17/11/17

Take A little Taste of Home

Πρόλογος: Έχουμε γενέθλια σήμερα!
Συνεχίζοντας την παράδοση που έχουμε ξεκινήσει εδώ και λίγα χρόνια έτσι και φέτος ένας guest star μας γράφει την επετειακή Γευσιχωσία. Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω την Γλυκειά Επιρροή!


Και ναι λοιπόν μετά από 8 χρόνια είμαστε ακόμα εδώ και Γευσιχώνουμε. Φέτος μου έγινε η τιμή να γράψω εγώ το επετειακό άρθρο.
Μαζευτήκαμε λοιπόν ο Κοιλιόδουλος, ο ΓεωΠόνος, ο Ζαμπόνις, o Ακόρεστος Μουσικάντης και εγώ, η Γλυκειά Επιρροή (ακόμα κοκκινίζω όταν το ακούω) και πήγαμε σε ένα υπέροχο μαγαζί που μας πρότεινε ο Κοιλιόδουλος (σιγά μη δεν το ήξερε και να μην είχε ήδη πάει μόνος του) στο Γκάζι. Το μαγαζί ήταν κάπως γκουρμέ αλλά είχε και το κρεατάκι του και ευτυχώς για τα αγόρια μου κανονικές μερίδες, αλλιώς όπως καταλαβαίνετε θα είχαμε πρόβλημα…

Καταρχάς να πω ότι δεν υπάρχει καλύτερο όνομα από το «Α little taste of home» για να αντιπροσωπεύσει το μαγαζί. Η όλη του ατμόσφαιρα σε έκανε να νιώθεις κυριολεκτικά «σαν το σπίτι σου». Εντυπωσιακό ήταν όταν ο Ακόρεστος Μουσικάντης συζήταγε για το τι θα παραγγείλει και τον άκουσε ο σεφ τυχαία καθώς περνούσε από πίσω του και σταμάτησε από μόνος του να κάτσει να εξηγήσει και να βοηθήσει. Όλοι στο μαγαζί ήταν φιλικότατοι με άποψη καθώς σου προτείνανε φαγητά και σε προειδοποιούσαν για τα καυτερά.

Και μιας που είπαμε για καυτερά πάμε και στο σημαντικό θέμα του φαγητού. Ξέροντας ότι θα βγω με τα αγόρια μου όπως τους λέω χαριτολογώντας έφαγα μόνο σαλατίτσα όλην την ημέρα… και όπως αποδείχτηκε καλά έκανα. Παραγγείλαμε ορεκτικά όπως φαλάφελ, ταλαγάνι, σαλάτα με φράουλες, κεφτέδες και γουακαμόλε. Όλα εξαφανίστηκαν στο λεπτό καθώς ήτανε γευστικότατα. Το φαλάφελ μάλιστα είχε και μια έξτρα πινελιά που το έκανε πολύ ενδιαφέρον αλλά την κρατάω για έκπληξη για αυτούς που θα μας διαβάσουν και θα πάνε.
 
Επίσης στα ορεκτικά το εντυπωσιακότερο όλων ήτανε οι κεφτέδες που ήταν με σως από κεράσι. Θα έχετε καταλάβει ότι δεν είμαστε οι άνθρωποι που θα φάμε πολύ συχνά γκουρμέ φαγητά. Αλλά το συγκεκριμένο εξαφανίστηκε στο λεπτό.
 
Αχ τι ωραία που φάγαμε… αλλά δεν χορτάσαμε βέβαια. Πάμε και στο κυρίως πιάτο. Ο καθένας είχε το δικό του αλλά όλοι τσιμπάγαμε ο ένας από τον άλλον (τρώμε ελαφρια βλέπετε…). Φάγαμε λίγο από όλα, κρέας σε σωστό ψήσιμο, παπαρδέλες πικάντικες, κοντοσούβλι, μοσχάρι κοκκινιστό με πουρέ μελιτζάνας και ένα ωραίο ινδικό πιάτο με κρέας και πολύ πικάντικο.

Όλοι συμφωνήσαμε ότι τα φαγητά ήταν καλά αν και μεταξύ μας πιο πολύ μας έμεινε η ανάμνηση των ορεκτικών… αχ αυτά τα κεφτεδάκια ακόμα τα σκέφτομαι! Στο μόνο που διαφωνήσαμε ήταν στο κομμάτι «πικάντικο». Ο ένας έβρισκε το ένα πιάτο πολύ καυτερό ο άλλος λίγο και ο τρίτος καθόλου. Αυτό βασικά είναι θέμα γούστου τελικά. Πάντως η κοπέλα του μαγαζιού μας ρώτησε όταν παραγγείλαμε πόσο πικάντικο το ήθελε ο καθένας το πιάτο του.
 
Φυσικά το γλυκό ήτανε στο μενού που φάγαμε αλλιώς τι γλυκός πειρασμός θα ήμουνα. Βασικά για να είμαι ειλικρινής ένα μας προτείνανε αλλά εμείς ζητήσαμε και δεύτερο (είμαι γλυκατζού τι να κάνω… δε φταίω). Φάγαμε λοιπόν μια μους σοκολάτα με κόκκινο πιπέρι (είμαστε και σε δίαιτα) και ένα ωραιότατο γαλακτομπούρεκο αλλά όχι το κλασσικό... Άλλο να σας το λέω και άλλο να το βλέπετε και μετά να το τρώτε...
 
Και μετά το γλυκό έρχεται η λυπητερή ή αλλιώς ο λογαριασμός. Βγήκε περίπου 25 ευρώ το άτομο. Σαν τιμή γενικά μπορεί να θεωρηθεί ακόμη και τσιμπημένη αλλά αν σκεφτούμε το περιβάλλον, τα ορεκτικά, το φαγητό, τα ποτά κτλ. άξιζαν τα λεφτά του.
 
Και για αυτό… δεν ξέρω για εσάς εμείς πάντως θα ξαναπάμε αλλιώς η γλυκειά επιρροή θα γίνει γκρινιάρα επιρροή…. Πέρα πάντως από την πλάκα πάντως οι Γευσιχώστες συμφωνήσαμε ότι ήτανε από τις καλύτερες επιλογές για να γιορτάσουμε την επέτειο μας!
Να τα εκατοστήσουμε και να μας χαίρεστε!

A little taste of home
Δεκελέων 3, Γκάζι 

15/11/17

Ο βρυχηθμός του Πειναλέοντα!

Ήταν ένα ήσυχο βράδυ Τρίτης. Την ησυχία έσκισαν οι βρυχηθμοί των πειναλεόντων που βρήκαν τον επόμενο στόχο τους. Και συγκεκριμένα, Κοιλιόδουλος, Ζαμπόνις, γεωΠΟΝΟΣ, Ακόρεστος Μουσικάντης, Πεινασμένη Μπάρμπι και ένας φίλος που ήρθε απόψε από τα παλιά και καιρό είχαμε να τον δούμε, ο Έσκασε Μύτη, πλησιάσανε με επιθετικές διαθέσεις το μαγαζί.

Ο Πειναλέων (της τέχνης & της πόλης) συγκεκριμένα λέγεται το μαγαζί και θα το βρείτε σε μια περιοχή λίγο περίεργη. Εξάρχεια, αν και όχι στα γνωστά μέρη που ακούτε συνήθως στις ειδήσεις. Πως το βρήκαμε; Είναι πολύ κοντά στο θέατρο Φούρνος που είχαμε πάει κάποια στιγμή πριν λίγες εβδομάδες. Μόλις είδαμε το όνομα του μαγαζιού (και μυρίσαμε... άλλο αυτό) το ραντεβού είχε ήδη κλείσει.

Η γενική περιοχή είναι ότι περιμένετε από το κέντρο της Αθήνας. Στενοί δρόμοι, αρκετά δύσκολο παρκάρισμα. Η αλήθεια είναι ότι εμείς βρήκαμε αρκετά κοντά δυο φορές που πήγαμε. Δε ξέρω αν τα φαινόμενα απατούν, εμένα πάντως η αίσθησή μου είναι ότι μάλλον τυχεροί ήμασταν.

Το ίδιο το μαγαζί είναι ουσιαστικά μια ταβέρνα, λίγο πολύ παραδοσιακή. Πολύ ωραίος χώρος και διακόσμηση, πολύ ταιριαστός με το στυλ, με την μουσική να παίζει χαλί από πίσω και να μην αποσπά (εκτός όταν τραγούδαγε ο Κοιλιόδουλος, ήταν του στυλ του τα τραγούδια... λες και το ξέρανε) και να δημιουργεί ένα πολύ ωραίο κλίμα για φαγητό. Σημειωτέον Παρασκευές (και λογικά και Σαββατοκύριακο) πρέπει να έχει ζωντανή μουσική.

Το μαγαζί έχει μια σημαντική ποικιλία επιλογών, πολύ έξυπνα χωροθετημένες στον κατάλογο, αρκετά πρωτότυπο σε αυτό τον τομέα, που σου βάζουν ενδιαφέροντα διλήμματα για το τι θα παραγγείλεις. Κάποιος είπε ότι ισχύει και για την δημοκρατία, αλλά για τους Γευσιχώστες, στο φαγητό δεν υπάρχουν αδιέξοδα.

Η παραγγελία ξεκινάει με 2 σαλάτες (μια χωριάτικη και μια κηπουρού (με λιαστή ντομάτα), 3 μερίδες μαστέλο (2 και 1 στη συμπληρωματική... ε δε πεινάγαμε, να τσιμπήσουμε πήγαμε), ένα μανιτάρι πλευρώτους ψητό, μια μερίδα πατάτες τηγανητές (είπαμε για 2 αλλά μας ενημέρωσε ο σερβιτόρος ότι τα περισσότερα πιάτα που πήραμε είχανε μέσα επιπλέον, οπότε μας πρότεινε να μην πάρουμε), μια τυροκαυτερή (όχι που δεν...), ένα μοσχάρι κοκκινιστό με πουρέ μελιτζάνας, ένα μπέικον ανθυγιεινό, μια χοιρινή μπριζόλα, ένα λουκάνικο, ένα χοιρινό με μαστίχα και ένα κότσι και μία πανσέτα. Για του λόγου το αληθές, το μπέικον βάλτε το άλλη μια. Και το κοκκινιστό. Ναι ο σερβιτόρος ακόμα αναρωτιέται αν ταΐζαμε σκύλο κάτω από το τραπέζι. Προς τιμήν του δεν έψαξε. Τουλάχιστον μέχρι να φύγουμε.

Ξεκινάμε από την αρχή. Τα σαλατικά ήταν φρέσκα και πολύ καλά, αν και να πω ότι το μέγεθος της σαλάτας μου φάνηκε λίγο μικρό για 4 άτομα. Εμείς ήμασταν 6, προφανώς δε θα μας έφτανε μια, απλά λέω ότι ίσως να έπρεπε να ήταν λίγο μεγαλυτερες οι σαλάτες. Αλλά δε θα κολλήσουμε εκεί. Συνεχίζουμε με την τυροκαυτερή, που το μαγαζί λέει ότι τσουρουφλάει... αλλά όχι... Εντάξει, ήταν καλή, δε μπορώ να πω, αλλά μη σας γελάει ο κατάλογος. Είναι μια χαρά γενικής κατανάλωσης, άντε, ίσως κάπως καλύτερη από γενικής. Οι πατάτες ήταν το highlight της βραδιάς για τα ορεκτικά. Κομμένες στο χέρι, πασιφανέστατα φρέσκιες, προκάλεσαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Τα μανιτάρια ήταν επίσης καλά, όχι κάτι το συγκλονιστικό, αλλά ευχάριστα και σωστά μαγειρεμένα.

Πάμε τώρα στα κυρίως (που φυσικά ήταν όλα στη μέση). Η χοιρινή ήταν καλή, όχι κάτι το τρομερό και σίγουρα όχι κάτι το τεράστιο, αλλά ικανοποιητική και σαν γεύση και σαν μέγεθος (για ένα άτομο... νορμάλ). Το χοιρινό με μαστίχα ψημένο άψογα, έλιωνε στο στόμα πραγματικά, με πολύ ωραία σάλτσα, η οποία ταίριαζε με το συνοδευτικό ρύζι ακόμα περισσότερο (γενικά τα πιάτα συνοδευονταν από πατάτες και ρύζι, με το ρύζι να κρατιέται πολύ καλά σαν συνοδευτικό των πιάτων). Το κότσι με τη σαλτσούλα του ήταν επίσης πολύ καλά ψημένο και χορταστικό, εντάξει, για 6 άτομα δεν ήταν τίποτα αλλά ένα άτομο θα το εκτιμήσει δεόντως. Το λουκάνικο, εύκολα από τα καλύτερα που έχουμε φάει, πολύ γεμάτη γεύση και πολύ καλή μερίδα. Αλλά οι σταρ της βραδιάς ήταν το κοκκινιστό και το μπέικον. Το κοκκινιστό ήταν απλά άψογο, σε εκτέλεση και παρουσίαση, μαγειρεμένο τέλεια και ο πουρές μελιτζάνας από κάτω ήταν απλά τρομερός. Σε συνδυασμό με το κρέας και τη σάλτσα από το κοκκινιστό... πείνασα... Το πιάτο αυτό ήταν και το αγαπημένο της Πεινασμένης Μπάρμπι, έχω διαταγές να το αναφέρω. Το μπέικον ήταν ουσιαστικά καπνιστό χοιρομέρι και ήταν απλά ανεπανάληπτο. Εύκολα το αγαπημένο πιάτο της παρέας, ένα για τον καθένα να φέρνανε, μαζί με όσα είχαμε πάρει, εύκολα τα τρώγαμε. Το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Εδώ θα πω τη μόνη παρατήρηση (μαζί με το μέγεθος της σαλάτας και μόνο της σαλάτας, τα άλλα ήταν σωστά) που έχω. Και αυτή δεν έχει να κάνει με το σέρβις ακριβώς, γιατί το παληκάρι ήταν και σωστό και φιλικό και όπως έπρεπε (και αν συνεχίζαμε να παραγγέλνουμε παίζει να ήταν και καραφλό... ίσα που δε του πέσανε τα μαλλιά). Απλά τα φαγητά έρχονταν σε ακανόνιστα χρονικά διαστήματα. Εντάξει φταίμε κι εμείς που πέφταμε με τα μούτρα και δεν αφήναμε τίποτα, αλλά είναι ένα λάθος όπως και να το κάνεις, να έρχεται η μια σαλάτα και η τυροκαυτερή, ενώ μετά να έρχονται οι πατάτες και μετά η άλλη σαλάτα. Πταίσμα μεν, αλλά δεν μπορώ να πω ότι δεν το παρατήρησα. Μην σκάτε, θα φάτε και θα το συγχωρέσετε. 
Κι εδώ να παραθέσω ένα αστείο γεγονός, έρχεται ο σερβιτόρος στην αρχή να παραγγείλουμε, χωρίς να κρατάει ένα χαρτί για να σημειώσει. -"Είσαι σίγουρος;" τον ρωτάμε. -"Ναι, ναι, τα θυμάμαι". Έρχεται στο τέλος (του πρώτου "γύρου") σίγουρος ότι δεν έχει ξεχάσει κάτι και μας το λέει. Είναι και μία πανσέτα του λέμε. Ωχ, λέει το ξέχασα. Εμείς στο είπαμε του λέμε. Εντάξει, δε φταίει το παιδί βέβαια. Δεν την πήραμε τελικά, για αυτό και τη βλέπετε διαγραμμένη στην αρχή, αλλά θα αργούσε πολύ καθότι ψήνεται στο φούρνο. Δε πειράζει, ευκαιρία να ξαναπάμε.

Και κλείνουμε, όπως πάντα, με το μέγεθος της λυπητερής. Η αλήθεια είναι ότι δε ξέραμε τι να περιμένουμε, και η περιοχή ήταν λίγο περίεργη, αλλά και το μαγαζί φαινόταν σοβαρό και προσεγμένο... Τελικά δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν μείναμε ευχαριστημένοι. Για όλα αυτά που είδατε και 7 αναψυκτικά (το κρασί το κέρασε το μαγαζί, μαζί με ένα σφηνάκι μαστίχα και το γλυκό στο τέλος που ήταν 2 πιάτα με ξυνόμηλο και χαλβά σιμιγδαλένιο) πληρώσαμε περίπου 20€ το άτομο (έμεινε και κάτι). Καθόλου κακό δε το λες, κάθε άλλο.

Πριν πάμε στην ανακεφαλαίωση, θέλω να κάνω μια παρατήρηση. Μου άρεσε πολύ η κίνηση του μαγαζιού να κεράσει όχι μόνο ένα γλυκό στο τέλος και το σφηνάκι (που το σφηνάκι υποθέτω το κερνάει πάντα) αλλά και το κρασί. Δείχνει ότι σε εκτιμάει σαν πελάτη και εκτιμάει και την κατανάλωση που κάνεις (εντάξει λογαριασμό 120€ Τρίτη βράδυ από 6 άτομα ποιος περίμενε...) και στο δείχνει. Και δεν χρειάζεται κάποιο μεγάλο κέρασμα, σημασία έχει η κίνηση. Και αυτό το λέω γιατί στην επιστροφή είχαμε κουβέντα με τον Κοιλιόδουλο για μαγαζί που είχαμε πάει και με παρόμοιο λογαριασμό μας κεράσανε... την αγάπη τους...

Ανακεφαλαιώνοντας, ένα μαγαζί σε σημείο λίγο περίεργο με μερικές επιλογές αρκετά κοντά, με πολύ καλή εξυπηρέτηση, καλή διακόσμηση, πάρα πολύ καλό φαγητό (με μερικά πιάτα να είναι πραγματικά εξαιρετικά) και τιμές πολύ φυσιολογικές. Σίγουρα το προτείνουμε στους συναδέλφους πειναλέοντες!

Ταβέρνα ο Πειναλέων
Μαυρομιχάλη 152, Αθήνα

3/10/17

Πως την τρίβουν την Πιπεριά...

Είναι βράδυ... σε ένα μαγαζί στο βουνό της Πετρούπολης, ακούστηκαν οι λέξεις που κανένας μάγειρας δε θέλει να ακούσει.... "Καλησπέρα, ένα τραπέζι για τρεις παρακαλώ".

Ναι, οι serial Eaters ξαναχτυπούν, με μια μικρή και ευέλικτη ομάδα (εγώ, Κοιλιόδουλος και γεωΠΟΝΟΣ) πάμε στην Πιπεριά (γιατί έτσι το λένε το μαγαζί) για να δούμε τι εστί βερύκοκο... πιπέρι... πιπεριά... εντάξει είμαι άθλιος σήμερα σε αυτό, συγνώμη, θα βελτιωθώ.

Η Πιπεριά είναι ένα μεζεδοπωλείο (ΣτΚ Μεζεδομπαράκι όπως λέει στη σελίδα του στο Facebook ενώ εμείς άμα θέλετε δεχόμαστε τα Likes σας εδώ) στην Πετρούπολη, σε σημείο περίεργα καλό. Χωρίς να είναι σε κάποια πλατεία (ΣτΚ Λίγο πιο πάνω είναι η κεντρική πλατεία της Πετρούπολης) ή σε κάποιο πολυσύχναστο σημείο, είναι σε ένα δρόμο όπου υπάρχουν διάφορες επιλογές για έξοδο (κυρίως για φαγητό είναι η αλήθεια). Επιπλέον (αν και πήγαμε σε πολύ χαλαρή μέρα και ώρα) υπάρχει εύκολα χώρος να παρκάρεις. Δε ξέρω αν γεμίσουν όλα τα υπόλοιπα καταστήματα αν θα αλλάξει κάτι σε αυτό, αλλά μου φάνηκε ότι η περιοχή δεν ταλαιπωρείται ιδιαίτερα από αυτό το θέμα.

Στα του μαγαζιού, χωρίς υπερβολές και φανφάρες, ένα ωραίο, προσεγμένο μεζεδοπωλείο, με το μουσικό χαλί από πίσω ταιριαστό και την ξύλινη διακόσμηση μέσα να ταιριάζει με το σύνολο και να φτιάχνει ένα χώρο πολύ ευχάριστο για φαγητό. Ο σερβιτόρος επίσης σωστός, φιλικός και εξυπηρετικός. Εντάξει δεν είχε δύσκολο έργο στην εξυπηρέτηση (μόνοι μας ήμασταν, στην κυριολεξία) αλλά τα καλά να λέγονται, μας έκανε καλή εντύπωση.

Πάμε στο φαγητό, στο οποίο βρήκαμε μια ενδιαφέρουσα ποικιλία από ζεστούς και κρύους μεζέδες, σαλάτες και διάφορες άλλες επιλογές. Πήραμε διάφορα πράγματα, δοκιμάσαμε λίγο από κάθε κατηγορία. Προσωπικά μου άρεσε πολύ η σαλάτα με τα μανιτάρια, και τα μανιτάρια πολύ φρέσκα και η dressing πολύ καλή, οι πατάτες οι τηγανητές που ήταν εντελώς διαφορετικές σε σχήμα από ότι έχετε συνηθίσει, υποθέτω ότι δεν ήταν προτηγανισμένες, δεν νομίζω να βγαίνουν σε αυτό το σχήμα και μας φάνηκαν φρέσκες. Κάτι ακόμα που είδαμε στο κατάλογο και μας χτύπησε στο μάτι, ήταν μια τριλογία τζατζικιών. Είπαμε κι εμείς να το χτυπήσουμε αλύπητα. Ουσιαστικά είναι ένα πιάτο με 3 (λίγο μικρότερες της κανονικής) μερίδες τζατζίκι, ένα με αγγούρι (το κλασσικό), ένα με καρότο (μας ήταν λίγο αδιάφορο) και ένα με παντζάρι, το οποίο και έκλεψε τη παράσταση. Δεν ήταν κάτι το συγκλονιστικό, αλλά ήταν μια πολύ ευχάριστη παραλλαγή και μας άρεσε περισσότερο από ότι περιμέναμε. Επιπλέον πήραμε μεζέδες με σάλτσα λεμόνι και πορτοκάλι, για τους οποίους οι γνώμες διίσταντο. Προσωπικά τους δίνω πολύ καλό βαθμό στην εκτέλεση. Η αλήθεια είναι ότι το αν σας αρέσουν ή όχι όμως, είναι προσωπική επιλογή. Αυτό που άρεσε σε όλους, ήταν το κοτοπουλάκι με την σως αλά κρεμ ενώ ο Κοιλιόδουλος ξετρελάθηκε με τα χοιρινά μπριζολάκια τα οποία, μου είπε να σας πω, ότι τα βρήκε εξαιρετικά καλοψημένα, λεπτοκομμένα και με την ιδανική δόση από αλάτι. Να προσθέσω ότι υπήρχε και ένας μεζές με χαλούμι πάνω σε μανιτάρια με μια σως ενδιάμεσα. Ωραίο το χαλούμι, καλά ψημένο το μανιτάρι, η σως ήταν και πάλι υποκειμενικό θέμα. Εμένα μου άρεσε σαν πιάτο, τον γεωΠΟΝΟ τον χάλασε η σως που ήταν ενδιάμεσα.

Σε γενικές γραμμές η ποιότητα ήταν σίγουρα πολύ καλή, φαινόταν, το μαγείρεμα επίσης σωστό και δεν υπήρχε παράπονο. Ουσιαστικά το θέμα ήταν οι γεύσεις, που είναι καθαρά υποκειμενικό κομμάτι. Οπότε ναι μεν προτείνω όλον τον κατάλογο από άποψη ποιότητας και εκτέλεσης, ωστόσο επειδή μερικές γεύσεις είναι λίγο διαφορετικές από αυτές που έχετε συνηθίσει, καλό θα ήταν να κοιτάξετε λίγο καλύτερα ή να ρωτήσετε τον σερβιτόρο, ο οποίος και ενημερωμένος είναι και καλές ιδέες-προτάσεις έχει.

Κλείσαμε με ένα γλυκό (θα πείτε ένα για τρια άτομα; Καταραμένη διατροφή θα πω εγώ, οι άλλοι 2 δε ξέρω τι δικαιολογία έχουν), συγκεκριμένα σουφλέ σοκολάτα με παγωτάκι. Θα πω ένα πράγμα μόνο. Το σουφλέ άργησε λίγο. Γιατί το έφτιαξαν εκείνη τη στιγμή. Δεν έχω φάει πιο φρέσκο, ενώ ήταν πραγματικά πάρα πολύ καλό, δε σχολιάζω καν πόσο ταίριαζε με το παγωτό. Κλείσαμε με μια πολύ καλή νότα, σας το προτείνω χωρίς δεύτερη σκέψη (επίσης καλά λόγια ακούσαμε για το γαλακτομπούρεκο, αλλά δεν το πήραμε για να δούμε, δεχόμαστε ενημέρωση όποτε θέλετε).

Κλείνουμε με τα του λογαριασμού, ο οποίος δεν ήταν κάτι το τρομακτικό τελικά. Με μεζεδάκια στη μέση, με 2-3 αναψυκτικά, 1-2 μπύρες και γλυκό, το ποσό των 16€ το άτομο (με φιλοδώρημα μέσα) δεν το λες και πολύ για να φάνε ικανοποιητικά 3 άτομα. Γενικά οι τιμές του μαγαζιού είναι ιδιαίτερα καλές, από ότι πρόσεξα σε όλο το κατάλογο, σίγουρα αν ήταν πιο κοντά θα το επισκεπτόμασταν πιο συχνά.

Ανακεφαλαιώνοντας, ένα μαγαζί σε σημείο όχι ιδιαίτερα πολυσύχναστο, αλλά με πολλές προοπτικές και χωρίς δυσκολία στο παρκάρισμα, ωραίος και λειτουργικός σαν χώρος με καλή εξυπηρέτηση, πολύ καλό φαγητό σαν ποιότητα, αλλά που θέλει προσοχή για τις ιδιαίτερες γεύσεις του σε περίπτωση που είστε λίγο ιδιαίτερος στις προτιμήσεις σας και τιμές μέτριες προς καλές για αυτό που προσφέρει. Σίγουρα θα ξαναπηγαίναμε, ενώ είναι μια πολύ καλή επιλογή για την περιοχή του.

Πιπεριά (Μεζεδομπαράκι)
Κώστα Βάρναλη 86, Πετρούπολη

21/9/17

Μόνο Ακαμάτρα δεν είναι...

Ήταν βράδυ Σαββάτου όταν συνάντησα την Ακαμάτρα. Βασικά όταν συνάντησα έναν φίλο που είχα χρόνια να δω και ο οποίος μένει τώρα πια μόνιμα στη Λάρισα και μου πρότεινε να πάμε στην Ακαμάτρα για φαΐ.

Βασικά η ατάκα του ήταν "Πάμε, αλλά δε θα βρούμε να κάτσουμε γιατί είναι Σάββατο βράδυ". Και πήγαμε και έκανα εγώ τα "μαγικά" μου και βρήκαμε. Η Ακαμάτρα λοιπόν είναι ένα πανέμορφο μαγαζί (εμένα προσωπικά μου άρεσε πολύ) σε εξωτικό στυλ με πέτρα, ξύλο και όχι μόνο. Μπορείτε να βρείτε και τη σελίδα της στο Facebook όπως επίσης σε εμάς μπορείτε να κάνετε κανά Like για να μένετε ενημερωμένοι για ότι καινούργιο ανεβαίνει. Έχει διάφορα τραπέζια για λίγα ή πολλά άτομα στον εσωτερικό χώρο ή στην αυλή.

Ένας σερβιτόρος πάντα κυκλοφορούσε στο χώρο οπότε ότι χρειαστήκαμε το είχαμε σχεδόν αμέσως.

Ο κατάλογος περιέχει διάφορες επιλογές (θα μπορούσαμε να τις πούμε και γκουρμεδιές) από ορεκτικά, σάλατες και κυρίως πιάτα αλλά και μπύρες, κρασιά και ουζοτσίπουρα (τώρα να πας στη Λάρσα και να πιεις ούζο... ε, είναι μαλακία).

Εμείς πήραμε μία σαλάτα Ακαμάτρα με μαρούλι, μανιτάρια, κρουτόν, παρμεζάνα αν θυμάμαι καλά και σως η οποία ήταν πολύ γευστική και σίγουρα σας την προτείνω. Επίσης μία μερίδα πατάτες country, οι οποίες ήταν baby με τη φλούδα τους και ήρθαν καυτές στο τραπέζι. Επίσης προτείνονται.

Για κυρίως ο φίλος μου παρήγγειλε συκώτι, με σαλάτα ή ρύζι για συνοδευτικό, το οποίο παρήγγειλε καλοψημένο και εγώ θεωρώ (και ίσως και ο ίδιος) ότι θα μπορούσε να έρθει και πιο καλοψημένο ακόμα ενώ η αφεντιά μου επέλεξα ψαρονέφρι με σως μπύρας, μανιτάρια και πουρέ πατάτας. Σωστός πουρές, ωραίο ψαρονέφρι, αξιοπρεπής η σως, καλό πιάτο στο σύνολο.

Πάμε και στο λογαριασμό, για όλα αυτά μαζί με μία μπύρα, δύο τζίτζιμπύρες και το πατροπαράδοτο κουβέρ πληρώσαμε 38.50€ το οποίο μεταφράζεται σε λιγότερο από είκοσι ευρώ το άτομο και στην Αθήνα άνετα πιστεύω θα μπορούσε να είναι το διπλάσιο σε αντίστοιχο μαγαζί.

Ανακεφαλαιώνοντας ένα μαγαζί με πολύ ωραίο χώρο, μεγάλη ποικιλία, καλή εξυπηρέτηση, νορμάλ τιμές για γκουρμέ εστιατόριο και καλές μερίδες.

Ακαμάτρα
Βύρωνος 5, Λάρισα

20/9/17

Γευσιχώστης ...στη Θράκα

Όχι μην ανησυχείτε. Δε με έψησε κανείς για να με τυλίξει και να με φάει ούτε με "έψησε" καμία για να με "τυλίξει" και να την παντρευτώ. Βέβαια άμα ανάμεσα στους αναγνώστες μας υπάρχει κάποια εμφανίσιμη κοπέλα που να μπορεί να με αντέξει ας στείλει ένα mail, ένα μήνυμα στη σελίδα μας στο Facebook (κάντε και κανά Like οι υπόλοιποι), ας αφήσει ένα σχόλιο, εδώ είμαι να το συζητήσουμε.

Πάμε παρακάτω τώρα, Θράκα ονομάζεται ένα σουβλατζίδικο στη Ζάκυνθο, μέσα στην πόλη ή στη χώρα όπως λένε οι ντόπιοι (όπως και σε πολλά νησιά το λένε αυτό) σε πολύ κεντρικό σημείο, ένας δρόμος τη χωρίζει από την πλατεία του Αγίου Μάρκου και είναι η αρχή του πεζόδρομου με τα πολλά μαγαζιά, καλό κουράγιο αν σε σέρνει γυναίκα για βόλτα.

Σαν χώρος δε λέει πολλά, αφενός γιατί το μεγαλύτερο μέρος του εσωτερικού καλύπτεται από την κουζίνα αφετέρου τα περισσότερα τραπέζια είναι έξω και σαν θέα, αν είναι καλοκαίρι, βλέπεις όλους τους τουρίστες του νησιού και τα αυτοκίνητα που περνάνε το δρόμο που σου έλεγα πριν.

Ο κατάλογος παρουσιάζει την κλασσική ποικιλία ενός σουβλατζίδικου, με ορεκτικά, τυλιχτά, μερίδες και τα σχετικά. Εμείς πήραμε δύο σουβλάκια γίγας, τα οποία όντως ήταν γίγας κι όχι απλώς λίγο μεγαλύτερη πίτα από το κανονικό που συναντάς σε άλλα μαγαζιά, μία μερίδα πατάτες σκέτες μία Coca Cola zero (ΓεωΠόνε με έχεις καταστρέψει) και ένα μικρό μπουκαλάκι νερό μιας και το νερό στη Ζάκυνθο δεν είναι πόσιμο.

Ας ξεκινήσουμε από τις πατάτες, που είναι το μοναδικό φάουλ του μαγαζιού δηλαδή προτηγανισμένες πατάτες, αν και μεγαλύτερου μεγέθους από το κανονικό. Δυστυχώς στα νησιά "φοριούνται" πολύ. Στα τυλιχτά τώρα όπως προείπα η πίτα είναι γίγας, εγώ και ένας φίλος πήραμε γύρο χοιρινό και οι δύο (εγώ γύρο κοτόπουλο ήθελα αλλά είχε τελειώσει). Ήταν χορταστικό, αντί για δύο τυλιχτά παίρνεις ένα γίγας και σου βγαίνει και πιο φτηνά, γευστικό αρκετά, το τζατζίκι του μου άρεσε πολύ.

Για αυτά τα λίγα πληρώσαμε 13.50€ και αν τα θες και αναλυτικά, 4.50€ το κάθε γίγας με το απλό τυλιχτό να έχει 2.50€, κι από 2€ οι πατάτες κι η Coca Cola συν 0.50€ το νεράκι.

Ανακεφαλαιώνοντας, ένα τυπικό σουβλατζίδικο σε πολύ καλό σημείο με πολλές επιλογές κοντά για καφέ και ποτό και όχι μόνο, αξιοπρεπές σε αυτό που προσφέρει γευστικά, τυπική εξυπηρέτηση και με καλές τιμές αν σκεφτείς ότι είναι σε νησί.

Θράκα
21ης Μαΐου 2, Ζάκυνθος

14/8/17

Φταις δε φταις, πάει ο κεφτές

Και ο λόγος για ένα μαγαζί με όνομα μελωδικό και ενδιαφέρον, Κεφτές και δε φταις, στη Νέα Σμύρνη. Σε αυτό το μαγαζί πήγαμε για να πάρουμε έμπνευση από την μούσα μας (τελικά φάγαμε τα μούσια μας, άσχετο αυτό) μια παρέα γνωστή, Κοιλιόδουλος, γεωΠΟΝΟΣ και εγώ, με μια φιλική συμμετοχή, ένα άτομο που πλέον από εδώ και πέρα θα αποκαλούμε Γλυκιά Επιρροή, γιατί και γλυκιά είναι και μας επηρέασε να πάμε για γλυκό... καλά δε μας τράβηξε και από το αυτί, αλλά τέλος πάντων. Για όποιον γνωρίζει, είναι η υπεύθυνη για τις Γευσιχωσίες της Ψάθας (ναι ακόμα δεν έχει σταματήσει να μας κάνει παρέα...).

Για όποιον δεν το έχει ακούσει είναι ένα μαγαζί με το μοντέλο που εγώ λέω all inclusive, δηλαδή πληρώνεις ένα συγκεκριμένο ποσό και παραγγέλνεις ότι θέλεις και όσο θέλεις από ένα συγκεκριμένο μενού. Συνήθως κάποια ποτά είναι στη τιμή, ενώ κάποια άλλα είναι επιπλέον. Σε γενικές γραμμές αυτό το μοντέλο είναι ιδιαίτερα συμφέρον, ειδικά για άτομα με τις δικές μας διατροφικές συνήθειες (ΣτΚ όχι για το μαγαζί όμως) και όταν το μαγαζί κρατάει ένα επίπεδο στην ποιότητα των φαγητών που προσφέρει, όλα πάνε καλά.

Το μαγαζί είναι κοντά στην πλατεία της Νέας Σμύρνης, το οποίο σημαίνει ότι μπορείτε να το συνδυάσετε με πολλά πράγματα ακόμα. Φυσικά σημαίνει επίσης ότι χρειάζεστε ένα μικρό ευχέλαιο για να παρκάρετε κοντά, αλλά τι να κάνουμε, αυτά τα μέρη τα έχουν αυτά τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα.

Το ίδιο το μαγαζί είναι διακοσμημένο με τρόπο που να ξεχωρίζει, αλλά χωρίς να είναι υπερβολικά χτυπητό. Με στυλ μοντέρνο χωρίς υπερβολές είναι ένας χώρος ευχάριστος για να μπορείς να φας με την ησυχία σου. Τα τραπέζια μου φάνηκαν λίγο κοντά, αλλά δεν είχε τόσο πολύ κόσμο όταν πήγαμε οπότε δε μπορώ να σας πω αν αυτό θα επηρέαζε την εμπειρία αν το μαγαζί ήταν γεμάτο. Το σέρβις δεν το σχολιάζω γιατί ήταν καλό και σωστό, ειδικά αν σκεφτούμε ότι για το σύνολο του εξωτερικού (ΣτΚ και του εσωτερικού) χώρου υπήρχε ένα μόνο άτομο. Προς τιμή του (της για την ακρίβεια) τα κατάφερε πολύ καλά.

Πάμε στον κατάλογο, ο οποίος, όπως και στα περισσότερα αυτού του μοντέλου μαγαζιά, είναι σχετικά απλός και χωρίς να έχει τεράστιο αριθμό επιλογών, σε βάζει λίγο σε σκέψεις για το τι να παραγγείλεις. Βασικά, εσάς, εμείς τον παραγγείλαμε σχεδόν όλο. Κυριολεκτικά.

Επειδή δε θα ήθελα να πάω για ένα ένα τα πιάτα (γιατί μετά δε θα ήταν κριτική, διατριβή θα ήταν), θα δώσω μερικά γενικά σχόλια. Το επίπεδο και η ποιότητα σίγουρα άνω του μετρίου, αλλά όχι στο εξαιρετικό επίπεδο, πράγμα αναμενόμενο και θεμιτό άλλωστε με το μοντέλο αυτό. Δεν υπήρχε κάτι που να μην μας αρέσει, ενώ ο καθένας είχε και το αγαπημένο του. Το γεγονός ότι μπορείς να παραγγείλεις ότι θέλεις και όσο θέλεις, σου επιτρέπει να επιλέξεις τα αγαπημένα σου και να πας περισσότερο στοχευμένα στον δεύτερο γύρο (ή και τρίτο, ή και τέταρτο... λέμε τώρα...). Να θυμάσται ότι τα πιάτα με τα κεφτεδάκια έχουν μέσα 4 ενώ οι κεφτέδες είναι ουσιαστικά ένα πιάτο με ένα κανονικό μπιφτέκι. Όχι ότι έχει σημασία όταν μπορείς να παραγγείλεις 4 μαζί, αλλά το λέω για να υπολογίσετε μερίδες αν είστε αρκετά άτομα.

Προφανώς για το κόστος δεν έχω να πω και πολλά πράγματα. 10 € το άτομο, συν 3-4 αναψυκτικά που πήραμε έξτρα (οι μπύρες είναι μέσα στη τιμή.... ναι ο Κοιλιόδουλος το εκτίμησε) για να φάμε περισσότερο από ικανοποιητικά τόσο σε ποσότητα όσο και σε ποιότητα. Σίγουρα δε το λες κακό.

Ανακεφαλαιώνοντας, ένα μαγαζί σε σημείο πολύ καλό αλλά με το γνωστό θέμα στο παρκινγκ, καλή διακόσμηση και εξυπηρέτηση, με φαγητό μέτριο προς καλό αλλά σίγουρα αξιόλογο για το επιχειρηματικό μοντέλο που έχει. Είναι μαγαζί που το προτείνουμε σίγουρα για μια επίσκεψη και ενδεχομένως να ξαναπάμε και εμείς αρκετά σύντομα.

Κεφτές και δε φταις
Ελευθερίου Βενιζέλου 91, Νέα Σμύρνη

4/8/17

Ταξίδι στο Αιγαίο....

Δυστυχώς από τη μία, όχι δεν εννοούμε ότι αρχίσαμε τα ταξίδια και τις διακοπές. Ευτυχώς από την άλλη, Αιγαίο Πέλαγος είναι το όνομα ενός καταστήματος στον Άλιμο, στο οποίο πήγαμε οι γνωστοί άγνωστοι για να φάμε.

Το μαγαζί έχει ένα τρόπο λειτουργίας που βλέπω όλο και περισσότερο τελευταία. Συγκεκριμένα σου δίνει το δικαίωμα να παραγγείλεις ότι θέλεις (από μια συγκεκριμένη λίστα που υπάρχει) όσες φορές θέλεις, εφόσον πληρώσεις ένα συγκεκριμένο ποσό ανά άτομο (14€ στην προκειμένη περίπτωση). Το συγκεκριμένο μαγαζί περιλαμβάνει και αρκετά ποτά στη λίστα του, ενώ έχει και ένα τμήμα του καταλόγου, το οποίο χρεώνεται ξεχωριστά (και σημειώνεται ευκρινώς στον κατάλογο για να ξεχωρίζει).

Πάμε για θέση που έχει ένα καλό και ένα κακό... βασικά 2 κακά... θα εξηγηθώ. Το καλό είναι ότι είναι πολύ εύκολο να το βρεις. Πιάσε παραλιακή και μόλις φτάσεις Αμφιθέας είναι στη γωνία. Ή κατέβα Αμφιθέας και πριν βγεις παραλιακή το έχεις βρει. Απλούστατο. Το κακό είναι ότι είναι πάνω στη παραλιακή, οπότε αν δεν είσαι γαϊδούρι που παρκάρει όπου βρει, ίσως ταλαιπωρηθείς λίγο να παρκάρεις, αν και δεν είναι σε σημείο που μαζεύει τον πολύ κόσμο για να πεις ότι έχει πρόβλημα η περιοχή. Εμείς βρήκαμε αρκετά εύκολα σε καθημερινή. Το τρίτο κακό είναι ότι πολύ απλά τρως με όλη την κίνηση της παραλιακής στα μούτρα σου. Δε θυμάμαι πόσες φορές σταματήσαμε να μιλάμε γιατί μια μηχανή πέρασε με την εξάτμισή της να ουρλιάζει. Εντάξει, αν είναι κλειστό υποθέτω ότι δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα αυτό, αλλά εμείς που πήγαμε καλοκαίρι, το βρήκαμε θέμα. Κατά τα άλλα το μαγαζί είναι δικαοσμημένο στα πρότυπα νησιού (του Αιγαίου, προφανώς...) και η μουσική ακολουθεί τα πρότυπα αυτά για να κάνει το χώρο όσο το δυνατόν πιο ευχάριστο για φαγητό.

Τέλος πάντων, αφήνουμε τη θέση για να δούμε τα βασικά πράγματα, δηλαδή το φαγητό. Το μαγαζί θεωρείται ψαροταβέρνα, ωστόσο διαθέτει και μια (σχετικά περιορισμένη και λογικότατο αυτό, θεωρώ προσόν που την έχει και μόνο) επιλογή σε κρεατικά. Εμείς ωστόσο πήγαμε να δούμε τον πραγματικό του χαρακτήρα οπότε οι επιλογές μας ήταν καθαρά θαλασσινές.

Δε θα αναφέρω όλα όσα φάγαμε, κι αυτό γιατί πήραμε αρκετά πράγματα. Θα αναφέρω αρχικά τα αχνιστά μύδια, γιατί ήταν το καλύτερο πιάτο του μαγαζιού και άξιζε όντως πολύ, ενώ θα συνεχίσω με τα καλαμαράκια που προσωπικά μου άρεσαν και το σαγανάκι ήταν λίγο διαφορετικό από ότι βρίσκεις αλλού. Τα υπόλοιπα πιάτα, χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο, ήταν ανεκτά και στέκονταν αξιοπρεπώς, ειδικά αν σκεφτεί κανείς την χαμηλή τιμή τους. Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω στην καβουροσαλάτα, στην οποία έχω αδυναμία και η οποία χαίρομαι να πω ότι δε με απογοήτευσε. Δυστυχώς έχουμε και δύο χρυσά βατόμουρα όμως. Το πρώτο ήταν η τυροκαυτερή που ήταν μια τυροσαλάτα με πιπέρι από πάνω. Πανάθλιο απλά, όχι απλά δεν ήταν ευρείας κατανάλωσης, κοροϊδία ήταν. Και το δεύτερο ήταν τα γαριδάκια, που ουσιαστικά ήταν αυτά που βάζουνε για δόλωμα οι ψαράδες. Τα πιάτα αυτά έφυγαν σχεδόν άγγιχτα όπως ήρθαν.

Να πω και μια κουβέντα για την εξυπηρέτηση. Οι σερβιτόροι είναι εξυπηρετικοί και κάνουν ότι μπορούν, αλλά υπάρχουν στιγμές που σε «ξεχνάνε» όπως π.χ. την δεύτερη Pepsi που παρήγγειλε ο Κοιλιόδουλος και ακόμα έρχεται (αν τον βρούνε και του την πάνε σήμερα ή αύριο, αυτό το κομμάτι θα το αλλάξω... όλα κι όλα). Με εξαίρεση αυτό το μελανό σημείο, το σέρβις ήταν καλό, απλά παρατηρώ ότι η σάλα είναι αρκετά μεγάλη και εκείνη τη μέρα ήταν λιγότερο από τη μισή γεμάτη, οπότε σε περίπτωση που γεμίσει, δε μπορώ να ξέρω τι έχει να γίνει. Επιπλέον, η κουζίνα ήταν αρκετά γρήγορη όταν είμασταν μόνοι μας, αλλά όταν άρχισε να έρχεται κόσμος (όπου πάμε προκαλούμε πανικό, τι να κάνουμε) (Σ.τ.Κ. πανικό, πανικό!) ήταν φανερά τα σημάδια της καθυστέρησης. Λογικό από τη μια, αλλά είναι κάτι που πρέπει να προσέξουνε.

Σαν Value for Money το μαγαζί είναι κάπου στο ενδιάμεσο. Πληρώσαμε 14€ το άτομο και φάγαμε και ήπιαμε σε βαθμό ικανοποιητικό. Μπορείς άλλωστε να παραγγέλνεις μέχρι να χορτάσεις, οπότε σίγουρα δε θα φύγεις πεινασμένος από εκεί, ούτε θα χρειαστεί να πληρώσεις περισσότερα, εκτός αν θέλεις κάτι από τον ξεχωριστό κατάλογο (παραδέχομαι ότι αν και είχε ενδιαφέρουσες επιλογές, ο κατάλογος που περιλαμβάνεται στην προσφορά είναι υπέραρκετός για να φας καλά).

Ανακεφαλαιώνοντας ένα μαγαζί σε θέση περίεργη, αλλά με ένα μοντέλο που συνήθως έχει επιτυχία, καλό σέρβις που απλά χρειάζεται λίγο προπόνηση και φαγητό μέτριο σε γενικές γραμμές αλλά σίγουρα Value for Money, ειδικά αν δεν κυνηγάτε τη ποιότητα. Η αλήθεια είναι ότι αν και τίμιο μαγαζί, δύσκολα θα ξαναπάμε, όχι γιατί δεν μας άρεσε κάτι (εκτός από την Τυροκαυτερή, έχουμε αγάπη, καταλαβαίνετε) αλλά γιατί απλά δεν βρήκαμε κάτι που να μας τραβήξει τόσο ώστε να ξαναπάμε εκεί. Αυτό βέβαια είναι πάντα υποκειμενικό, οπότε μια επίσκεψη θα σας δείξει.

Αιγαίο Πέλαγος,
Ποσειδώνος & Ελευθερίας (Αμφιθέας) 
Άλιμος