξυπηρέτηση. Πάμε και στο δια ταύτα τώρα που είναι το φαγητό. Εμείς 3 άτομα πήραμε μπύρα, από τις πολλές επιλογές που είχαμε τσίπουρο Τσιλιλή με γλυκάνισο και μία Coca Cola, ένα τζατζίκι (το οποίο έμεινε σχεδόν άθικτο μιας και πέσαμε με τα μούτρα σε όλα τα υπόλοιπα) πατάτες τηγανιτές φρέσκιες, μία σαλάτα με ρόκα και παρμεζάνα και ξύδι balsamico φρέσκια και χορταστική αθερίνα τηγανιτή που βέβαια μας ήρθε λίγο παρατηγανισμένη (όχι ότι δεν τη φάγαμε βέβαια), γαρίδες σαγανάκι με πλούσια σάλτσα, μακαρονάδα με γαρίδες αχνιστή και υπέρ του δέοντος χορταστική (αφού φάγαμε 3 άτομα και έμεινε και στο πιάτο) και φυσικά γαύρο μαρινάτο που πιστεύω είναι το ατού του μαγαζιού μιας και ήταν φρέσκοφτιαγμένος και με την οξύτητα που σου άφηνε στο στόμα να είναι η ιδανική για να μην σου επικαλύπτει τη γεύση του γαύρου (για αυτό και ξαναπαραγγείλαμε).
Σύνολο πληρώσαμε €70, ίσως λίγο τσιμπημένο σε τιμή το τσίπουρο, αλλά φάγαμε καλά έχει σημασία οπότε όταν ξαναπάω στο νησί σίγουρα θα το έχω στα υπ'όψιν.

Η Θύμαλος
Λομβάρδου 78 (Παραλία Ζακύνθου)
Τηλ.: 2695026732

Taste dive: Scherzosa (Σύρος)

2011-06-22T20:09:00.002+03:00

Ένα μαγαζί που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το λιμάνι της Σύρου. Οπότε το επισκεφτήκαμε λίγο πριν φτάσει το καράβι, που για κυριακάτικο απογευματινό δρομολόγιο ήρθε γύρω στις 15:30 οπότε άμα το επισκεφτείτε γύρω στις τρεις παρά πιστεύω προλαβαίνετε να τσιμπήσετε κάτι.
Αν θυμάμαι καλά είναι μια πιτσαρία που είχε επισκεφτεί και ο Έκτορας Μποτρίνι με την εκπομπή που έκανε τότε, τον Εφιάλτη στην κουζίνα, αλλά δε μπόρεσα να βρώ το επεισόδιο εκείνο.

Λοιπόν είναι μια πιτσαρία, που έχει πίτσα με ζύμη παραδοσιακού ιταλικού τύπου, δηλαδή πολύ λεπτή. Εμείς πήραμε μία με το όνομα Φιλαδέλφεια κοινώς γιατί έχει μέσα τυρί Φιλαδέλφεια και μία μπάρμπεκιου. Η πρώτη είναι πολύ ελαφριά ενώ η δεύτερη σου πέφτει λίγο βαριά. Πάντως καλοφτιαγμένες και οι δύο. Και πήραμε και μία μακαρονάδα πουτανέσκα που ήρθε καυτή στο τραπέζι. Ήταν γευστική αλλά πιστεύω έχω φάει και καλύτερες, βέβαια για τελευταία στιγμή καλά ήτανε. Τώρα από τιμές τρία άτομα πληρώσαμε €38.30 που το θεωρώ ακριβό, ενδεικτικά για τη μία πίτσα πληρώσαμε €14. Το σέρβις από την άλλη ήταν ικανοποιητικό, ευγενικό το παιδάκι, λίγο η κουζίνα πρέπει να έχει ένα θεματάκι και ίσως αργήσει την παραγγελία.

Taste dive: Περί-ουσίας (Σύρος)

2011-06-21T20:57:00.001+03:00

Ένα πολύ καλό μαγαζί το οποίο δε βρίσκεται μέσα στην πόλη αλλά στο δρόμο νομίζω που πάει για άνω σύρο (άμα βρείτε το σήμα της Citroen ακριβώς απέναντι θα βρείτε και το μαγαζί).
Σίγουρα να παραγγείλετε φέτα περί-ουσίας που θα σας το αφήσω για έκπληξη,
πρώτα φέρνουν μια σαλτσούλα λίγο πικάντικη και λίγο γλυκιά

μία σαλάτα με ρόκα, ανθότυρο, κάπαρη, ντομάτα, αγγούρι, κρουτόν, λάχανο

μία μερίδα ντάκους

πολύ γευστικό σαγανάκι που λιώνει στο στόμα

και για κυρίως πιάτο μία μερίδα μπιφτέκια και μία σουτζουκάκια. Τα σουτζουκάκια κάπως πικάντικα και τα μπιφτέκια λιώνανε (και αυτά) στο στόμα...
Δεν έχω φωτογραφίες γιατί εξαφανίστηκαν εν ριπή οφθαλμού. Σύνολο €46,50 μαζί με τσίπουρο και νερό. Για όλα αυτά, πολύ καλή τιμή. Εννοείται ότι θα ξαναπάω όταν θα ξαναβρεθώ στο νησί.

Taste dive: Φραγκοσυριανή (Άνω Σύρος)

2011-06-21T20:08:00.004+03:00

Λοιπόν, καταρχάς είναι ένα μαγαζί με καταπληκτική θέα. Θέα στην Ερμούπολη της Σύρου, βλέπεις όλη την πόλη πιάτο, και το φεγγάρι άμα είναι καθαρός ο ουρανός. Πάμε και στο δια ταύτα τώρα.
Ωραίο μαγαζάκι, χαλαρό, ότι πρέπει για να πιεις το τσιπουράκι με τους φίλους σου και να κουβεντιάζεις και να κάνεις χαβαλέ.
Πήραμε ντάκο, αρκετά χορταστικός

Λούζα (παραδοσιακό αλλαντικό της Σύρου) που πρέπει να δοκιμάσετε

Σαν Μιχάλη (παραδοσιακό τυρί της Σύρου) που πρέπει επίσης να δοκιμάσετε

Κολοκυθοκεφτέδες που δε δοκίμασα

Σαγανάκι καλοψημένο

Λουκάνικα γευστικά

Και μια χοιρινή τηγανιά (που πρέπει να τους "άρπαξε" λιγάκι)

Σύν 2 καραφάκια τσίπουρο και το νερό σύνολο πληρώσαμε €61. Καλή τιμή για την ποιότητα του φαγητού και την εξυπηρέτηση μιας και ήταν αρκετά γρήγορο το σέρβις. Αυτό που με χάλασε και θα έριχνε κάπως τις τιμές, είναι ότι το ψωμί που σου φέρνουν κάνει €3.20 και σου χρεώνουν και έξτρα κουβέρ €0,80 το άτομο. Κι επίσης πρέπει να πληρώνεις και τη θέα, ας πούμε η τηγανιά έκανε €8.00

Taste dive: Η κόκκινη ντομάτα (μέρος δεύτερο)

2011-06-05T12:51:00.001+03:00

Όπως ο δολοφόνος επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος έτσι και οι Γευσιχώστες επιστρέφουν για να δουν την πρόοδο (ή μη) κάποιου μαγαζιού που έχουν ξαναπάει. Και θα μου πεις, καλά τόσα μαγαζιά υπάρχουν εσείς στα ίδια πάτε; Άμα οι περιστάσεις και οι παρέες το επιλέξουν γιατί όχι;
Λοιπόν Σάββατο βράδυ και πάλι και όταν μπήκαμε στο μαγαζί ήταν ήδη δυο παρέες εκεί που με την πάροδο της ώρας γίνανε 7, με το που κάτσαμε κατευθείαν ήρθαν τα σερβίτσια και η ιδιοκτήτρια να μας πει τι έχει το μενού (που για κάποιούς αυτό μπορεί να είναι και αρνητικό γιατί δε βλέπεις τιμές). Καταλήξαμε να πάρουμε μία τυροκαυτερή η οποία ήταν αρκετά καυτερή αλλά σε όποιον αρέσουν τα καυτερά (σαν εμένα) θα την ευχαριστηθεί δεόντως.
Πήραμε πιροσκί, τα οποία είχαν γέμιση κιμά και πατάτας, νομίζω, και ήταν αρκετά καλά, ρώσικη σαλάτα που δε δοκίμασα, φέτα ψητή

η οποία ήταν νόστιμη αλλά πρέπει να ήταν ζεσταμένη στο μικροκυμάτων ενώ θα έπρεπε να είναι ψημένη στα κάρβουνα.Επίσης μια τεράστια χωριάτική σαλάτα με πολύ φρέσκα υλικά.
Για κυρίως πήραμε μπριζολάκια που ήταν καλά, αν και μάλλον λόγω του μέρους του ζώου από το οποίο προήλθαν δεν ήταν και πολύ ζουμερά, ψαρονέφρι που ήταν απίστευτα καλά ψημένα (από τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει) και άνετα θα μπορούσαμε να έχουμε παραγγείλει και δεύτερη μερίδα και ένα μπιφτέκι το οποίο ήταν μεγάλου μεγέθους όπως βλέπετε.

Όλα συνοδευόντουσαν με πατάτες φρέσκες (που πάντα το θεωρώ ατού για ένα μαγαζί).Επίσης να δοκιμάσετε τη μπύρα που λέγεται Baltika 4.
Σύνολο εμείς, 5 άτομα, για όλα αυτά (συν ένα τσίπουρο κι ένα μπουκάλι κρασί) πληρώσαμε €70. Πολύ καλή τιμή πιστεύω.
Οπότε πιστεύω το μαγαζί καταφέρνει και κρατάει ψηλά την σημαία της ποιότητας και της ποσότητας.

Η κόκκινη ντομάτα: Θράκης 2, Νέο Ηράκλειο.

Taste dive: Το Παραδοσιακό της Λάρισας στη Γλυφάδα

2011-05-16T20:10:00.002+03:00

     Όπως λέει και το όνομα του είναι ένα μαγαζί από τη Λάρισα που έχει ανοίξει και στη Γλυφάδα. Παλιό διώροφο (μπορεί και τριώροφο) σπίτι το οποίο ανακαινίστηκε, επενδύθηκε εξωτερικά με πέτρα και εσωτερικά κυριαρχεί το ξύλο. Μπορείς να κάτσεις εντός ή εκτός σε κάποιο από τα ξύλινα (και αυτά) τραπέζια που αν και πήγα Σάββατο βράδυ βρήκα πολύ άνετα να κάτσω. Το σέρβις είναι εξυπηρετικό και γρήγορο. Εμείς συγκεκριμένα παραγγείλαμε μία φέτα ψητή στη λαδόκολλα η οποία κοστίζει €4 και πιστεύω τα άξιζε τα λεφτά της και με το παραπάνω, καλές πατάτες τηγανητές φρέσκες και όχι προτηγανισμένες στην ίδια τιμή με τη φέτα, πίτες κομμένες με €0,50 η μία αλάδωτες και σωστά ψημένες.
     Πάμε και στα κυρίως τώρα τα οποία ήταν σουβλάκι χοιρινό με κόστος €1.70 σουβλάκι κοτόπουλο €1.80 και λουκάνικο Φαρσάλων €1.70. Τα σουβλάκια τρωγόντουσαν ευχάριστα (αν και έχω φάει και καλύτερα και φτηνότερα) ενώ το λουκάνικο αν και καλό και γευστικό θα έπρεπε να έχει περισσότερο πράσο μέσα, μάλλον θα έπρεπε να το αντικαταστήσουν με λουκάνικο Παλαμά Καρδίτσας. Και για να πιούμε πήραμε 2 καραφάκια τσίπουρο Τσιλιλή που κοστίζουν €2.50 το ένα (αν και με χάλασε ότι δεν είχε με γλυκάνισο), ίσως λίγο τσιμπημένη η τιμή του.
     Σύνολο πληρώσαμε (μαζί με το νερό) €25.50 αλλά πιστεύω ότι τα άξιζε τα λεφτά του κατά 80% οπότε άμα είστε Γλυφάδα και θέλετε κάτι να φάτε έχετε το στα υπ' όψιν σας.

Το Παραδοσιακό της Λάρισας στη Γλυφάδα
Ν. Ζέρβα κ' Κύπρου, Γλυφάδα

Αλάτσι

2011-05-04T19:58:00.002+03:00

Επισκέφτηκα το μαγαζί λόγω της φήμης του Θοδωράκη αλλά και πρόσφατα λόγω του μαστερ σεφ Σκαρμούτσου. Ο κόσμος κυμαίνεται ανάμεσα σε φωνακλάδες κοστουμάτους ή σε νεαρά παιδιά που περιμένουν να δουν να ξεπετάγεται κάποιος διάσημος ή κάποιος διαγωνιζόμενος από το σόου του Μέγκα.

Πήγα απογευματάκι χωρίς κράτηση και σε σχεδόν άδειο μαγαζί ο ένας και μοναδικός σερβιτόρος μου είπε πως έχει μόνο ένα τραπέζι ελεύθερο κι αυτό μέχρι τις 8.30. Είχαμε δηλαδή 2 ώρες μπροστά μας για να φάμε, δεν ήθελα να φανταστώ τι θα συνέβαινε αν πήγαινε 8.30 κι ακόμα τρώγαμε.

Έξω στην είσοδο είδα το σεφ Σκαρμούτσο να καπνίζει, κοίτα να δεις σύμπτωση σκέφτηκα, τον είδαμε το σελέμπριτί μας για σήμερα. Καθώς παραγγείλαμε από τον απλό, καθημερινό και ακριβό κατάλογο και όση ώρα περιμέναμε, ο σεφ του μαγαζιού Σκαρμούτσος φορώντας μια ΦΟΡΜΑ πηγαινοερχόταν στο μαγαζί, έπινε ποτά στο μπαρ, ενώ αδιαφορώντας για τους πελάτες περιφερόταν τριγύρω και αγκάλιαζε κάτι γκόμενες.

Ήμουν ο μόνος άραγε που σκέφτηκε: "Καλά αυτός ο τύπος γιατί δεν είναι στην κουζίνα του να μαγειρεύει?"

Τις 2 ώρες που έκατσα εκεί δεν τον είδα να κατεβαίνει ούτε μια φορά στα μαγειρεία, θα ήταν ή στο μπαρ ή έξω να ντουμανιάζει ή θα τριγύριζε στο μαγαζί προκαλώντας άγχος στους πελάτες μήπως πιαστεί κανα πηρούνι στη φόρμα του.

Απαράδεκτο σκηνικό για ένα υποτίθεται κυριλέ (όπως φαίνεται από τις τιμές) μαγαζί.

Παραγγείλαμε ένα "φορτωμένο" σαγανάκι στο οποίο χάνονταν οι γεύσεις, μια αδιάφορη σαλάτα που ούτε καν τη θυμάμαι(φαντάσου) και μια μπριζόλα που ήταν ΞΕΡΗ. Ίσως το λάθος ήταν δικό μας γιατί την παραγγείλαμε καλοψημένη(επειδή θεωρήσαμε ότι το μαγαζί ήταν γκουρμέ και από προηγούμενες εμπειρίες μας σε γκουρμέ μαγαζιά όταν ζητούσαμε το κρέας μέτριο, μας το έφερναν έτοιμο να βελάξει με σως αίμα που θα κόλαζε και τον Δράκουλα).

Φαντάζομαι ίσως κάποιος θεωρήσει ατού το ότι σερβίρει τα πιάτα με σπιτικές πατάτες από ελαιόλαδο, αλλά come on σπιτική πατάτα ήταν το πρώτο πράγμα που έφτιαξα όταν ήμουν φοιτητής και δεν ήξερα να βράσω ούτε αβγό οπότε σιγά τα αβγά (pun intended).

Ήθελα να μου αρέσει το μαγαζί αλλά με απογοήτευσε, λυπήθηκα και τα λεφτά που έδωσα ενώ μου γκρεμίστηκε και η καλή γνώμη που είχα σχηματίσει για τον Σκαρμούτσο από το σόου. Φαίνεται η φήμη φουσκώνει μυαλά.

Πιάτσα Καλαμάκι

2011-05-03T19:43:00.001+03:00

Στη Γλυφάδα. Που όταν ακούς Γλυφάδα αυτομάτως ο νους πάει σε κάτι ακριβό. Αλλά το Πιάτσα Καλαμάκι είναι αρκετά φτηνό, πιο φτηνό κι από το Ριγανάτο μιας και είναι της ίδιας κατηγορίας (τουλάχιστον σε αυτά που πήρα) δηλαδή 2 καλαμάκια χοιρινά με κόστος €1, 20 το ένα, 2 καλαμάκια κοτόπουλο με κόστος €1, 30 το ένα και 2 πιτούλες που και οι δύο μαζί κάναν €1. Σύνολο €6 για να τσιμπήσετε κάτι στα γρήγορα. Αυτό που μου φάνηκε ότι έχει διαφορά με το Ριγανάτο είναι στο μέγεθος που μου φάνηκε μικρότερο. Πάντως μια καλή επιλογή για καλαμάκι.

Πιάτσα Καλαμάκι
Φοίβης 17, Γλυφάδα
(κοντά στο κολυμβητήριο)

Taste dive: Χριστόφορος (στα Καλύβια)

2011-01-16T10:48:00.004+02:00

Ήταν ένα Σάββατο βράδυ σαν όλα τα άλλα. Αν και λάθος, δεν ήταν σαν όλα τα άλλα γιατί αυτό το σάββατο βράδυ είχαμε κανονίσει να πάμε καλύβια...

Καταρχήν όποιος δεν ξέρει για τα καλύβια και διαβάζει αυτό το blog να πάει αμέσως να κάνει 40 μετάνοιες και να εξομολογηθεί πριν προσευχηθεί στο Άγιο Μαμαλάκη για συγχώρεση. Εμείς φυσικά και τα γνωρίζαμε, για την ακρίβεια και αυτά μας ξέρουν αρκετά καλά...

Ξεκινάμε, λοιπόν, μια λογική ώρα (9:30) και μπαίνουμε στο Χριστόφορο στα καλύβια. Αν αναρωτιέστε γιατί λέμε Καλύβια και όχι Χριστόφορος είναι γιατί πάνω κάτω όλες οι ταβέρνες εκεί είναι το ίδιο. Μικρές οι διαφορές αν υπάρχουν. Το πρώτο θετικό, αν και δεν έχει και πολύ να κάνει με τις ταβέρνες, είναι ότι βρήκαμε εύκολα πάρκινγκ και μάλιστα πολύ κοντά στις ταβέρνες. Και μάλιστα ένα Σάββατο βράδυ που έχει και κίνηση.

Οι ταβέρνες από decor δεν λένε και πολλά πράγματα, ας πούμε οΧριστόφορος έχει στους τοίχους φωτογραφίες από παλιές ελληνικές ταινίεςΦυσικά αυτό είναι λογικό, για ταβέρνα μιλάμε, όχι για club στην παραλιακή. Γενικά το περιβάλλον είναι ευχάριστο και σε εμπνέει για φαγητό (όχι ότι εμείς χρειαζόμαστε έμπνευση, αλλά λέμε τώρα). Αν και παραδέχομαι ότι με βόλεψε, είχε και μια τηλεόραση που έδειχνε ποδόσφαιρο (γενικά στιγμιότυπα, ίσως έδειχνε και live αγώνες αν είχε), το οποίο μου φάνηκε αρκετά άσχετο με το κλίμα, αλλά ξαναλέω ότι αρκετή ώρα την πέρασα κοιτώντας εκεί. Το αποβλάκωμα της τηλεόρασης... καλά κάνω και δε βλέπω... πολύ...

Στο θέμα μας, το σέρβις. Τα γκαρσόνια πολύ εξυπηρετικά, αν και μου φάνηκε ότι αυτός που πήρε την παραγγελία ήταν σε άλλο πλανήτη, ωστόσο μετά από μερικές διορθώσεις τελικά δώσαμε την παραγγελία. Τα υπόλοιπα ήρθαν πολύ γρήγορα, στην ώρα τους, τίποτα δεν καθυστέρησε και ότι ζητήσαμε ερχόταν αμέσως. Μπράβο στα παιδιά και είχαν και δουλειά ήταν σχεδόν γεμάτο το μαγαζί. Βέβαια τελικά παρά την προσπάθεια του παραγγελιοδέκτη (ναι δεν υπάρχει τέτοια λέξη αλλά όταν το κάνει ο Ελύτης σας φαίνεται αριστούργημα...) ένα λάθος έγινε και τα παϊδάκια κοτόπουλο έγιναν αρνίσια. Ε μικρό το κακό, δεν χάλασε και τίποτα. Ένα ακόμα μικρό λάθος (αν και εκεί φταίμε και εμείς) είναι ότι μπερδεύτηκαν 2 μπριζόλες, μια σταβλίσια με μια χοιρινή και πήγαν σε λάθος άτομα. Δηλαδή πήγαν τούμπα, αλλά πάλι μικρό το κακό, άλλωστε και εμείς το καταλάβαμε μάλλον αργά. Βασικά πολύ αργά, και οι 2 ήταν σε διαδικασία χώνεψης.

Και πάμε στο φαγητό. Το πρώτο πράγμα που σου κάνει εντύπωση εκεί είναι το μέγεθος των μερίδων. Είναι ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ!. Συγκεκριμένα παραγγείλαμε 1 σαλάτα ανάμεικτη, η οποία ήταν άνετα 2 σαλάτες σε οποιοδήποτε άλλο μαγαζί και αν έχω πάει, πατάτες που ήταν χαλαρά 50% μεγαλύτερες από άλλες μερίδες και 1 τζατζίκι που το είχανε βάλει σε κανονικό πιάτο και όχι σε μικρό. Μπράβο πρέπει να πω δεν κάνανε τσιγκουνιές. Για το τζατζίκι πρέπει να πω ότι ήταν πολύ νόστιμο και αρκετά ελαφρύ. Κοινώς δε βρομοκοπάγαμε μετά, αν και μεταξύ μας μπορεί απλά να μη μας φαινόταν αφού όλοι φάγαμε... Τι να σας πω κανένας δε λιποθύμισε στο δρόμο μας.

Στα κυρίως πιάτα, πήραμε φιλέτο κοτόπουλο, μπριζόλες χοιρινή και μοσχαρίσια (σταβλίσια αν και δεν βρήκα διαφορά από την μοσχαρίσια), παϊδάκια (κοτόπουλο άσχετα αν μας βγήκαν) αρνίσια και ένα μπιφτέκι (η αφεντιά μου). Φυσικά οι μερίδες ακολουθούν τις μερίδες των ορεκτικών, είχαμε βάλει και στοίχημα με τον χοιρομέρι αν μπορώ να φάω ένα μπιφτέκι μόνος μου (και φυσικά απέδειξα για άλλη μια φορά την ανωτερότητά μου). Το μπιφτέκι ήταν νοστιμότατο και μου άρεσε ιδιαίτερα, η χοιρινή ήταν επίσης νόστιμη αν και θα μπορούσε να είναι λίγο πιο ζουμερή, η σταβλίσια ήταν αρκετά μαλακή για μοσχαρίσια μπριζόλα (αλλού είναι το θέμα θα το πω παρακάτω) και το κοτόπουλο ήταν... σαν κοτόπουλο, δεν έχει και μεγάλη διαφορά.

Τα πιάτα δεν συνοδεύονταν με κάτι, αλλά πιστέψτε με είναι τόσο μεγάλες οι μερίδες που και να είχε κάτι γύρω του, δε θα το τρώγατε. Ωστόσο αυτό που δεν κατάλαβα είναι τι διαφορετικό έχει η σταβλίσια από τη χοιρινή (εκτός από την τιμή). Τέλος πάντων δεν θα το κάνουμε θέμα, απλά προτιμήστε τη χοιρινή.. Σαν σύνολο το φαγητό ήταν πολύ ωραίο με χορταστικές (και κάτι παραπάνω) μερίδες, όχι κάτι το εξεζητημένο, αλλά δε ζητάς κάτι το εξεζητημένο σε μια ταβέρνα.

Από άποψη τιμών, οι τιμές είναι ίδιες περίπου με κάθε άλλο εστιατόριο του είδους, αλλά με τις μερίδες να είναι όπως είναι εμένα μου φαίνονταν μάλλον φτηνές. Ουσιαστικά πληρώνεις το ίδιο με μια άλλη ταβέρνα αλλά παίρνεις τουλάχιστον 50% παραπάνω. Ουσιαστικά το όλο τραπέζι πήγε περίπου 17 ευρώ το άτομο, αλλά φάγαμε του σκασμού. Να αναφέρω ότι υπάρχει και κέρασμα γιαουρτάκι με 3 είδη γλυκό του κουταλιού να διαλέξεις να βάλεις από πάνω, το οποίο μετά από τόσο φαΐ ταιριάζει απόλυτα. Μπορώ να πω ότι σε μένα ήρθε και έδεσε...

Συνοψίζοντας είναι ένα ήρεμο μέρος αποκλειστικά και μόνο για φαγητό, αλλά αν πάτε μπορείτε να είστε σίγουρος ότι θα φάτε. Γενικά αν σαν ενδιαφέρει και η ποσότητα (και η ποιότητα) και όχι κάτι το διαφορετικό (γιατί στο τέλος είναι απλά μια ταβέρνα) το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Χριστόφορος, Μιχ. Καλαβρυτινού 11

πλησίον εκκλησίας Καλυβίων
(άμα βρείτε την εκλλησία σίγουρα θα βρείτε και το Χριστόφορο)

Μη φάτε στου Antonio!

2010-12-08T18:50:00.004+02:00

Θα χρησιμοποιήσω αυτό το βήμα που τόσο δημοκρατικά μου έχει δοθεί για να εκφράσω την οργή και την αγανάκτησή μου για μια αναίσχυντη κλοπή στην οποία έπεσα θύμα τις προάλλες. Πήγα κουνάμενος σινάμενος την Παρασκευή το βράδυ να φάω στο ιταλικό εστιατόριο Antonio στην πλατεία Εσπερίδων στη Γλυφάδα με όρεξη, κέφι και καλή διάθεση αλλά κατέληξα να σιχτιρίσω την ώρα που πάτησα το πόδι μου εκεί μέσα. Πολύ γλυκός ο χώρος, ευγενέστατος ο σερβιτόρος αλλά what the fuck man? Μου χρεώνεις 6 ευρώ δυο ψωροψωμάκια και μια κουταλίτσα από πολτό ελιάς με το καλημέρα σας? Έστω από ευγένεια ρώτα με πρώτα αν τα θέλω και μετά πέταξέ τα μου στο τραπέζι και καραχρέωσέ τα. Και μου ανοίγεις κι ένα Αύρα και μου το χρεώνεις 3 ευρώ. Δηλαδή με το που κάθεσαι έχεις χρεωθεί 9 ευρώ! Ας φόραγαν κουκούλες να μου έχωναν κι ένα πιστόλι στον κρόταφο και να μου τράβαγαν το πορτοφόλι, αυτό θα ήταν μια αξιοπρεπής ληστεία τουλάχιστον!

Θα μου πεις πληρώνεις το χώρο και το μέρος. Fuck me, είχε δέκα κάδρα πολύ ωραία σιγά τα αυγά, βάλε μου έστω στο λογαριασμό χρέωση για τα κάδρα μη μου βάζεις χρέωση για τα 2 ψωμάκια! Η βραδιά όπως θα φαντάζεσαι συνεχίστηκε στο ίδιο κλίμα με μια μικρή μαρουλοσαλάτα με ντομάτα και κρεμμύδι (στο μενού αυτή λεγόταν ανάμεικτη) η οποία χρεώθηκε 10 ευρώ και 4 ραβιόλια σαν κυρίως πιάτο από τα οποία έφαγα τα 3 με το ζόρι. I hate Antonio.

Taste dive: Piazza di Pasta

2010-11-17T19:47:00.002+02:00

Αργυρούπολη. Σάββατο βράδυ. Πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό για φαγητό ήταν το Ριγανάτο, που μπορείτε να διαβάσετε για αυτό σε προηγούμενη ανάρτηση, το οποίο τελικά ήταν φίσκα στον κόσμο. Κάνοντας μια βόλτα τριγύρω για χάζεμα πέρασα έξω από το Piazza di Pasta, ένα μαγαζί που είχα να επισκεφτώ το λιγότερο δύο χρόνια. Αμέσως το αποφάσισα και μπήκαμε μέσα. Βρήκαμε εύκολα να κάτσουμε αν και μικρό το μαγαζί, μάλλον το timing ήταν πολύ καλό. Ο χώρος όπως πάντα προσεγμένος και φιλική εξυπηρέτηση από το προσωπικό. Φυσικά πας να φας ζυμαρικά εκεί πέρα, αλλά πρώτα πρέπει να ξεκινήσεις (κατά τη γνώμη μου) με Crostini alla piazza δηλαδή ψωμί (λογικά) ψημένο στο φούρνο που πάνω έχει ντομάτα τυρί και σκόρδο και το οποίο είναι απίστευτα νόστιμο. Μετά θα διαλέξετε κάτι από τη μεγάλη ποικιλία σε ζυμαρικά σε διάφορες ωραίες παραλλαγές και που θα σας έρθει σε αρκετά μεγάλη μερίδα που μπορεί και να ζητήσετε το υπόλοιπο να σας το βάλουν πακέτο για το σπίτι άμα δεν καταφέρετε να το τελειώσετε. Πάμε και σε αυτά που με χαλάσανε τώρα. Κάποτε πήγαινες να φας και με 30 ευρώ έπαιρνες και ορεκτικό, και 2 μερίδες φαγητό ακόμα πιο μεγάλες από αυτές που σερβίρει τώρα, κρασί και γλυκό ενώ τώρα με τα ίδια λεφτά πήραμε μόνο ένα ορεκτικό και δύο κυρίως πιάτα. Και στο τέλος σε κερνούσανε και ένα limoncello ή fragolino. Για την ακρίβεια δώσαμε €28.50. Πάντως ακόμα παραμένει μία πολύ καλή επιλογή για φαγητό, σαφώς καλύτερη από τη La Pasteria.

Piazza di Pasta

Δωδεκανήσου 1 & 28ης Οκτωβρίου, Αργυρούπολη

Taste dive: Ριγανάτο

2010-10-18T19:19:00.003+03:00

Καινούργια άφιξη στην Αργυρούπολη και είναι ένα σούβλατζίδικο που άνοιξε εκεί που ήταν το Rib's (και για όποιον θέλει να μάθει τι ήταν το Rib's ας κοιτάξει προηγούμενες αναρτήσεις μας) το οποίο τελικά έκλεισε γιατί όπως πολύ σωστά είχαμε αναφέρει ήταν πολύ κυριλέ για μια περιοχή όπως η Αργυρούπολη και είχαμε δεχτεί "βολές" για αυτό μας το σχόλιο. Τέσπα το concept έχει παραμείνει το ίδιο με το Rib's δηλαδή ίδια πιάτα κλπ και στο κυρίως θέμα αυτό που θα φάτε είναι καλαμάκι κοτόπουλο, καλαμάκι χοιρινό και κεμπάπ. Τουλάχιστον αυτά φάγαμε εμείς. Δεν θυμάμαι τι άλλο είχε ο κατάλογος. Σίγουρα δεν είχε γύρο και τυλιχτά σουβλάκια. Το σίγουρο είναι ότι πήραμε 2 καλαμάκια χοιρινά, ένα κοτόπουλο, 2 κεμπάμ, 1 μερίδα πατάτες, 4 πιτούλες (εξαιρετικές) και 2 μπύρες και πληρώσαμε 2 άτομα 13€. Τα καλαμάκια ήταν χορταστικά και εύγευστα ενώ το κεμπάπ μας άφησε αδιάφορους. Πάντως μια πολύ καλή επιλογή για φαγητό και ο χώρος είναι προσεγμένος.

Ριγανάτο
Πλατεία Ηρώων Πολυτεχνείου, Αργυρούπολη

Taste dive: Πράσινος Λόφος

2010-06-27T15:15:00.004+03:00

Αν και ξέρω οτι αναρωτιέστε πώς και έκανα τόσο πολύ καιρό να βγώ έξω για φαγητό.... ε δεν έκανα ακόμα σαν gay (sic) τρώω, αλλά απλά πήγαινα σε μέρη λίγο πολύ γνωστά. Πρόσφατα και με μια καλή παρέα, πήγαμε σε ένα εστιατόριο που δεν ήξερα καν πως υπάρχει και ντρέπομαι να πώ είναι πολύ κοντά στο σπίτι μου.

Πράσινος Λόφος λοιπόν, πέμπτη βράδυ και παρέα 10 ατόμων. Πρώτη ερώτηση, υποθέτω, είναι το που είναι. Λοιπόν αν και δεν ξέρω το όνομα του δρόμου, θα σας πώ εύκολα. Είναι πίσω ακριβώς απο τα Lidl στην Αλίμου. Στο φανάρι δίπλα απο το κατάστημα. Ναι ούτε εγώ ήξερα οτι έχει εκεί εστιατόριο. Αλλά όσο ζω.... μαθαίνετε.

Πρώτη πολύ καλή εντύπωση, ο χώρος του μαγαζιού είναι καταπληκτικός. Είναι πραγματικά σε ένα λόφο και αν εξαιρέσουμε το μαγαζί, ο λόφος είναι όντως πράσινος. Νιώθεις οτι τρώς μέσα σε ένα πάρκο. Επιπλέον το μαγαζί είναι διακοσμημένο λιτά αλλά ωραία, με τρόπο που να μην κανιβαλίζει το περιβάλλον γύρω του αλλά αντίθετα να το αναδεικνύει. Αν θέλετε να πάτε μια γυναίκα για ένα ρομαντικό δείπνο το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Το σέρβις αφήνει επίσης πολύ καλές εντυπώσεις. Μόλις φτάσαμε ήρθε ένας σερβιτόρος για να μας ρωτήσει τι χρειαζόμαστε, μας φέρανε καταλόγους, ενώ τις παραγγελίες τις έπαιρνε μια Hostess (πώς το παίζω το αγγλικό, ξέρω) πολύ ευγενική και εξυπηρετική (παρά τις ψιλοανόητες ερωτήσεις που κάναμε μερικές φορές. Θα καταλάβετε). Γενικά μπορώ να πώ οτι δε μας έλειψε τίποτα που μπορούσαμε να ζητήσουμε (γιατί νομίζω σε όλους λείπουν μερικά εκατομμύρια αλλά τι να κάνουμε τώρα....)

Απο άποψη φαγητού το μαγαζί είναι ημί-αραβικό και ημί-κυριλέ. Έχει πολλά αραβικά πιάτα αλλά τίποτα χτυπητά αραβικό. Τα γνωστά κεμπάπ, ένα πιάτο με αρνάκι σε φούρνο με ξύλα, πολύ καλό ομολογώ και κρίμα γιατί το πήρε μια φίλη που δεν μπόρεσε να το εκτιμήσει πλήρως, και μερικά αντίστοιχα συνοδευτικά. Τα φαγητά ήταν νόστιμα και μείναμε ευχαριστημένοι, αν και δεν βρήκα κάτι να με συγκλονίσει, το οποίο βέβαια δεν είναι και εύκολο. Αυτό που εμένα δε μου άρεσε (αλλά είμαι και λίγο περίεργος σε αυτά) είναι οτι το πικάντικο κεμπάπ που πήρα, δεν ήταν και τόσο πικάντικο. Γενικά οι γεύσεις ήταν καλές αλλά δεν ήταν ακριβώς αραβική κουζίνα (και είχαμε μαζί και μια κοπέλα απο το Λίβανο, οπότε είχαμε και κριτή αξιόπιστο.) Ωστόσο αν κάποιον δεν τον χαλάει αυτό (και εμένα δε με χάλασε απλά πρέπει να το πώ) δεν υπάρχει κάτι το μεμπτό στο φαγητό.

Απο ποτά υπάρχει μια αρκετά εκτεταμένη ποικιλία κρασιού, ούζο και άλλα ποτά, ακόμα και μαστίχα βρήκαμε. Η μουσική διακριτική και ότι πρέπει για φαγητό, αν και να σας πώ την αλήθεια δεν την πρόσεξα και πολύ γιατί είχαμε πιάσει τη συζήτηση. Το οποίο, φυσικά, είναι και αυτό ένα ατού. Ομολογώ οτι προς το τέλος οι μουσικές επιλογές ήταν λίγο..... αφύσικες αλλά είχε πάει 2 η ώρα και το δικαιολογώ. Μην νομίζετε οτι το πήραμε χαμπάρι και εμείς.

Απο άποψη τιμών, αν και είναι λίγο πιο πάνω απο το μέσο όρο, πιστεύω οτι για αυτό που προσφέρει σαν σύνολο, δηλαδή η συνολική εμπειρία και όχι μόνο το φαγητό, είναι σε καλά επίπεδα. Ενδεικτικά πληρώσαμε περίπου 20 € το άτομο, ενώ οι μερίδες που μας έφεραν ήταν ικανοποιητικότατες. Πήραμε και 3-4 μπουκάλια κρασί.

Σε γενικές γραμμές ένας πολύ ωραίος χώρος, με πολύ καλό σέρβις και κουζίνα καλή αν και όχι ακριβώς αυτό που διαφημίζει το μαγαζί. Λογικές τιμές και χορταστικές μερίδες κλείνουν το σύνολο. Ένας χώρος που προτείνετε και για μια παρέα που θέλει να φάει κάπου ήρεμα και καλά για να κάνει μια συζήτηση, αλλά και για ζευγάρια. Αν δεν είστε λάτρης του ΠΟΛΥ έντονου αραβικού στοιχείου θα μείνετε ευχαριστημένος.

Πράσινος Λόφος,

Οσίου Λαυρεντίου, Λόφος Τρούμπαρι, Αργυρούπολη.
(Λεωφόρος Αλίμου, πίσω απο τα Lidl).

Taste dive: Ο Ζυγός

2010-05-31T13:17:00.004+03:00

Χαιρετώ τα πλήθη των απανταχού καλοφαγάδων. Επιστρέφω δριμύτερος (και παχύτερος αλλά αυτό είναι άλλο) με ένα νέο Taste Dive σε ένα μαγαζί στα Βόρεια. Στην Πάρνηθα για την ακρίβεια.

Τώρα για όποιον αναρωτιέται τί έκανα εγώ στην Πάρνηθα.... Μεγάλη ιστορία αλλά συνοπτικά, είχα πάει με τους γονείς μου για να παραστούμε στην εκδήλωση του Σωματείου του πατέρα μου. Ουσιαστικά ο πατέρας μου πήγε για να παραστεί εγώ για το φαί πήγα. Η μητέρα μου φαντάζομαι βαριόταν να κάτσει μόνη στο σπίτι Κυριακάτικα.

Ξεκινάμε με τα απλά, είναι εύκολο να βρείς το μαγαζί, ακόμα και αν δεν έχεις διεύθυνση (εγώ θα σας δώσω μην τρομάζετε). Ουσιαστικά στρίβεις απο εθνική για πάρνηθα και το βρίσκεις στην ευθεία. Απλό ε; Το 2ο καλό στην υπόθεση είναι οτι έχει πάρκινγκ για 100 αυτοκίνητα πράγμα που εκτίμησα δεόντως. (ο πατέρας μου να πάει με εμένα σε εκδήλωση με δωρεάν ποτά και να οδηγήσει; ΧΑ!)

Μπαίνοντας στο μαγαζί βλέπεις οτι χωρίς να είναι κάτι το εξεζητημένο, είναι αρκετά προσεγμένο μέρος. 2 αίθουσες, μια για εμάς (εκδήλωση) και άλλη μια για κάποιον που μπορεί να ήθελε να φάει χωρίς τις φανφάρες και τις παπαρολογίες. Απο ένα πρόχειρο υπολογισμό έχει χώρο για να φάνε 300 άτομα (ναι λέω ψέμματα απλά το είδα στο φυλλάδιο που μας μοιράσανε μετά το φαί....). Για να πούμε και τη μαύρη αλήθεια, είμασταν λίγο στριμωγμένα, αλλά τίποτα σαν το αίσθημα της σαρδέλας σε άλλες ταβέρνες, είμασταν σχετικά με το χώρο μας, άνετα.

Οι σερβιτόροι ντυμένοι ομοιόμορφα, για την ακρίβεια ακόμα και οι βοηθοί τους φορούσαν λευκές μπλούζες "Ζυγός" ενώ οι σερβιτόροι γκρίζες. Αρκετά άτομα προσωπικό και ομολογουμένως αν κάτι αργούσε έφταιγε το γεγονός ότι ήταν πολλά τα άτομα και οι άνθρωποι έχουν 2 χέρια. Ακόμα και με αυτό το κόσμο πάντως δεν βρήκαμε κάτι για να παραπονεθούμε. Επιπλέον οι σερβιτόροι ήταν ευγενικότατοι, σε σημεία όπου εγώ θα είχα προ πολλού χάσει την ψυχραιμία μου (και ο άλλος κανένα αυτί ή δάχτυλο). Βέβαια απο την άλλη εγώ δεν φημίζομαι και για την ψυχραιμία μου αλλά..... τέλος πάντων τους παραδέχτηκα.

Δεν παραγγείλαμε εμείς γιατί το μενού ήταν προαποφασισμένο, πάντως όλα ήρθαν στην ώρα τους και μάλιστα ζεστά, το οποίο μου έκανε εντύπωση δεδομένου τον αριθμό των ατόμων στην αίθουσα. Φρέσκα τα ορεκτικά, μπιφτέκι, σουτζουκάκια και τυροπιτάκια, φέτα, τζατζίκι μια καλή χωριάτικη σαλάτα και κοντοσούβλι. Το κυρίως πιάτο ήταν μπριζόλα χοιρινή πολύ καλά ψημένη (ομολογώ ότι είναι λίγα τα μαγαζιά στα οποία να έχω φάει καλύτερη, αν υπάρχουν), και επιπλέον μια μερίδα αρνί στη σούβλα επίσης καλοψημένο, σαν να το είχα ψήσει με τον πατέρα μου το Πάσχα. Μια ακόμα νότα είναι οτι μαζί με το ψωμί σου φέρνουν και μερικά κομμάτια τσουρέκι για όποιον το προτιμάει.

Αυτό που δυστυχώς δεν μπορώ να σχολιάσω είναι οι τιμές, γιατί πολύ απλά όπως είπα παραπάνω, τα πάντα ήταν προαποφασισμένα και προπληρωμένα. Ούτε τον κατάλογο δεν είδαμε, για να μπορώ να κάνω μια εκτίμηση. Απο το χώρο θα το κατέτασα στα μάλλον μέτρια προς ακριβά μαγαζία, αλλά απο την άλλη τα φαινόμενα απατούν. Αν πάει ή έχει πάει ήδη κάποιος και μπορεί να πεί κάτι για τις τιμές θα το εκτιμούσα.

Συνοπτικά ένας πολύ ωραίος χώρος με πολύ καλό προσωπικό και φανταστικό φαγητό. Αν μένετε στην περιοχή ή θέλετε να πάτε κάπου διαφορετικά απο τα κοντινά σας το συνιστώ. Επίσης το συνιστώ πριν απο μια επίσκεψη στο καζίνο, ένας Θεός ξέρει πότε θα ξαναφάτε αν πάτε εκεί.

"Ο Ζυγός"
20ο χιλιόμετρο Λεωφόρος Πάρνηθας,
Πάρνηθα

Taste dive: Ribs (All you can eat)

2010-05-30T10:11:00.001+03:00

Όπως ο δολοφόνος επιστρέφει πάντα στον τόπο του εγκλήματος έτσι και οι Γευσιχώστες επέστρεψαν στο Ribs. Δευτέρα βράδυ λοιπόν και το Ribs έχει προσφορά με

Σόρρυ, με

όσα παϊδάκια (Baby back) μπορείτε να φάτε συν σαλάτα συν φρέσκιες (καλό αυτό) τηγανιτές πατάτες αν και από ότι είδα στο site τους η σωστή τιμή πλέον είναι η πρώτη φωτογραφία ενώ εμείς όταν πήγαμε πληρώσαμε όσο λέει η δεύτερη.

Τα παϊδάκια είναι συμπαθητικά αν και δεν είναι από το μέρος του ζώου που εγώ προσωπικά έχω συνηθίσει, και επίσης έχει και πέντε σάλτσες να επιλέψεις που δεν τις θυμάμαι τώρα γιατί έχει περάσει και καιρός από όταν πήγαμε, σίγουρα η μία λεγόταν Florida on fire.

Εν κατακλείδι μια ικανοποιητική επιλογή για Δευτέρα βράδυ.

Taste dive: Ο κήπος της Εδέμ

2010-04-25T16:05:00.004+03:00

Όχι δεν πήγα στον παράδεισο (και δεν το βλέπω να πηγαίνω αν υπάρχει...) πήγα σε ένα λιβανέζικο εστιατόριο στη Γλυφάδα. Το είχα βάλει στόχο καιρό να πάω και Σάββατο βράδυ βρήκα την ευκαιρία.

Είχα ακούσει καλά λόγια για το μέρος, αν και ομολογουμένως όχι απο πηγή αξιόπιστη. Δεν είναι ψεύτης το παιδί, απλά είχε δουλέψει σαν σερβιτόρος εκεί παλιά. Πάω λοιπόν να δώ και ιδίοις όμμασι! (πως το παίζω το αρχαίο ε;)

Το πρώτο πράγμα που (δεν) μου έκανε εντύπωση είναι η διακόσμηση. Όχι οτι ήταν άσχημη, απλά δεν ήταν κάτι το ξεχωριστό. Μερικές γλάστρες (δέντρα όχι μοντέλα), μια όμορφη σύνθεση της χαρτοπετσέτας στα τραπέζια (κωνική), ένα λουλουδάκι εδώ και εκεί, μερικά υφάσματα. Δηλαδή διακριτικό μεν αλλά όχι καρφωτά λιβανέζικο. Περί ορέξεως βέβαια αλλά εγώ θα προτιμούσα να υπάρχει κάτι που να δηλώνει, να φωνάζει δηλαδή την ταυτότητα ενός μαγαζιού που δεν βρίσκει κανείς εύκολα στην Ελλάδα. Τέλος πάντων ο άνθρωπος προτίμησε να είναι διακριτικός. Ένα σημαντικό πράγμα είναι η τοποθεσία του μαγαζιού. Είναι ακριβώς έξω απο το πάρκινγκ του δημαρχείου της Γλυφάδας. Δηλαδή για να μην βρείτε πάρκινγκ εκεί πρέπει να είστε ΠΟΛΥ γκαντέμης. Και όχι δεν κόλλησε το caps.

Δεν είδα κατάλογο γιατί ο φίλος μου που μου είχε πει για το μέρος το πήρε πάνω του για να κάνει αυτός την παραγγελία. Είχε δουλέψει εκεί οπότε σκεφτήκαμε όλοι (6 άτομα) να τον αφήσουμε, σίγουρα μια φορά κάτι παράνω απο εμάς θα ξέρει για την κουζίνα. Στο ενδιάμεσο (αν και έπρεπε να μπει στην παράγραφο της ατμόσφαιρας αλλά τι να κάνουμε το ξέχασα....) εμφανίστηκε και μια χορεύτρια οριεντάλ και έκανε ένα μικρό πρόγραμμα, συμπαθητικό το έλεγες. Όχι δεν μου έκανε εντύπωση. Δε ξέρω γιατί, άλλες φορές μπορεί και να πήγαινα ξανά μόνο και μόνο για το χορό. Σοβαρεύτηκα μάλλον. Περίεργο.....

Πρώτη διαφορά με το κλασσικό εστιατόριο-ταβέρνα που ξέρουμε. Δεν φέρνουν ψωμί, στην θέση του φέρνουν αραβικές πίτες. Μου άρεσε πολύ που τις φέρανε σε σφραγισμένο σακουλάκι να τις ανοίξεις εσύ, ότι καλύτερο για να δείξουν οτι είναι φρέσκες. Τα ορεκτικά που πήραμε (ή τέλος πάντων μας πήραν και μας φέρανε, δε κολλάμε εκεί) ήταν χούμους με κουκουνάρι, γιαούρτι με δυόσμο λάδι και ντομάτα, μελιτζανοσαλάτα, σαγανάκι καυτερό, σαγανάκι σε αραβική πίτα και ένα είδος κεφτεδάκι γεμιστό με χούμους και κουκουνάρι. Όλα πολύ νόστιμα και με έντονο το λιβανέζικο στοιχείο και με ωραία παρουσίαση. Ειδικά τα κεφτεφάκια θα μπορούσαμε να πάρουμε άλλη μια μερίδα.

Για κυρίως πιάτο αποφασίσαμε(νε) να πάρουμε 2 mix grill με γενικά κρεατικά μέσα. Εκεί ήρθε δυστυχώς και η πρώτη απογοήτευση. Ήρθε ένα πιάτο στο οποίο βρίσκονταν και οι 2 μερίδες, κάτι το οποίο ειλικρινά με απογοήτευσε γιατί το βρήκα (και όχι μόνο εγώ) πολύ μικρό. Είχε μέσα 2 κεμπάπ, 2 σουβλάκια κοτόπουλο και 2 ακόμα μερίδες κρέας (δεν θυμάμαι τι είδος). Δεν είχα κανένα παράπονο απο άποψη γεύσης, ήταν όλα υπέροχα, ακόμα και η παρουσίαση ήταν πολύ καλή. Το κρέας συνοδευόταν απο ρύζι με κουκουνάρι και σαλάτα. Επιμένω όμως οτι σαν μερίδα ήταν πολύ μικρή. Υποτίθεται οτι πήραμε 2 μερίδες για 6 άτομα και η μερίδα που φέρανε θα ήταν ζήτημα για 2 καλοφαγάδες. Δηλαδή εγώ με τον κοιλιόδουλο και τον χοιρομέρη την είχαμε μόνοι μας άνετα και μπορεί να ζητάγαμε και δεύτερη.

Εκεί πρέπει να παρατηρήσω οτι το μαγαζί δίνει τη δυνατότητα να πάρεις και ναργιλέ με διάφορες γεύσεις σαν επιλογή, αλλά δυστυχώς όταν πήγαμε εμείς (λίγο αργά ομολογουμένως) χρησιμοποιούνταν ήδη όλοι. Είναι ωστόσο κάτι ωραίο (για μερικούς, εμένα προσωπικά δε μου αρέσει να κάνω. Ναι χοιρομέρη το παράκανα σταμάτα να γελάς.....) για μετά το φαγητό.

Τελειώνοντας να πω για τις τιμές. Και εκεί δυστυχώς δεν μπορώ να πω τα καλύτερα. Με αυτά που πήραμε πληρώσαμε 16 € το άτομο και δεν χορτάσαμε. Είναι αλήθεια οτι δεν πήραμε ο καθένας την μερίδα του και πήραμε αρκετά ορεκτικά, αλλά 22 € για την μερίδα κρέας που μας φέρανε είναι πολλά όπως και να το κάνεις. Στο φινάλε πάω να πάρω 2 κεμπάπ σε σουβλατζίδικο και τα πληρώνω 1,80 € το ένα.

Συνοψίζοντας ένας ωραίος χώρος με διακριτική διακόσμηση, νόστιμο φαγητό καλό σέρβις (δεν ήταν κάτι το τρομερό, απλά καλό. Εξυπηρετικοί άνθρωποι και μάλλον όλοι απο το Λίβανο κάτι που προσθέτει στο μαγαζί), πάντα χαμογελαστοί και υπομονετικοί στις ερωτήσεις των άσχετων (ναι για μας μιλάω) απο λιβανέζικη κουζίνα. Το κακό είναι οτι οι μερίδες του κυρίως φαγητού (και των ορεκτικών αλλά σε χαμηλότερο βαθμό) ήταν πολύ μικρές. Επιπλέον οι τιμές σε σχέση με την ποσότητα είναι μάλλον τσιμπημένες. Με 16€ εμείς μπορούσαμε να φάμε ακόμα (και μάλιστα πήγαμε για παγωτό).

Τελικά ένας χώρος που θα μπορούσε κάποιος να επισκεφτεί για να δει κάτι το διαφορετικό. Σίγουρα δεν είναι μαγαζί που θα μπορούσε να αποκαλέσει κανείς στέκι. Είναι μια ικανοποιητική ενναλακτική για αυτούς που τρώνε συχνά έξω και έχουν βαρεθεί τα ίδια.

Ο Κήπος της Εδέμ
Ναπ. Ζέρβα 12, Γλυφάδα
(Απέναντι απο το Δημαρχείο Γλυφάδας)

Taste dive: Το κουτούκι του Γρίλη

2010-04-24T14:35:00.003+03:00

Η γιορτή του Αγ. Γεωργίου είναι μεγάλη γιορτή για την Ελλάδα. Γιατί πολύ απλά η μισή Ελλάδα γιορτάζει (η άλλη μισή του Αγ. Ιωάννου). Και φυσικά πώς γιορτάζουν οι έλληνες; Μα τρώγοντας φυσικά.

Ένας φίλος μου Γιώργος λοιπόν αποφάσισε να μας κάνει το τραπέζι σε ένα μαγαζί που ήξερε στον Ταύρο (είναι ο ίδιος με τον οποίο πήγα στα Πετράλωνα τις προάλλες. Ναι, δεν ξέρω που τα βρίσκει.)

Το κουτούκι του Γρίλη λοιπόν είναι μια συμπαθητική ταβέρνα στον Ταύρο ακριβώς δίπλα στο σταθμό. Αναξαγόρα 7 είναι η διεύθυνση για όποιον αναρωτιέται. Το καλό με αυτή τη ταβέρνα είναι οτι έχεις να επιλέξεις που θα κάτσεις. Μέσα ή έξω. Η διαφορά είναι απλή. Έξω είναι λίγο πιο απλόχωρα αλλά μέσα έχει live μουσική. Λαϊκή μουσική (μπουζουκάκι, κιθάρα και ένα ντέφι) και τραγουδάει..... ο Γρίλης. Δε κάνω πλάκα, ο ιδιοκτήτης τραγουδάει. Όχι δεν έβαλε μέσον, έχει καλή φωνή. Αρκετά αυτά όμως, πάμε διακόσμηση, η οποία είναι πολύ καλή (καθήσαμε μέσα προφανώς) καθώς σε όλους τους τοίχους έχει αντικείμενα απο την επαρχία. Μια γκλίτσα και μια φλογέρα είχε πίσω μου τα υπόλοιπα δεν τα παραθέτω γιατί θα μας πάρει ώρα. Επίσης έχει ένα μέρος με 4 τραπέζια υπερυψωμένο, ενώ απο κάτω έχει βαρέλια με κρασί τα οποία έχουν όντως κρασί μέσα και μπορεί κάποιος να ζητήσει να του βάλουν απο εκεί. Βέβαια πρέπει να έχει γίνει το κρασί για να του βάλουν και ακόμα δεν είχε γίνει οπότε δε μπορώ να σας πω για γεύση.

Περνάμε στο μενού (αν και δεν το είδα καλά) το οποίο περιλαμβάνει όλα τα γνωστά εδέσματα της ώρας. Ε, ξέρετε τώρα ταβέρνα είναι τι να έχει, κρεατικά. Εννοείται οτι απο ψαρικό δεν υπάρχει ούτε για αστείο στο μαγαζί. Οπότε όσοι θέλετε ψαράκι ακόμα πρέπει να πηγαίνετε μικρολίμανο λυπάμαι. Κατά τα άλλα δεν έχει τίποτα εξεζητημένο, τα γνωστά, μπιφτέκια γεμιστά και γεμιστό ψαρονέφρι. Πήραμε παϊδάκια αρνίσια και κοτόπουλο, μερικά ορεκτικά και ένα ψαρονέφρι γεμιστό για τη μέση. Όλα πολύ καλά ψημένα, πάλι όχι κάτι το εξεζητημένο αλλά ακριβώς αυτό που πρέπει για να είναι νόστιμα χωρίς να χάνουν τίποτα. Οφείλω να σταθώ στο ψαρονέφρι το γεμιστό, το οποίο πραγματικά θα το καταβρόχθιζα αν δεν ήταν για τη μέση. Πολύ νόστιμη η σάλτσα και το κρέας ήταν υπέροχο με το λιωμένο τυρί για γέμιση.

Και το σέρβις αφήνει πολύ καλές εντυπώσεις. Αν και το μαγαζί ήταν γεμάτο και είχε μόνο 4 σερβιτόρους, αφού ο ιδιοκτήτης τραγούδαγε, ποτέ δεν περιμέναμε για κάτι. Μόλις το ζήταγες στο φέρνανε και αν αργούσανε λίγο ήταν μόνο και μόνο γιατί κάποιος άλλος ζήτησε κάτι πριν απο σένα και οι άνθρωποι έχουν 2 χέρια. Πολύ καλή εντύπωση απο το σέρβις και πρέπει να παρατηρήσω οτι είναι και πολύ διακριτικοί, αφού την ώρα που κλείνανε και εμείς είμασταν ακόμα εκεί ( όταν βγαίνω με αυτό τον φίλο μου δε γυρίζω ποτέ σπίτι πρίν τις 4. Και ποτέ νηφάλιος....) απλά ήταν αόρατοι αν και καταλάβαμε οτι περιμένανε να φύγουμε για να πάνε και αυτοί στο σπίτι τους. Ναι φύγαμε δεν είμαστε και γαϊδούρια...... Και το κρασί του μαγαζιού ήταν πολύ καλό, το κόκκινο ξηρό όσο έπρεπε και με μια ελαφρά ξινή γεύση, δηλαδή όπως πρέπει να είναι το κόκκινο, το λευκό δροσερό και ελαφρύ και το ροζέ μια πολύ καλή μίξη των δύο. Ναι δοκίμασα απο όλα (είπαμε ποτέ νηφάλιος).

Το μόνο που δεν μπορώ να πώ οτι ήταν πολύ καλό ήταν οι τιμές. Όχι δεν ήταν πολύ ακριβό και οι μερίδες του ήταν ικανοποιητικά μεγάλες, αλλά έχω πάει και σε φτηνότερα. Δηλαδή 12 άτομα περίπου, χωρίς να πάρουμε μερίδες αλλά μόνο με πράγματα για τη μέση και κρασί (ομολογουμένως αρκετό κρασί) πληρώσαμε περίπου 200 €. Ενδεικτικά ας πω αυτό που θυμάμαι, το κιλό τα παϊδάκια κόστιζε 32 €.

Συνοψίζοντας, ένα πολύ ωραίο περιβάλλον με ζωντανή μουσική (και μάλιστα με πολύ κέφι. Αν δεν είχα τις πατερίτσες θα γινόταν χαμός.....), καλό σέρβις, νόστιμα φαγητά. Είναι μια πολύ καλή επιλογή για αυτούς που τους αρέσει το στυλ κουτούκι, να πάνε με μια παρέα να φάνε να πιούν το κρασάκι τους και να περάσουν καλά. Για τιμές μπορώ να πώ οτι χορταίνεις με 20 € το άτομο. Αν μένετε στον Ταύρο καλό είναι να περάσετε μια βόλτα απο αυτή τη ταβέρνα, ιδίως αν είστε του λαϊκού ρεπερτορίου.

Το κουτούκι του Γρίλη: Αναξαγόρα 7, Ταύρος

Taste dive: Σαντορινιός

2010-04-10T21:42:00.005+03:00

Παρασκευή βράδυ και με παρέα φιλική αποφασίζουμε να πάμε για φαΐ παραδοσιακά. Επειδή είμαστε από όλη την Αθήνα λέμε να πάμε σε μια ταβέρνα στα Πετράλωνα. Φτάνουμε λοιπόν στον Σαντορινιό. Το πρώτο καλό πράγμα που είδα στο μαγαζί είναι η θέση του. Είναι ακριβώς έξω απο το σταθμό του ηλεκτρικού (Πετράλωνα προφανώς). Επιπλέον έχει και θέσεις για πάρκινγκ στην περιοχή παρ'όλο που ήταν παρασκευή βράδυ.

Αποόέξω το μαγαζί δε λέει και πολλά (ε καλά λέει Σαντορινιός προφανώς αλλά καταλάβατε τι εννοώ). Δείχνει σαν παλιό σπίτι ουσιαστικά σε καλή κατάσταση. Μόλις μπαίνεις υπάρχει ένας ανοιχτός χώρος (σαν αυλή του παλιού σπιτιού) ο οποίος δεν ήταν ανοιχτός εκείνη τη στιγμή γιατί έκανε κρύο, αλλά φαντάζομαι οτι το καλοκαίρι θα είναι ονειρικός απλά. Το μαγαζί έχει 2 αίθουσες, μια μικρή και μια μεγάλη. Εμείς παρέα 8-9 ατόμων βολευτήκαμε στη μικρή χωρίς να στριμωχτούμε καθόλου.

Εδώ πρέπει να μιλήσουμε για το σέρβις και το πόσο ευγενικοί ήταν οι άνθρωποι του μαγαζιού. Επειδή είχα ένα πρόβλημα στο πόδι εγώ περπάταγα με πατερίτσες (κάτι το οποίο παραδόξως δεν έχω πάθει απο το πολύ φαΐ αλλά αντίθετα από τρέξιμο. Ε φταίω που τρώω;). Μόλις το είδαν οι άνθρωποι εκεί κοίταξαν να δουν ποιο τραπέζι είναι το πιο ευρύχωρο για να μπορώ να κάτσω άνετα και γενικά ήταν πολύ εξυπηρετικοί παρ'όλες τις διαβεβαιώσεις μου για το πόσο καλά ήμουν. Γενικά το σέρβις ήταν γρήγορο και εξυπηρετικό (με μια μικρή εξαίρεση όταν ο σερβιτόρος ξέχασε να φέρει λίγο ψωμί που του ζητήσαμε, αλλά αυτά είναι μικρά πράγματα. Το ξαναείπαμε και ήρθε αμέσως.).

Και τώρα πάμε στο φαΐ. Επειδή είχαμε φτάσει πρώτοι (3 μαντράχαλοι οι υπόλοιποι 5 ήταν γυναίκες οπότε την αργοπορία την είχαμε μάλλον σίγουρη. Και έτσι έγινε.), είπαμε να πάρουμε ένα μισόκιλο κρασάκι και ένα μεζεδάκι στη μέση μέχρι να έρθουν και τα κορίτσια. Λουκάνικα σπέσιαλ και κοκκινέλι λοιπόν με τα λουκάνικα να είναι γαρνιρισμένα με τυρί φέτα και κασέρι λιωμένα και με μια κόκκινη σάλτσα ημι-καυτερή. Πολύ ωραία ομολογώ. Το κρασί είχε μια γεύση μπρούσκου λίγο ξινό καλό για αυτούς που το προτιμούν έτσι.

Όταν ήρθαν τα κορίτσια αποφασίσαμε να παραγγείλουμε σοβαρά. Γεμιστές πιπεριές, λουκάνικα σπέσιαλ, πατάτες, κεφτεδάκια σπέσιαλ (κεφτέδες που μπαίνουν πρώτα στο τηγάνι, μετά στο φούρνο και μετά γαρνίρονται όπως τα λουκάνικα), σκαλτσόνι τα ορεκτικά. Εγώ προσωπικά για κυρίως πιάτο πήρα το Ηφαίστειο της Σαντορίνης (μου το πρότεινε ο φίλος που πρότεινε και το μαγαζί, ήταν άλλωστε στις σπεσιαλιτέ) ενώ παραγγείλαμε και μια ποικιλία για τη μέση. Όλα τα ορεκτικά ήταν πολύ καλά, και μάλιστα σε μέγεθος μερίδας φαγητού. Κανείς δεν έμεινε παραπονεμένος. Η ποικιλία ήταν τούμπανο με παϊδάκια και μπιφτέκια, ακόμα και με φιλέτο κοτόπουλο, πράγμα που δεν το περίμενα. Το γιατί θα σας το πώ μετά. Το ηφαίστειο σαντορίνης είναι φιλέτο βοδινό, γεμιστό με καρότο και πιπεριά γαρνιρισμένο με σάλτσα ημι-καυτερή και πατάτες τηγανιτές για συνοδευτικό. Δεν έχω λόγια να το περιγράψω, θα έπαιρνα και ένα για το σπίτι. Συνοψίζοντας το φαγητό ήταν πολύ καλό, σε μερίδες φυσιολογικότατες και πάντα με τη γαρνιτούρα που έπρεπε σε αφθονία. Α και το ψωμί ήταν ψημένο αλλά όχι λαδωμένο που να μην μπορείς να το πιάσεις.

Και τώρα πάμε στη λυπητερή. Βασικά δεν ήταν και τόσο λυπητερή. Θα καταλάβετε. Το πιάτο μου έκανε 7 €. Η ποικιλία έκανε 8 € (και ήταν και ο λόγος που δεν την περίμενα τόσο τούμπανο). Τα συνοδευτικά απο 4-6 €. Με λίγα λόγια τα πάντα ήταν ΠΟΛΥ φτηνά. Όχι στο πολυ δεν κόλλησε το caps, επίτηδες το έκανα. Με φαγητά συνοδευτικά, κρασιά κτλ πληρώσαμε 13 € το άτομο. Και φάγαμε. Πολύ. Και καλά.

Συνοψίζοντας ένα πολύ ωραίο μαγαζί, με πολύ εξυπηρετικό σέρβις ( οικογενειακή επιχείρηση, το καλύτερο πράγμα. Μια ηλικιωμένη κυρία έβγαινε κάθε τόσο απο τη κουζίνα για να ρωτήσει άν είμαστε ευχαριστημένοι και αν θέλουμε κάτι άλλο. Και στα Fridays γίνεται το ίδιο αλλά την ειλικρίνεια της γυναίκας τη νιώθαμε όλοι.). Το φαγητό είναι πολύ καλό, από τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει σε εστιατόριο και τα συνοδευτικά και τα ορεκτικά σε ποσότητα και ποιότητα που πρέπει. Όσο για τιμές ας πούμε απλά ότι με 12 € χορταίνεις και μάλιστα παίζει και να αφήσεις και φαγητό στο πιάτο.

Τελικά ο Σαντορινιός είναι μια πολύ καλή επιλογή για φαγητό και όχι μόνο (και το κρασί του είναι καλό, πήραμε και ένα λευκό ξηρό μετά. Ε, μόνο ένα :-P. Όχι δεν ήμουν μεθυσμένος τα εννοώ αυτά που λέω). Λογικές τιμές και ένας πολύ καλά διακοσμημένος χώρος και φαγητό για όλα τα (ελληνικά) γούστα.

Καλή απόλαυση.

Σαντορινιός: Δωριέων 8, Πετράλωνα.

Taste dive: Η κόκκινη ντομάτα

2010-03-22T10:35:00.001+02:00

Επειδή δεν είμαστε εδώ μόνο για να τα χώνουμε αλλά και για να επαινούμε τα καλά ανακαλύψαμε μια ωραία ταβέρνα (ναι, ταβέρνα) στο Νέο Ηράκλειο. Βασικά μεζεδοπωλείο τσιπουράδικο γράφει η ταμπέλα στην είσοδο του μαγαζιού. Αν και πήγαμε Σάββατο βράδυ έβρισκες άνετα να κάτσεις, και έρχεται μια κυριούλα να σου πάρει παραγγελία που θυμάται απ' έξω το μενού που έχουν. Στα αναφέρει κι εσύ αποφασίζεις τι θες. Εμείς πήραμε 2 τυροκαυτερές που ήταν πολύ καλοφτιαγμένη, ένα τζατζίκι που θα το προτιμούσα λίγο πιο "βρωμερό" (κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε) μία μερίδα πατάτες οι οποίες ήταν φρέσκιες κι όχι προτηγανισμένες κάτι που είναι στα πολύ συν του μαγαζιού μία μερίδα κολοκυθοκεφτέδες οι οποίοι στην αρχή μας ήρθαν άψητοι αλλά τους δώσαμε πίσω και ξαναήρθαν ολόκληρη μερίδα. Μία σαλάτα λάχανο καρότο τεράστια (το καρότο ήταν πολύ λεπτοκομμένο, χωρίς να είναι απαραίτητα κακό αυτό).
Και πάμε στα κυρίως πιάτα τώρα τα οποία ήταν μία σπαλομπριζόλα χοιρινή, μία μερίδα φιλετάκια χοιρινά, μία μοσχαρίσια γάλακτος, ένα ψαρονέφρι και μία χοιρινή λαιμού όπου όλες οι μερίδες ήταν καλοψημένες και μεγάλες εκτός από την λαιμού που ήταν η πιο μικρή σε μέγεθος αλλά όλες έρχονταν με φρέσκιες πατάτες και μπόλικες μάλιστα.
Και για όλα αυτά μαζί με 2 τσίπουρα και μια κανάτα κόκκινο κρασί πληρώσαμε κάτι περισσότερο από €100!
Σίγουρα αξίζει μια επίσκεψη.
Η κόκκινη ντομάτα: Θράκης 2, Νέο Ηράκλειο.

Taste dive: Ribs

2010-02-28T11:11:00.001+02:00

Δύσκολοι καιροί για τα οικονομικά (και) των Γευσιχωστών παρ'όλα αυτά είμαστε εδώ για να σας προσφέρουμε γευσιχωσίες ποιότητας. Βράδυ Τρίτης λοιπόν κι όχι Σαββάτου που λέει το γνωστό τραγούδι κι οι Γευσιχώστες είναι κάπου. Που κάπου; Στο Ribs. Το Ribs είναι (κυριλέ) εστιατόριο στο πιο κεντρικό σημείο της Αργυρούπολης, ακριβώς στην κεντρική πλατεία. Το κόκκινο κυριαρχεί ενώ τα κεράκια είναι βαλμένα μέσα σε κορμούς δέντρων!
Μεγάλη ποικιλία από ορεκτικά για προθέρμανση και από σαλάτες για να πάθεις σαλατοταραχή όπως γράφει το μενού. Επίσης συναδευτικά όπως πατάτες (κυρίως) και λαχανικά αλλά και πολλές σάλτσες για να διαλέξεις. Πάμε στο κυρίως πιάτο τώρα.
Με επιλογές ανάμεσα σε κρέας και κοτόπουλο, δεν είδα να γράφει τιμές στα θαλασσινά το μενού για αυτό δεν τα αναφέρω, και σε σάντουιτς με ψωμί κάτι σαν μπαγκέτα εμείς επιλέξαμε BBQ Chicken (Zamponis) το οποίο είναι μαριναρισμένο τρυφερό στήθος Κοτόπουλου στη σχάρα, περιχυμένο με σος BBQ,
Hickory Smoked Pulled Pork (Xoiromeris) το οποίο είναι λεπτά κομμάτια Χοιρινού μαγειρεμένο αργά με την πλούσια σάλτσα Kentucky Bourbon. Η μπαγκέτα έχει επικάλυψη πιπεράτης σος Caesar, τυρί Προβολόνε, Coleslaw το οποίο είναι τριμμένο κόκκινο και άσπρο λάχανο σε σος μαγιονέζας, κόκκους μουστάρδας και μηλόξυδο, και Onion Rings και
Buffalo fried Chicken Bites (Koiliodoulos) το οποίο είναι τραγανές μπουκιές Κοτόπουλου πανέ με πικάντικη σάλτσα Buffalo (Ήπια, Καυτερή ή Επικίνδυνη), καπνιστό Μπέικον, Μαρούλι και Ντομάτα με επιλογή σάλτσα Ranch ή Blue Cheese

όπως έλεγε το μενού και όπως βλέπετε είναι μικρό σε μέγεθος (όπως και σε όλα τα κυριλέ εστιατόρια δεν είναι καλή η σχέση ποσότητας τιμής) το μπεϊκον ήταν λίγο παραψημένο οι πατάτες ήταν ωραίες κι επειδή είμαστε extreme τύποι η σάλτσα ήταν επικίνδυνα καυτερή η οποία δε συστήνεται παρά μόνο αν πραγματικά αντέχετε!
Εγώ σαν Zamponis έχω να παρατηρήσω ότι ήταν πολύ ωραίο περιβάλλον και πρέπει να παραδεχτούμε και πολύ καλό σέρβις. Το μαγαζί ήταν ψιλοάδειο βέβαια, ήταν και η μέρα περίεργη, αλλά ο σερβιτόρος ήταν πολύ εξυπηρετικότερος απο πολλά μέρη όταν είναι άδεια.

Μια και έχουμε ήδη πει τα γενικά μένω μόνο στη μερίδα μου, το BBQ Chicken. Καταρχήν να αναφέρουμε κάτι το οποίο εγώ ειδα πολύ θετικά. Αν παραγγείλεις μια μερίδα κανονική, μαγειρευτού ή ψητού φαγητού, σου δίνεται η δυνατότητα να επιλέξεις και 2 συνοδευτικά. Εννοείται περιλαμβάνονται στην τιμή. Αν και υπήρχε μεγάλη ποικιλία απο συνοδευτικά να διαλέξει κανείς επέλεξα το συνδυασμό που δε χάνει ποτέ, δηλαδή μαγειρευτή ντομάτα και πατάτες τηγανιτές. Better safe than sorry.

Όταν ήρθε το πιάτο προκάλεσε ανάμεικτα συναισθήματα.Όχι δεν είχε κάτι η εμφάνισή του, το μέγεθος είχε. Τώρα δε ξέρω αν έφταιγε το πιάτο αλλά φαινόταν πολύ άδειο. Η μερίδα του κρέατος (κοτόπουλο για να μη ξεχνειόμαστε) ήταν ικανοποιητικά μεγάλη, μπορώ να πώ οτι έφαγα περισσότερο απο τους άλλους 2 της παρέας. Το πρόβλημα ήταν τα συνοδευτικά. Και όταν λέω πρόβλημα εννοώ οτι όχι μόνο δε γεμίζανε το πιάτο, αλλά αντίθετα αναδεικνύανε το πόσο άδειο ήταν. Δηλαδή ανάμεσα στις πατάτες και το κρέας υπήρχε περίπου τόσος χώρος όσο ανάμεσα στις πατάτες και την ντομάτα ( η οποία ήταν σε ένα μικρό δοχείο και όχι χύμα, καλό μεν αλλά ενέτεινε την οπτασία του άδειου).

Απο γεύση δεν έχω πραγματικά τίποτα να πώ. Ήταν νοστιμότατο και η σώς απο τις καλύτερες που έχω δοκιμάσει. Το κοτόπουλο ήταν πραγματικά πολύ καλά ψημένο, όπως και οι πατάτες με τη ντομάτα. Η BBQ σώς μου θύμισε λίγο Jack Daniel's σως για όποιον την ξέρει, σε μια περισσότερο καυτερή (και φυσικά καθόλου γλυκιά) γεύση.

Συνοψίζοντας ένα πολύ ωραίο γευστικά πιάτο σε ένα πολύ ωραίο χώρο με πολύ καλή εξυπηρέτηση. Το μόνο μεμπτό που βρίσκω να πώ είναι αυτή η αίσθηση οτι μου φέρανε μισή μερίδα και όχι ολόκληρη. Αίσθηση στην οποία περισσότερη ευθύνη φέρουν τα συνοδευτικά και λιγότερο το μέγεθος της μερίδας.

Για το γλυκό έχω να πώ οτι ήταν πολύ καλό (cheescake σε spring roll), αλλά εκεί η μερίδα ήταν απογοητευτικά μικρή. Δηλαδή τόσο μικρή που θα μπορούσα να πάω και για μια βάφλα μετά.Και δε λέω, είναι πολλές οι περιπτώσεις που θα μπορούσα να τσακίσω μια βάφλα μετά, αλλά σε αυτή μπορώ να πώ οτι το ήθελα, ίσως το χρειαζόμουνα. Δε το λές μερίδα γλυκού αυτό. Αν δεν ήταν κυριλέ το μαγαζί θα το έτρωγα όλο μια μπουκιά και τέρμα. Σοβαρά. Κρίμα γιατί το υπόλοιπο κομμάτι ήταν πολύ προσεγμένο.

Ολίγη από Ζάχο

2010-01-20T23:07:00.000+02:00

Κι οταν λέμε ολίγη εννοούμε ένα σουβλάκι στα γρήγορα κι οταν λεμε Ζάχο εννοούμε τη γνωστη αλυσίδα σουβλατζίδικων των νοτίων προαστίων. Εγώ επισκέφτηκα το κατάστημα της Γλυφάδας παρεμπιπτόντως. Κι οταν λέμε σουβλάκι εννοούμε κανονικό μέγεθος καλά τυλιγμένο, χορταστικό με γεύση κι όχι αυτό το ανεκδιήγητο πράγμα που πουλάνε πανάκριβα στο λάδι και ρίγανη και προσπαθούν να στο πασαρουν για σουβλάκι και για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε στην πιο κάτω ανάρτηση.
Έτσι, το σουβλάκι που φτιάχνουν στο Ζάχο ήταν καλό αλλά θα προτιμούσα την πίτα όχι τόσο ξεροψημένη και να είχε λίγο περισσότερο κρεμμύδι. Κατά τ' άλλα και ο γύρος του ήταν καλός και χορταστικό και το κυριότερο σε νορμάλ τιμή.

Taste dive: Λάδι και Ρίγανη

2009-12-28T23:09:00.005+02:00

Να’μαι κι εγώ… Να σας συστηθώ είμαι ο Xoiromeris κι είμαι ο τρίτος της παρέας. Ναι το παρόν blog δεν είναι προϊόν της αρρωστημένης φαντασίας ενός, αλλά τριών ανθρώπων!
Ο φίλος Koiliodoulos είναι κάτι σαν τα μυρμήγκια, πώς αυτά μπορούν να σηκώσουν 11 φορές το βάρος του σώματός τους? Ε έτσι κι αυτός μπορεί να φάει 11 φορές το μεγεθός του! Impressive guy… Ο Koiliodoulos έγραψε για το waffle house (όχι δεν του ανήκει το μαγαζί κι έκανε διαφήμιση, μάλλον θα γουστάρει καμιά σερβιτόρα γιαυτό ανέφερε μόνο τα καλά - το μόνο κακό στο μαγαζί είναι ότι δε φέρνουν νερό, στουμποκολιάζεις με τόσα κιλά παχύρρευστης σοκολάτας στη βάφλα κι όταν ζητάς να σου αφήσουν μια κανάτα για μια παρέα 5 ατόμων σε ενημερώνουν πως για όλο το μαγαζί έχουν μόνο 3 μικρές κανάτες που τις πηγαινοφέρνουν και όποιος πρόλαβει… το νερό γέμισε!).
Ο δεύτερος ο φίλος Zamponis είναι η χειρότερη παρέα για να τρως μαζί του, όχι επειδή σου τρώει απ'το φαί σου αλλά γιατί είναι τόσο αστείος που δε θα σου κατέβει μπουκιά αλλά θα γελάς τόσο και θα εκσφενδονίζονται τα κομμάτια χιλιόμετρα μακριά!
Εγώ είμαι ο Xoiromeris κι είμαι ο τρίτος ο μακρύτερος (σε μέγεθος... ποστ). Λοιπόν μιας και συστηθήκαμε όλοι, θέλω να σου πω πως αφιέρωσα αρκετά δευτερόλεπτα σκέψης για το ποιο μέρος θα ήταν το πρώτο στο οποίο θα έκανα γευσιχωσία και κατέληξα να μιλήσω γι'αυτό για το οποίο έχω μεγαλύτερη πείρα (μετά από τις γυναίκες -γέλασε κανείς?). Τα σουβλάκια. Όχι όμως όπου κι όπου. Θα μιλήσουμε για μια σουβλακερί στη Γλυφάδα.
Καταρχάς το μαγαζί που φτιάχνει σουβλάκια λέγεται σουβλαΤΖΙΔΙΚΟ κι όχι σουβλαΚΕΡΙ. Είναι σαν να θες να εξωραΐσεις ένα μπουρδέλο και να το λες μπουρδεκλερί, ε δε γίνεται ρε άνθρωπε, δε πα να 'σαι και σε γλυφάδες και σε κολωνάκια, το σουβλάκι φτιάχνεται σε σουβλατζίδικο και έχει τζατζίκι που αποπνέει σκορδίλα κι όχι σως. Το σουβλατζίδικο που θα αναλύσουμε λέγεται Λάδι και Ρίγανη και είναι το πιο κεντρικό από τα λίγα σουβλατζίδικα της Γλυφάδας.
Λοιπόν, αν δεις τους αναρτημένους καταλόγους έχουν δώσει διάφορες ονομασίες στα πιάτα τους, ψιλοεκλεπτυσμένες που είναι τόσο αδιάφορες που δε θυμάμαι ούτε μία να σου πω για παράδειγμα. Σουβλάκι ήρθα να φάω στην τελική όχι να διαβάσω τις μεταφορές και παρομοιώσεις από ποιήματα του Σολωμού. Πιστεύω ότι πήγαν να κάνουν παρόμοια προσπάθεια με το Ντερλικατέσεν στο Κολωνάκι και στην Κηφισιά αλλά παπάρια, ενώ στο Ντερλικατέσεν έπιασε στο Λάδι και Ρίγανη απέτυχαν.
Το σουβλάκι άσχημο δεν το λες, αλλά είναι ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ η τιμή του, αγγίζει τα 2,80 και είναι σε μέτριο προς μικρό μέγεθος! Fuck me δηλαδή, ας φόραγαν κουκούλες να μας λήστευαν κατευθείαν με το που μπαίναμε!
Δεν είμαι προκατειλημμένος σοβαρά, μόλις το έβλεπα να ανοίγει ήθελα να είναι καλό το μαγαζί για να το κάναμε στέκι. Αλλά ατυχήσαμε ή μάλλον ατύχησαν. Την πρώτη φορά που δοκιμάσαμε το χαρακτηρίσαμε μέτριο το σουβλάκι κι εξωφρενική την τιμή. Αποφάσισα να του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία. Πήγα ένα μεσημέρι να πάρω ένα σουβλάκι στο χέρι. Το (ακριβό)πλήρωσα στο ταμείο και μετά πήγα στον ψήστη να του πω την παραγγελία. 12.30 το μεσημέρι, με μόνο ένα άλλο άτομο στην ουρά και 2 παραγγελίες μόνο να τρέχουν ο τύπος έκανε 20 λεπτά να μου το φτιάξει! 20 λεπτά για ένα σουβλάκι! Ήταν τα ζώα μου αργά κι ήθελε τρομάρα του να τυλίγει τα σουβλάκια με αλουμινόχαρτο μην χαλάσει η φρεσκάδα τους. Τελικά δε μου το έφτιαξε ο ψήστης, μου το έφτιαξε ο τύπος στο ταμείο που με είδε να περιμένω σαν τον μαλάκα και φιλοτιμήθηκε να με εξυπηρετήσει. Ο κύριος που περίμενε πίσω μου όταν ρώτησε τον ψήστη αν θα αργήσει κι άλλο ο ψήστης με υφάκι του είπε να περιμένει στη σειρά του και θα τον φωνάξει, δε μπορεί να σκοτωθεί έχει κι άλλες παραγγελίες.
Μόνο plus στο μαγαζί είναι η preinstalled αλάδωτη πίτα, κάτι που κι αυτό χωράει συζήτηση γιατί το σουβλάκι είναι εξ'ορισμού βρώμικο κι αν αρχίζεις να το παίρνεις με αλάδωτες πίτες ή χωρίς τζατζίκια άστο και πήγαινε φάε κανα σούσι.
Anyway, fuck it, αν θες σουβλάκι προσπέρασε το Λάδι και Ρίγανη, προχώρα ευθεία προς τα Everest κάνε δεξιά στο στενό στα 30 βήματα θα βρεθείς στο σουβλατζίδικο (σκέτο) Ρίγανη με χώρο να κάτσεις, διπλάσιο σουβλάκι σε μέγεθος κι ένα ευρώ (σχεδόν) πιο κάτω.

Taste dive: Μεγάλη Βρετανία

2009-12-13T22:26:00.002+02:00

Με αφορμή ένα γάμο που είχα την τιμή να παρευρεθώ και του οποίου η δεξίωση έγινε στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία είπα να κάνω μία μικρή γαστρονομική περιπλάνηση. Καταρχάς φυσικά το όλο ξενοδοχείο είναι τίγκα στη χλίδα με το χρυσό σαν χρώμα να κυριαρχεί παντού. Μέχρι και στην τουαλέτα. Οι οποίες τουαλέτες στις δύο απο τις τρείς που χρησιμοποίησα ήταν βρώμικες, χωρίς σε αυτό να φταίει το προσωπικό αλλά ο υπόλοιπος κόσμος που δεν είναι προσεκτικός. Σ' αυτό που έχει να κάνει με το ξενοδοχείο είναι ότι είχαν σχετικά έντονη την μυρωδιά των περιττωμάτων (sic) κάτι που πρέπει να έχει να κάνει με την αποχέτευση. Πάμε στο κυρίως θέμα τώρα, από τα πολλά φαγητά που είχε θα σχολιάσω τα λίγα που δοκίμασα ξεκινώντας από το ψωμί το οποίο υπήρχε σε αφθονία κλασσικό, σε μπαγκέτα, μαύρο και πολύσπορο και μπορούσες να το συνοδεύσεις με βούτυρο Isigny Ste Mere το οποίο μου φάνηκε ένα κλασσικό βούτυρο. Είχε σολωμό με τυρί ρικότα που μου φάνηκε συμπαθές χωρίς να ενθουσιαστώ κιόλας. Το μοσχαρίσιο φιλέτο με πιπεράτη σως ήταν καλά ψημένο αλλά θα προτιμούσα η σως να έχει πιο έντονη την γεύση του πιπεριού.Μετά δοκίμασα φιλέτο από χοιρινό ψητό πάνω σε ξηρά φρούτα με σως από καλβάντος (που δεν ξέρω τι είναι) που ήταν και αυτό καλά ψημένο αλλά η σως από καλβάντος σα γεύση ήταν ανύπαρκτη. Στη συνέχεια δοκίμασα κοτόπουλο ψητό "γκραντ μερ" με μανιτάρια κρεμμύδια γλασέ και μπέικον όπου τα μανιτάρια τα κρεμμύδια και το μπέικον δεν εμφανίστηκαν ποτέ. Είχε αρνάκι και αρνάκι ραγού με το πρώτο να σώζεται από την πιπεριά που είχε σαν γέμιση ενώ το δεύτερο ήταν αυτό που άξιζε περισσότερο απ' όλα και είχε καρότο και μανιτάρια στην σάλτσα που το συνόδευε. Το κρασί ήταν Κανένας του Τσάνταλη το λευκό απο ποικιλίες Μοσχάτο Αλεξανδρείας και Chardonnay ενώ το κόκκινο, χμμ, τέσπα δε θυμάμαι τώρα τις ποικιλίες αλλά ίσως κάποια στιγμή να δείτε μια γευστική δοκιμή στις Οινολογίες http://oinologies.blogspot.com/ Επίσης είχε φρούτα που δε δοκίμασα και τρουφάκια με κακάο τα οποία ήταν εξαιρετικά. Σαν σύνοψη λοιπόν και γνωρίζοντας οτι η Μεγάλη Βρετανία είναι από τα κορυφαία μας ξενοδοχεία περίμενα καλύτερο φαγητό, μπορεί βέβαια να φταίει ότι δεν τα σκάσαμε για να φάμε όπως θα γινόταν αν τρώγαμε στο εστιατόριο της.

Taste dive: Deus

2009-12-02T20:46:00.006+02:00

Σάββατο βράδυ στον Ωρωπό και όπως συνήθως, σαν παιδιά και εμείς, πεινάμε. Θα παραγγέλναμε αλλά το σπίτι είναι σε ένα απόμερο σημείο που δεν υπάρχει ούτε στον νεότερο χάρτη GPS οπότε αναγκαστικά κατεβαίνουμε στο χωριό. Δεν είχαμε φάει και πολύ στον Ωρωπό οπότε δεν ξέραμε τι παίζει στην περιοχή, με λίγα λόγια πηγαίναμε ψάχνοντας (να παρατηρήσω οτι αυτό συμβαίνει σπάνια....).

Στην πλατεία του Ωρωπού στην αρχή της "πασαρέλας" πίσω απο ένα ζαχαροπλαστείο (αν δεν το βρείτε στείλτε μου mail να σας πω τέλος πάντων) είδαμε το Deus. Καλό μαγαζί φαινότανε, προσεγμένο. Ευχάριστη διακόσμηση, συμπαθητική μουσική αν και λίγο στενόχωρο να είμαι ειλικρινής. Ο λόγος που λέω στενόχωρο είναι οτι είχε λίγα τραπέζια για παρέες άνω των τεσσάρων ατόμων. Κατά τα άλλα ωστόσο ο χώρος ήταν καλός και διέθετε και μπαρ στη μέση, αν και μάλλον λειτουργούσε ως χώρος αναμονής και όχι σαν μπαρ αυτό καθεαυτό.

Το τραπέζι που κάτσαμε αν και για 4 άτομα είχε μετά βίας χώρο για 3 (είμαστε large... τύποι). Θα μιλήσω περισσότερο αργότερα θα καταλάβετε. Οι σερβιτόροι εξυπηρετικότατοι, ντυμένοι casual και όχι ομοιόμορφα, το οποίο αν και έδινε ένα παρεϊστικο στυλ στο μαγαζί ερχότανε λίγο σε αντίθεση με τη διακόσμηση που το έδειχνε κυριλέ. Βέβαια εμένα δε με τραβάνε τόσο πολύ τα κυριλέ οπότε περί ορέξεως.... Και μιλώντας περί ορέξεως ο κατάλογος ήταν πλήρης. Είχε μια ευχάριστα μεγάλη ποικιλία φαγητού, ορεκτικών και ποτών, ήταν κάτι ανάμεσα σε μπυραρία και εστιατόριο, με τιμές που κυμαίνονταν σε λογικά επίπεδα με πιάτα για όλες τις τσέπες.

Είμασταν (με σκαμπανεβάσματα αλλά ας μην το ψάξουμε τώρα δεν έχει σημασία) 4 άτομα, οπότε παραγγείλαμε 4 πιάτα, ένα ορεκτικό, μια μπύρα, μισό κιλό κρασί και ένα αναψυκτικό. Και εδώ ξεκινάει το θέμα χώρου. Μας έφεραν 4 ποτήρια για νερό (κολωνάτα και εδώ είναι το κυριλέ που λέγαμε) και 3 ποτήρια για κρασί. Αν βάλετε και το εμφιαλωμένο νερό και τα 4 πιάτα με το κουβέρ το τραπέζι ήταν σχεδόν γεμάτο. Και ναι δεν είχαν έρθει ακόμα τα πιάτα με το φαγητό. Όταν ήρθε και το ορεκτικό τα πράγματα έγιναν πολύ στριμοκ.... εεε καταλάβατε μας διαβάζουν και μικρά παιδιά (ελπίζω).

Πάμε τώρα στο θέμα του φαγητού, απο το οποίο πρέπει να πω οτι έμεινα σχετικά ικανοποιημένος. Καταρχάς σού έφερναν ψωμάκι ψημένο με λίγο λάδι και ρίγανη από πάνω το οποίο ήταν ζεστό και αφράτο, είχε τέτοια επιτυχία δε ανάμεσα στους συνδαιτημόνες που ζητήσαμε και έξτρα. Για ορεκτικό πήραμε μανιτάρια πλευρώτους νόστιμα μεν αλλά πρέπει να ειπωθεί οτι μερικά (περίπου το 40% στο πιάτο) ήταν παραψημένα. Το κυρίως πιάτο ήταν 2 χάμπουργκερ, μακαρονάδα του αγρού και μία μπριζόλα. Για τα χάμπουργκερ που δοκίμασα έχω να πώ τα καλύτερα απο άποψη γεύσης και χορταστικότητας, μεγάλο με ζουμερό μπιφτέκι και αφράτο ψωμάκι. Αυτό που παρατήρησα αρνητικά ήταν οτι ήταν απλά συνοδευόμενα απο μερικές πατάτες προτηγανισμένες, περίπου το 1/3 μιας κανονική μερίδας, ένα άνοστο ξεροψημένο πράγμα (χάθηκαν οι φρέσκιες;) και μια σως μπάρμπεκιου. Θα μπορούσαν να συνοδεύονται καλύτερα (ή τουλάχιστον να δείχνει λίγο πιο πλούσιο το πιάτο). Η σώς είχε πολύ έντονη γεύση και την άφησα στην άκρη, δεν μπορώ να πώ βέβαια οτι δεν ήταν ωραία, αν και ήταν πολύ πηχτή σαν κέτσαπ. Γούστα είναι αυτά. Η χοιρινή μπριζόλα στη λαδόκολλα ήταν νόστιμη και ζουμερή αν και θα μπορούσε να ψηθεί λίγο περισσότερο, χωρίς αυτό να την κάνει undercooked. Ομολογουμένως η παρουσίασή της στο πιάτο ήταν πολύ καλύτερη απο την αντίστοιχη του burger. Είχε από πάνω λιωμένη παρμεζάνα αν και μέρος της είχε μείνει πάνω στη λαδόκολλα χωρίς αυτό να επηρρεάζει το συνολικό γευστικό αποτέλεσμα μιας και εκτός από παρμεζάνα είχε σκόρδο και θυμάρι που έδιναν ωραία γεύση και μυρωδιά. Για τη μακαρονάδα δε μπορώ να εκφέρω γνώμη γιατί δε τη δοκίμασα αλλά το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ήταν μεγάλη η πιατέλα.

Κλείνοντας η μουσική ήταν διακριτική (αν και με τις μαλ...ιες που λέγαμε δεν μου ήταν εύκολο να διακρίνω τι ακριβώς έπαιζε, ελπίζω να θυμάται κάποιος άλλος) κατάλληλη για φαγητό. Ακόμα και οι τουαλέτες (τι έτσι θα σας αφήναμε, φυσικά και το κοιτάξαμε) ήταν περιποιημένες.

Σε γενικές γραμμές ένα καλό εστιατόριο και ένα μέρος που θα σας πρότεινα αν τύχει ποτέ να πάτε στον Ωρωπό για φαγητό. Αν είμαι και εγώ στον Ωρωπό μπορεί να βρείτε και εμένα μέσα.
Υ.Γ. Μιας και μας ζητήθηκε η "λυπητερή" να αναφέρουμε ότι ήταν €63 για 5 άτομα.

Για βάφλα; Μα φυσικά στο Waffle House!

2009-11-17T22:55:00.000+02:00

Η καλύτερη βάφλα που έχετε δοκιμάσει ποτέ.
Είναι το μέτρο σύγκρισης για όλα τα υπόλοιπα μαγαζιά που φτιάχνουν βάφλες. Η βάφλα είναι η ιδανική, αφράτη αλλά όχι άψητη και παράλληλα καλά ψημένη αλλά όχι υπερβολικά πολύ ώστε να είναι ξερή. Μία μεγάλη ποικιλία από υλικά άριστης ποιότητας για να βάλετε από πάνω όπως επικαλύψεις σοκολάτας διαφόρων ειδών, ζεστή σοκολάτα, ζεστή καραμέλα και φυσικά καλόφτιαγμένο παγωτό διαφόρων γεύσεων με προσωπική προτίμηση σε σοκολάτα καραμέλα (μία γεύση είναι αυτή και πρέπει να τη δοκιμάσετε όπως και δήποτε) waffle ice (εξαιρετικό) και μόκα (απλά απολαυστική). Το Waffle House ξεκίνησε από τη Νάξο όπου έχει δύο μαγαζιά στη Χώρα και στην Πλάκα ενώ στην Αττική θα το βρείτε στη Βουλιαγμένη Ποσειδώνος 17 σ'ένα καθαρό και περιποιημένο χώρο με θέα και θάλασσα. Επίσης το σέρβις είναι φιλικό, αξιόπιστο και αρκετά γρήγορο (αυτό πάντα βέβαια εξαρτάται από ημέρα, ώρα και φυσικά εποχή του χρόνου).
Και σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του blog θα ανοίξει στο μέλλον και στα βόρεια προάστια (μάλλον στην Κηφισιά).