14/8/17

Φταις δε φταις, πάει ο κεφτές

Και ο λόγος για ένα μαγαζί με όνομα μελωδικό και ενδιαφέρον, Κεφτές και δε φταις, στη Νέα Σμύρνη. Σε αυτό το μαγαζί πήγαμε για να πάρουμε έμπνευση από την μούσα μας (τελικά φάγαμε τα μούσια μας, άσχετο αυτό) μια παρέα γνωστή, Κοιλιόδουλος, γεωΠΟΝΟΣ και εγώ, με μια φιλική συμμετοχή, ένα άτομο που πλέον από εδώ και πέρα θα αποκαλούμε Γλυκιά Επιρροή, γιατί και γλυκιά είναι και μας επηρέασε να πάμε για γλυκό... καλά δε μας τράβηξε και από το αυτί, αλλά τέλος πάντων. Για όποιον γνωρίζει, είναι η υπεύθυνη για τις Γευσιχωσίες της Ψάθας (ναι ακόμα δεν έχει σταματήσει να μας κάνει παρέα...).

Για όποιον δεν το έχει ακούσει είναι ένα μαγαζί με το μοντέλο που εγώ λέω all inclusive, δηλαδή πληρώνεις ένα συγκεκριμένο ποσό και παραγγέλνεις ότι θέλεις και όσο θέλεις από ένα συγκεκριμένο μενού. Συνήθως κάποια ποτά είναι στη τιμή, ενώ κάποια άλλα είναι επιπλέον. Σε γενικές γραμμές αυτό το μοντέλο είναι ιδιαίτερα συμφέρον, ειδικά για άτομα με τις δικές μας διατροφικές συνήθειες (ΣτΚ όχι για το μαγαζί όμως) και όταν το μαγαζί κρατάει ένα επίπεδο στην ποιότητα των φαγητών που προσφέρει, όλα πάνε καλά.

Το μαγαζί είναι κοντά στην πλατεία της Νέας Σμύρνης, το οποίο σημαίνει ότι μπορείτε να το συνδυάσετε με πολλά πράγματα ακόμα. Φυσικά σημαίνει επίσης ότι χρειάζεστε ένα μικρό ευχέλαιο για να παρκάρετε κοντά, αλλά τι να κάνουμε, αυτά τα μέρη τα έχουν αυτά τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα.

Το ίδιο το μαγαζί είναι διακοσμημένο με τρόπο που να ξεχωρίζει, αλλά χωρίς να είναι υπερβολικά χτυπητό. Με στυλ μοντέρνο χωρίς υπερβολές είναι ένας χώρος ευχάριστος για να μπορείς να φας με την ησυχία σου. Τα τραπέζια μου φάνηκαν λίγο κοντά, αλλά δεν είχε τόσο πολύ κόσμο όταν πήγαμε οπότε δε μπορώ να σας πω αν αυτό θα επηρέαζε την εμπειρία αν το μαγαζί ήταν γεμάτο. Το σέρβις δεν το σχολιάζω γιατί ήταν καλό και σωστό, ειδικά αν σκεφτούμε ότι για το σύνολο του εξωτερικού (ΣτΚ και του εσωτερικού) χώρου υπήρχε ένα μόνο άτομο. Προς τιμή του (της για την ακρίβεια) τα κατάφερε πολύ καλά.

Πάμε στον κατάλογο, ο οποίος, όπως και στα περισσότερα αυτού του μοντέλου μαγαζιά, είναι σχετικά απλός και χωρίς να έχει τεράστιο αριθμό επιλογών, σε βάζει λίγο σε σκέψεις για το τι να παραγγείλεις. Βασικά, εσάς, εμείς τον παραγγείλαμε σχεδόν όλο. Κυριολεκτικά.

Επειδή δε θα ήθελα να πάω για ένα ένα τα πιάτα (γιατί μετά δε θα ήταν κριτική, διατριβή θα ήταν), θα δώσω μερικά γενικά σχόλια. Το επίπεδο και η ποιότητα σίγουρα άνω του μετρίου, αλλά όχι στο εξαιρετικό επίπεδο, πράγμα αναμενόμενο και θεμιτό άλλωστε με το μοντέλο αυτό. Δεν υπήρχε κάτι που να μην μας αρέσει, ενώ ο καθένας είχε και το αγαπημένο του. Το γεγονός ότι μπορείς να παραγγείλεις ότι θέλεις και όσο θέλεις, σου επιτρέπει να επιλέξεις τα αγαπημένα σου και να πας περισσότερο στοχευμένα στον δεύτερο γύρο (ή και τρίτο, ή και τέταρτο... λέμε τώρα...). Να θυμάσται ότι τα πιάτα με τα κεφτεδάκια έχουν μέσα 4 ενώ οι κεφτέδες είναι ουσιαστικά ένα πιάτο με ένα κανονικό μπιφτέκι. Όχι ότι έχει σημασία όταν μπορείς να παραγγείλεις 4 μαζί, αλλά το λέω για να υπολογίσετε μερίδες αν είστε αρκετά άτομα.

Προφανώς για το κόστος δεν έχω να πω και πολλά πράγματα. 10 € το άτομο, συν 3-4 αναψυκτικά που πήραμε έξτρα (οι μπύρες είναι μέσα στη τιμή.... ναι ο Κοιλιόδουλος το εκτίμησε) για να φάμε περισσότερο από ικανοποιητικά τόσο σε ποσότητα όσο και σε ποιότητα. Σίγουρα δε το λες κακό.

Ανακεφαλαιώνοντας, ένα μαγαζί σε σημείο πολύ καλό αλλά με το γνωστό θέμα στο παρκινγκ, καλή διακόσμηση και εξυπηρέτηση, με φαγητό μέτριο προς καλό αλλά σίγουρα αξιόλογο για το επιχειρηματικό μοντέλο που έχει. Είναι μαγαζί που το προτείνουμε σίγουρα για μια επίσκεψη και ενδεχομένως να ξαναπάμε και εμείς αρκετά σύντομα.

Κεφτές και δε φταις
Ελευθερίου Βενιζέλου 91, Νέα Σμύρνη

4/8/17

Ταξίδι στο Αιγαίο....

Δυστυχώς από τη μία, όχι δεν εννοούμε ότι αρχίσαμε τα ταξίδια και τις διακοπές. Ευτυχώς από την άλλη, Αιγαίο Πέλαγος είναι το όνομα ενός καταστήματος στον Άλιμο, στο οποίο πήγαμε οι γνωστοί άγνωστοι για να φάμε.

Το μαγαζί έχει ένα τρόπο λειτουργίας που βλέπω όλο και περισσότερο τελευταία. Συγκεκριμένα σου δίνει το δικαίωμα να παραγγείλεις ότι θέλεις (από μια συγκεκριμένη λίστα που υπάρχει) όσες φορές θέλεις, εφόσον πληρώσεις ένα συγκεκριμένο ποσό ανά άτομο (14€ στην προκειμένη περίπτωση). Το συγκεκριμένο μαγαζί περιλαμβάνει και αρκετά ποτά στη λίστα του, ενώ έχει και ένα τμήμα του καταλόγου, το οποίο χρεώνεται ξεχωριστά (και σημειώνεται ευκρινώς στον κατάλογο για να ξεχωρίζει).

Πάμε για θέση που έχει ένα καλό και ένα κακό... βασικά 2 κακά... θα εξηγηθώ. Το καλό είναι ότι είναι πολύ εύκολο να το βρεις. Πιάσε παραλιακή και μόλις φτάσεις Αμφιθέας είναι στη γωνία. Ή κατέβα Αμφιθέας και πριν βγεις παραλιακή το έχεις βρει. Απλούστατο. Το κακό είναι ότι είναι πάνω στη παραλιακή, οπότε αν δεν είσαι γαϊδούρι που παρκάρει όπου βρει, ίσως ταλαιπωρηθείς λίγο να παρκάρεις, αν και δεν είναι σε σημείο που μαζεύει τον πολύ κόσμο για να πεις ότι έχει πρόβλημα η περιοχή. Εμείς βρήκαμε αρκετά εύκολα σε καθημερινή. Το τρίτο κακό είναι ότι πολύ απλά τρως με όλη την κίνηση της παραλιακής στα μούτρα σου. Δε θυμάμαι πόσες φορές σταματήσαμε να μιλάμε γιατί μια μηχανή πέρασε με την εξάτμισή της να ουρλιάζει. Εντάξει, αν είναι κλειστό υποθέτω ότι δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα αυτό, αλλά εμείς που πήγαμε καλοκαίρι, το βρήκαμε θέμα. Κατά τα άλλα το μαγαζί είναι δικαοσμημένο στα πρότυπα νησιού (του Αιγαίου, προφανώς...) και η μουσική ακολουθεί τα πρότυπα αυτά για να κάνει το χώρο όσο το δυνατόν πιο ευχάριστο για φαγητό.

Τέλος πάντων, αφήνουμε τη θέση για να δούμε τα βασικά πράγματα, δηλαδή το φαγητό. Το μαγαζί θεωρείται ψαροταβέρνα, ωστόσο διαθέτει και μια (σχετικά περιορισμένη και λογικότατο αυτό, θεωρώ προσόν που την έχει και μόνο) επιλογή σε κρεατικά. Εμείς ωστόσο πήγαμε να δούμε τον πραγματικό του χαρακτήρα οπότε οι επιλογές μας ήταν καθαρά θαλασσινές.

Δε θα αναφέρω όλα όσα φάγαμε, κι αυτό γιατί πήραμε αρκετά πράγματα. Θα αναφέρω αρχικά τα αχνιστά μύδια, γιατί ήταν το καλύτερο πιάτο του μαγαζιού και άξιζε όντως πολύ, ενώ θα συνεχίσω με τα καλαμαράκια που προσωπικά μου άρεσαν και το σαγανάκι ήταν λίγο διαφορετικό από ότι βρίσκεις αλλού. Τα υπόλοιπα πιάτα, χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο, ήταν ανεκτά και στέκονταν αξιοπρεπώς, ειδικά αν σκεφτεί κανείς την χαμηλή τιμή τους. Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω στην καβουροσαλάτα, στην οποία έχω αδυναμία και η οποία χαίρομαι να πω ότι δε με απογοήτευσε. Δυστυχώς έχουμε και δύο χρυσά βατόμουρα όμως. Το πρώτο ήταν η τυροκαυτερή που ήταν μια τυροσαλάτα με πιπέρι από πάνω. Πανάθλιο απλά, όχι απλά δεν ήταν ευρείας κατανάλωσης, κοροϊδία ήταν. Και το δεύτερο ήταν τα γαριδάκια, που ουσιαστικά ήταν αυτά που βάζουνε για δόλωμα οι ψαράδες. Τα πιάτα αυτά έφυγαν σχεδόν άγγιχτα όπως ήρθαν.

Να πω και μια κουβέντα για την εξυπηρέτηση. Οι σερβιτόροι είναι εξυπηρετικοί και κάνουν ότι μπορούν, αλλά υπάρχουν στιγμές που σε «ξεχνάνε» όπως π.χ. την δεύτερη Pepsi που παρήγγειλε ο Κοιλιόδουλος και ακόμα έρχεται (αν τον βρούνε και του την πάνε σήμερα ή αύριο, αυτό το κομμάτι θα το αλλάξω... όλα κι όλα). Με εξαίρεση αυτό το μελανό σημείο, το σέρβις ήταν καλό, απλά παρατηρώ ότι η σάλα είναι αρκετά μεγάλη και εκείνη τη μέρα ήταν λιγότερο από τη μισή γεμάτη, οπότε σε περίπτωση που γεμίσει, δε μπορώ να ξέρω τι έχει να γίνει. Επιπλέον, η κουζίνα ήταν αρκετά γρήγορη όταν είμασταν μόνοι μας, αλλά όταν άρχισε να έρχεται κόσμος (όπου πάμε προκαλούμε πανικό, τι να κάνουμε) (Σ.τ.Κ. πανικό, πανικό!) ήταν φανερά τα σημάδια της καθυστέρησης. Λογικό από τη μια, αλλά είναι κάτι που πρέπει να προσέξουνε.

Σαν Value for Money το μαγαζί είναι κάπου στο ενδιάμεσο. Πληρώσαμε 14€ το άτομο και φάγαμε και ήπιαμε σε βαθμό ικανοποιητικό. Μπορείς άλλωστε να παραγγέλνεις μέχρι να χορτάσεις, οπότε σίγουρα δε θα φύγεις πεινασμένος από εκεί, ούτε θα χρειαστεί να πληρώσεις περισσότερα, εκτός αν θέλεις κάτι από τον ξεχωριστό κατάλογο (παραδέχομαι ότι αν και είχε ενδιαφέρουσες επιλογές, ο κατάλογος που περιλαμβάνεται στην προσφορά είναι υπέραρκετός για να φας καλά).

Ανακεφαλαιώνοντας ένα μαγαζί σε θέση περίεργη, αλλά με ένα μοντέλο που συνήθως έχει επιτυχία, καλό σέρβις που απλά χρειάζεται λίγο προπόνηση και φαγητό μέτριο σε γενικές γραμμές αλλά σίγουρα Value for Money, ειδικά αν δεν κυνηγάτε τη ποιότητα. Η αλήθεια είναι ότι αν και τίμιο μαγαζί, δύσκολα θα ξαναπάμε, όχι γιατί δεν μας άρεσε κάτι (εκτός από την Τυροκαυτερή, έχουμε αγάπη, καταλαβαίνετε) αλλά γιατί απλά δεν βρήκαμε κάτι που να μας τραβήξει τόσο ώστε να ξαναπάμε εκεί. Αυτό βέβαια είναι πάντα υποκειμενικό, οπότε μια επίσκεψη θα σας δείξει.

Αιγαίο Πέλαγος,
Ποσειδώνος & Ελευθερίας (Αμφιθέας) 
Άλιμος

1/8/17

Δε μας ξένισε; η Ξενία

Και ο λόγος περί του εστιατορίου Ξενία στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου. Αλλά ας ξεκινήσω από την αρχή.

Μια παρέα 5 συνολικά ατόμων αποφάσισε να επεκτείνει τους πολιτιστικούς της ορίζοντες και να πάει να δει αρχαία κωμωδία του Αριστοφάνη (Ειρήνη) στην Επίδαυρο. ΟΚ πήγαμε, την είδαμε, δεν είχα ξαναπάει Επίδαυρο οπότε ήταν μια εμπειρία (το έργο βέβαια ήταν άλλου είδους εμπειρία, αλλά τέλος πάντων δεν γράφω κριτικές για θέατρο).

Η ώρα περασμένη, η παρέα ψιλο-φαγανή και είπαμε από το να περιμένουμε να φύγουμε μαζί με τις χιλιάδες (και δεν υπερβάλλω) κόσμου και να πάμε για φαγητό κάπου έξω (στις 11 και κάτι ψιλά το βράδυ, τρέχα γύρευε τι θα ήταν ανοιχτό), να μείνουμε στο Ξενία, το εστιατόριο που είναι μέσα στις εγκαταστάσεις του θεάτρου.

Σαν χώρος το εστιατόριο είναι πάρα πολύ ωραίο, κι επιπλέον έχει μια ποικιλία χώρων για όλα τα γούστα. Έχει και χώρο στο γρασίδι (που εκεί κάτσαμε) και σε υπόστεγο και σε χώμα, έχεις επιλογές να καθήσεις, το μαγαζί είναι αρκετά μεγάλο. Οι ομοιόμορφα ντυμένοι σερβιτόροι είναι εξυπηρετικοί, βέβαια αρκετά τυπικοί και με ελάχιστα χαμόγελα, το οποίο το ρίχνω κυρίως στο χώρο και τον χαρακτήρα που θέλει να δώσει το εστιατόριο. Επιπλέον τα τραπέζια είναι τοποθετημένα με αρκετό κενό ανάμεσά τους, ώστε να είσαι αρκετά άνετος στο φαγητό.

Για πάρκινγκ δε μιλάω, όσοι ξέρετε από Επίδαυρο ξέρετε, όσοι δε ξέρετε υπαρχει ένας πολύ μεγάλος αριθμός από αλάνες που χωράνε τεράστιο αριθμό αυτοκινήτων, αλλά αν πάτε σε μέρα παράστασης (που σιγά μη δε πάτε...) ο κόσμος θα είναι τόσο πολύς που θα πρέπει να έχετε φτάσει τουλάχιστον 1μιση ώρα πριν για να παρκάρετε κοντά (εμείς φτάσαμε μισή ώρα πριν και παρκάραμε... τέρμα Θεού αρχές διαβόλου... παρόλαυτά, βρήκαμε άνετα).

Πάμε στο φαγητό και συγκεκριμένα στην ποικιλία και τον κατάλογο, που είναι αρκετά μεγάλη. Ο κατάλογος σου προσφέρει επιλογή από πολλές γεύσεις και μάλιστα όλες είναι αρκετά δελεαστικές. Επίσης σημαντική ποικιλία υπάρχει και στην επιλογή ποτών.

Η παραγγελία μας ήταν 3 μοσχαράκια με σάλτσα μελιού, 1 φιλέτο κοτόπουλο, 1 ντολμαδάκια με γιαούρτι (ορεκτικό κανονικά, αλλά η μια φίλη μας δεν πείναγε πολύ) και 1 σαλάτα (παρμάτι; Παρμαφούτι; Κάπως έτσι) Στις γεύσεις να πω ότι και το φιλέτο και τα μοσχαράκια ήταν απίστευτα, όχι μόνο σωστά ψημένα αλλά και οι γεύσεις της dressing τους κολλάγανε φανταστικά, ακόμα και τα λαχανικά του φιλέτου κοτόπουλου ήταν ψημένα σωστά. Τα ντολμαδάκια δε τα δοκίμασα, αλλά η φίλη που τα πήρε τα βρήκε καλά, ενώ το γιαούρτι αν και καλό και δροσερό, είχε λίγο πιο βαριά γεύση από ότι πιστεύω ότι θα έπρεπε να έχει.

Αφήνω μια ξεχωριστή παράγραφο για την σαλάτα. Γιατί η σαλάτα που στον κατάλογο έγραφε ότι έχει διάφορα πράγματα μέσα (κοτόπουλο ένα εκ των οποίων), είτε τελείωσε πριν προλάβω να την δοκιμάσω, είτε είχε... ένα κομμάτι συνολικά από ότι έλεγε (ειδικά κοτόπουλο, ούτε που το είδα). Τέλος πάντων, αυτή η σαλάτα για αυτή τη τιμή ήταν ουσιαστικά ένας υπερεκτιμημένος όγκος από μαρούλι, με ωραία dressing και γενικές γεύσεις μεν, αλλά μέχρι εκεί. Δε θα την έπαιρνα με τίποτα δεύτερη φορά, σε αντίθεση με όλη την υπόλοιπη παραγγελία.

Τώρα περνάμε στη λυπητερή. Καλά για αυτό μπορώ να γράφω για μέρες... Θα σας πω το εξής για να καταλάβετε. Με μόνο 2 μπουκάλια νερό και 2 μικρά (250 ml) μπουκάλια Coca Cola, ο λογαριασμός έφτασε στα 12€. 3,50€ το μπουκαλάκι και 2,50€ το μπουκάλι το νερό (των 700 ml παρακαλώ, σιγά μη φέρνανε και εναμισάλιτρο...). Τα υπόλοιπα και με εξαίρεση τη σαλάτα (11€ για αυτό που ήρθε ήταν απλά υπερβολή) ήταν σε φυσιολογικές γραμμές, 11 ή 12€ το πιάτο (υπάρχουν και ακριβότερα, υπάρχουν και φτηνότερα) και σε επίπεδο τσιμπημένου ορεκτικού τα ντολμαδάκια. Ενδεικτικά να σας πω ότι πληρώσαμε 15€ το άτομο περίπου. Για 4 κυρίως, ένα ορεκτικό (σαν κυρίως) και μια σαλάτα με 2 μπουκάλια νερό και 2 μικρά αναψυκτικά.

Ανακεφαλαιώνοντας, ένα μαγαζί σε σημείο εξειδικευμένο (δε θα πάτε ποτέ αν δε πάτε στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου για κάποιο λόγο), πολύ ωραίο εξωτερικό και καλή εξυπηρέτηση (ήταν και πολλοί σερβιτόροι), μεγάλη ποικιλία και προσεγμένο φαγητό, αλλά αρκετά ακριβό (καλά τη σαλάτα δε τη σχολιάζω άλλο). Ναι μεν φάγαμε ικανοποιητικά με τα χρήματα που δώσαμε, αλλά ικανοποιηθήκαμε κυρίως από άποψη γευστική και όχι την ποσότητα του φαγητού. Δεν μπορώ να πω αν θα ξαναπάω στο μαγαζί αυτό ή αν θα προτιμήσω να φάω κάτι στο δρόμο για Αθήνα, κυρίως λόγω τιμών και όχι λόγω ποιότητας φαγητού.



Ξενία Επιδαύρου,
Αρχαιολογικός χώρος Επιδαύρου

16/6/17

Μια νύχτα θα 'ρθει από μακριά βρ' αμάν αμάν αέρας Μπελιβάνης...

Παραφράζοντας στον τίτλο τον στίχο του αγαπημένου Θανάση εγώ θα σας μιλήσω για την τρίτη και τελευταία μας γευσιχωσία στο όμορφο, αλλά με ελλιπή σήμανση και επιεικώς απαράδεκτο οδικό δίκτυο, νησί της Μήλου.

Ο Μπελιβάνης είναι ένα σουβλατζίδικο στον Τριοβάσαλο (τώρα γιατί στο χαρτί που τυλίγουν το σουβλάκι γράφει Καρόδρομος θα σας γελάσω και δε θα το 'θελα), επάνω στον κεντρικό δρόμο. Παρκάρετε δωρεάν στο δημοτικό πάρκινγκ περπατάτε 100μ και φτάσατε. Μη σας κουράσουμε κιόλας. Ο σκάουτερ μας στο νησί μας το είχε προτείνει ως τοπ επιλογή με τη σημείωση ότι ανοίγει μετά τις εφτά το απόγευμα. Έτσι κι εμείς το καλό το αφήσαμε για το τέλος.

Όταν φτάσαμε η γνωστή παρέα (εγώ, Ζαμπόνις και ΓεωΠόνος), ένα τέταρτο μετά τις εφτά, το μαγαζί ήταν άδειο και λογικό μου φαίνεται. Σαν χώρος κυριαρχεί το ξύλο τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Αφού στρογγυλοκάτσαμε ήρθε η ιδιοκτήτρια (λογικά) με τον κατάλογο ανά χείρας ο οποίος προσφέρει άκρως ικανοποιητική ποικιλία από σαλάτες, τυλιχτά και μερίδες. Ένα πταίσμα βέβαια είναι ότι δεν έχει τυροκαυτερή το οποίο βέβαια αποφασίσαμε να συγχωρήσουμε όταν είδαμε ότι έχει σεφταλιά.

Για να μην τα πολυλογώ επιλέξαμε τελικά μία χωριάτικη σαλάτα, ένα τζατζίκι, μία μερίδα πατάτες, μία μερίδα σεφταλιές (φυσικά) μία μερίδα σουτζούκι κι από δύο τυλιχτά για τον καθένα, με καλαμάκι κοτόπουλο, γύρο χοιρινό, κεμπάπ γεμιστά με φιλαδέλφεια και λουκάνικο. Προς τιμήν του το μαγαζί μας ενημέρωσε ότι για την ημέρα δεν είχε γύρο κοτόπουλο κάτι που σημαίνει ότι ο γύρος του είναι φρέσκος κάθε μέρα. Συν το πατροπαράδοτο κουβέρ το οποίο επιλέξαμε να μας έρθει ψημένο στα κάρβουνα με λάδι και ρίγανη μετά από σχετική ερώτηση και αυτό σας προτείνουμε να επιλέξετε και εσείς καθότι είναι μία ολόκληρη πιατέλα καλοψημένου ψωμιού.

Ας ξεκινήσουμε με τα εύκολα, η χωριάτικη σαλάτα ήταν φρεσκότατη σαν να την είχα κόψει σπίτι μου και χορταστική σε μέγεθος, τόσο που κομμάτια έφευγαν έξω από το πιάτο στο ανακάτεμα. Το τζατζίκι ήταν τζατζίκι, δηλαδή δε φιλάς τη γκόμενα μετά, μη ξεχνάμε ότι η Μήλος φημίζεται ως ζευγαρονήσι. Οι πατάτες ήταν φρέσκοκομμένες στο χέρι, με μοναδικό κακό ότι ήθελαν λίγο περισσότερο τηγάνισμα και λιγότερο λάδι.

Οι μερίδες​ τώρα, η μία είχε τέσσερα σουτζούκια κι η άλλη τρεις σεφταλιές τα οποία συνοδεύονται με πίτες (σαν βάση στο πιάτο) και τηγανητές πατάτες. Και τα δύο πολύ γευστικά αν και οι σεφταλιές σαφώς και δε συγκρίνονται με τις αυθεντικές. Τα τυλιχτά του τώρα, το καλαμάκι κοτόπουλο ήταν πολύ καλά ψημένο όσο πρέπει για να είναι ζουμερό και να μη στεγνώσει. Ο Ζαμπόνις είπε καλά λόγια για το κεμπάπ με φιλαδέλφεια ενώ ο ΓεωΠόνος για το λουκάνικο, στο οποίο σημειωτέον έχεις και την επιλογή ανάμεσα σε χωριάτικο ή Φρανκφούρτης. Το αρνητικό ήταν στο γύρο χοιρινό ο οποίος ήταν πολύ λαδωμένος ενώ στα θετικά των τυλιχτών καταγράφεται η αλάδωτη πίτα.

Η εξυπηρέτηση ήταν υπέρ του δέοντος ικανοποιητική, όλα ήρθαν ζεστά έως καυτά στο τραπέζι μας ενώ μας ρώτησαν και κατά τη διάρκεια αν όλα ήταν εντάξει.

Πάμε και στο θέμα του λογαριασμού. Για όλα αυτά μαζί με τρεις Zero και 2 μπουκάλια νερό πληρώσαμε 54€ σύνολο δηλαδή 18€ το άτομο. Σας φαίνεται ακριβό; Εμάς καθόλου γιατί πραγματικά σκάσαμε στο φαΐ.

Ανακεφαλαιώνοντας ένα σουβλατζίδικο με συμπαθητικό χώρο, ικανοποιητική ποικιλία, καλές μερίδες, άψογη εξυπηρέτηση και νορμάλ τιμές.

Ο Μπελιβάνης
Τριοβάσαλος (Καρόδρομος),
Μήλος

15/6/17

Αρχοντούλα... Η αρχόντισσα της Μήλου...

Η γευσιχωσία δεν θα μπορούσε να λείπει, από το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος στο όμορφο νησί της Μήλου, όπου βρεθήκαμε εγώ (ο γεωΠΌΝΟΣ), ο Κοιλιόδουλος και ο Ζαμπόνις.
 

Η συγκεκριμένη κριτική έγινε το μεσημέρι του Σαββάτου, που κουρασμένοι και πολύ πεινασμένοι αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε τη συμβουλή της αλάνθαστης ταξιδιωτικής μας οδηγού και να πάμε να φάμε στην ταβέρνα “Αρχοντούλα” που βρίσκεται στην πρωτεύουσα του νησιού την Πλάκα.


Η Πλάκα είναι η πρωτεύουσα της Μήλου και βρίσκεται στο Βορειοδυτικό κομμάτι του νησιού. Έχει την γραφική αρχιτεκτονική με καλντερίμια που έχουν όλα τα νησιά των Κυκλάδων και το αμάξι απαγορεύεται μέσα στην πόλη (μην αγχώνεστε το δημοτικό πάρκινγκ είναι πολύ κοντά οπότε θα κάνετε μια μικρή βόλτα μέχρι το κέντρο που πιθανότατα θα σας ανοίξει την όρεξη είτε για φαγητό, είτε για γλυκό είτε για καφέ στα μαγαζιά που υπάρχουν κατά μήκος του δρόμου).


Ας επιστρέψουμε στην κριτική μας, καθώς φτάσαμε στην ταβέρνα είδαμε ωραία μικρά τραπεζάκια στο πλακόστρωτο δρομάκι και αμέσως η σερβιτόρα ήρθε να μας καλωσορίσει και να μας δώσει τον κατάλογο (στον οποίο σημειώνεις τι θα πάρεις, κάτι πολύ βολικό και έτσι σιγουρεύεσαι ότι δεν θα ξεχαστεί κάτι). 

Καθώς γενικά δεν είμαστε δύσκολοι στο φαγητό είπαμε να φάμε λιτά και παραγγείλαμε έναν ντάκο, δύο μερίδες πατάτες, τζατζίκι και τυροκαυτερή για ορεκτικά και ο καθένας μας ένα κυρίως πιάτο. Επέλεξα το αγαπημένο μου φαγητό στο οποίο είμαι και πολύ απαιτητικός, δηλαδή κεφτεδάκια με πατάτες τηγανητές, ο Ζαμπόνις κοτόπουλο με μανιτάρια αλλά κρεμ και ο Κοιλιόδουλος ψαρονέφρι με σάλτσα μελιού και μανιτάρια.

Είτε το πιστεύετε είτε όχι δεν μπορέσαμε να βρούμε ούτε μια ατέλεια, ο ντάκος σε μια μεγάλη ποσότητα ήταν με φρέσκια λεπτοκομμένη ντοματούλα, πολύ ωραία τριμμένη φέτα και μια ελαφρά σως βινεγκρέτ καθώς και λεπτό τραγανιστό παξιμάδι που σου άφηνε μια καταπληκτική γεύση, οι πατάτες φρεσκοκομμένες και τραγανιστές χωρίς ίχνος λάδι (κάτι πολύ σπάνιο αλλά και ωραίο), το τζατζίκι ισορροπημένο και γευστικό και η τυροκαυτερή απλή και ωραία.


Καλά με τα ορεκτικά αλλά θα ρωτήσει κανείς τα κυρίως δεν είχαν κάτι; Ναι είχαν… ήταν ακόμη καλύτερα, τα κεφτεδάκια ήταν αρωματικά με πολλά μυρωδικά και με ελάχιστο ψωμί που τα έκανε μαλακά και εύγευστα. Το κοτόπουλο ζουμερό και σωστά ψημένο με μια καταπληκτική σάλτσα κρέμας που ήταν απίστευτα ωραία δεμένη και μη νερουλή και ωραία ψημένα μανιτάρια. Το πιο δύσκολο πιάτο το ψαρονέφρι με εξέπληξε με την ζουμερότητα του καθώς το ψαρονέφρι εύκολα μπορεί να γίνει σκληρό, καθώς και ο συνδυασμός του με μανιτάρια και σάλτσα μελιού που του έδινε μια εκπληκτική γλυκιά γεύση. Προφανώς είπαμε να συνοδεύσουμε τα παραπάνω με 4 αναψυκτικά καθώς το στομάχι είχε βαρύνει. Και πλέον χορτάτοι και ικανοποιημένοι ζητήσαμε τον λογαριασμό. 

Θυμίζουμε ότι φάγαμε μία σαλάτα, 2 πατάτες, ένα τζατζίκι, μια τυροκαυτερή, 3 κυρίως πιάτα, 4 αναψυκτικά, 2 μπουκαλάκια νερό και 2 κουβέρ ψωμί και επίσης είμαστε στο νησί οπότε περιμέναμε ένα ποσό ανάλογο. Για άλλη μια φορά εκπλαγήκαμε ευχάριστα, για δύο λόγους, πρώτον για το κέρασμα που ήταν γιαουρτάκι σε μπολάκι για τον κάθε ένα από εμάς με γλυκό κουταλιού και τον ίδιο το λογαριασμό που ήταν 60 Eυρώ κοινώς 20 Ευρώ το άτομο που είχαμε σκάσει από το πολύ φαγητό. Πάρα πολύ καλά αλλά εδώ θα προσθέσω και την ευγένεια και τον επαγγελματισμό των ανθρώπων του μαγαζιού καθώς παρατηρήσαμε πως είχαν ξεχάσει να βάλουν στον λογαριασμό τα 2 τελευταία αναψυκτικά και 1 μπουκαλάκι νερό, κοινώς 5 ευρώ ακόμη. Το αναφέραμε και η απάντηση του σερβιτόρου ήταν "δεν τα χρεώνουμε το λάθος είναι δικό μας". Προφανώς και αφήσαμε όλο το ποσό με αυτά που δεν μας χρέωσαν γιατί ο επαγγελματισμός και η ευγένεια πρέπει να επιβραβεύεται.

Θα βαθμολογήσω λοιπόν συνολικά την γευστική μας εμπειρία στην Αρχοντούλα με 10/10 και σας προτείνω ανεπιφύλακτα να την επισκεφθείτε αν βρεθείτε στο νησί της Μήλου προκειμένου να τρελαθείτε από τις γεύσεις της. Εγώ θα την επισκεφθώ σίγουρα αν ξαναπάω.

Μπαίνω σφήνα στο άρθρο του γεωΠΟΝΟΥ γιατί το Ελληνο-Ιαπωνικό θέμα μου ανήκει. Όσοι έχουν διαβάσει σχετικά με εμένα, ξέρουν ότι εκτιμώ ιδιαίτερα την Ιαπωνική παράδοση, τόσο στο φαγητό όσο και γενικά, καθώς έχω κάνει και μαθήματα της γλώσσας και του πολιτισμού. Την ώρα που επιστρέφαμε από την Αρχοντούλα, χαρούμενοι και χορτάτοι όπως θα έχετε διαβάσει, περάσαμε ένα ελιοχώραφο που είχε 2 πράγματα που τραβούσαν το μάτι. Ένα ATM στο άκυρο και έναν διάδρομο από πλάκες (μισοσπασμένες αλλά εντάξει Ελλάδα...) που οδηγούσε σε μια επιγραφή μπροστά στο χωράφι. Δίπλα ακριβώς από το μεγάλο πάρκινγκ του νησιού. Περιέργεια λοιπόν να δούμε τι είναι. Μαντέψτε... περιμένω...

Ήταν πλακέτα αφιέρωσης για το Πάρκο Ελληνο-Ιαπωνικής φιλίας που συνέδεε την Πλάκα με μια πόλη στην Ιαπωνία. Σε έναν ΕΛΑΙΩΝΑ! Το πάρκο ήταν ΧΩΡΑΦΙ! ΣΟΒΑΡΑ ΤΩΡΑ;!;!

Δύο τινά συμβαίνουν εκεί. Ή απλά βάλαμε μια πλακέτα όπου είχαμε χώρο και το ονομάσαμε πάρκο, παίζει, ή ο Δήμαρχος είναι τόσο γάτος και οι Μηλιώτες τόσο ολιγαρκείς που μια πλακέτα σε έναν ελαιώνα με 20 δέντρα και ένα ΑΤΜ το θεωρούν πάρκο. Τέλος πάντων, εμείς γελάσαμε. Και επειδή φύγαμε γελώντας ακόμα (και γελάσαμε πολύ ακόμα με το πάρκο αυτό... βασικά ακόμα γελάμε) και δεν έχουμε πάθει απολύτως τίποτα, ξέρουμε ότι κανένας νίντζα δεν κρυβόταν σε εκείνο το πάρκο. Ούτε κρύφτηκε στο καράβι ούτε πουθενά. Τώρα με συγχωρείτε, πάω να ελέγξω μια σκιά στην άκρη του δωματίου. Φύλαγε τα ρούχα σου...

Σ.τ.Κ. "Έχωσε" ο ΓεωΠόνος. Φιλική συμμετοχή Ζαμπόνις


Αρχοντούλα,

Πλάκα Μήλου

Τηλέφωνο: 22870 21384

14/6/17

Ο Γύρος της Μήλου!

Άλλοι τον κάνουνε με αμάξι, άλλοι με ποδήλατο, άλλοι με καραβάκι... ε οι Γευσιχώστες τι περιμένατε να χρησιμοποιήσουν; Πολύ σωστά, πιρούνι!

Για την ακρίβεια Γύρος της Μήλου ονομάζεται ένα σουβλατζίδικο στην πλατεία του Αδάμαντα, δηλαδή του λιμανιού (για όσους δεν ξέρουν από Μήλο). Σαν περιοχή πολύ βολική και ουσιαστικά στο κέντρο του οικισμού που είναι το λιμάνι, ωραίο σημείο και ανοιχτό, με διάφορα ακόμα καταστήματα γύρω του. Βέβαια, για νυχτερινή ζωή μη περιμένετε πολλά στη Μήλο, αλλά τέλος πάντων τα 2-3 σημεία που μπορείς να πιεις ένα ποτό στην περιοχή είναι πολύ κοντά του, σε φάση λίγα λεπτά (Σ.τ.Κ. ελάχιστα βήματα) με τα πόδια. Το μόνο που δε ξέρω να σας πω είναι τι θα παίζει με το παρκιγνκ (Σ.τ.Κ. μην παρκάρετε στον παραλιακό δρόμο, κόβουν κλήσεις), ειδικά στη High Season, γιατί το ξενοδοχείο μας ήταν τόσο κοντά που πηγαίναμε με τα πόδια στο λιμάνι. Στις αρχές Ιουνίου που πήγαμε πάντως, δεν είδαμε να υπάρχει πρόβλημα.

Το μαγαζί, όπως μας ενημερώνει εμμέσως πλην σαφώς το όνομά του, είναι σουβλατζίδικο. Επειδή ο χώρος για φαγητό είναι έξω (μέσα δεν προσέξαμε αν και πόσα τραπέζια έχει), έχει τη δυνατότητα να απλώσει αρκετά τα τραπέζια ώστε να έχεις το χώρο σου για να φας, ενώ έχει και σημαντικά μεγάλο αριθμό από τραπέζια. Επιπλέον, δεδομένου ότι ο χώρος είναι σκεπαστός, είναι άνετα να κάτσεις εκεί και μεσημέρι και βράδυ και με κάθε είδους καιρικές συνθήκες. Καλά όχι σε τυφώνα, αλλά αν πάτε Μήλο και σκάσει τυφώνας... μη ξαναπάτε Μήλο. Βασικά μη ξαναπάτε πουθενά καλύτερα.

Ο ένας σερβιτόρος, φιλότιμος και φιλικός και εξυπηρετικός, ακριβώς επειδή ήταν μόνος του για ολόκληρο μαγαζί ήταν λίγο στο τρέξιμο. Αυτό δεν τον έκανε λιγότερο εξυπηρετικό, ή βιαστικό όταν σου μιλούσε, απλά όταν σταματούσε να σου μιλάει... έτρεχε. Λογικό, είναι μεγάλο μαγαζί και είχε αρκετό κόσμο τις 2 φορές που πήγαμε. Θέλω να πιστεύω ότι στο High Season που λογικά θα είναι εντελώς γεμάτο θα έχουν τουλάχιστον έναν δεύτερο, διαφορετικά το σερβις θα έχει πρόβλημα.

Ο κατάλογος είχε ότι κρεατικό μπορείς να βρεις σε σουβλατζίδικο και επιλογή ανάμεσα σε πίτες αραβικές, ελληνικές και κυπριακές. Πήγαμε δύο φορές και ουσιαστικά δοκιμάσαμε τα πάντα σχεδόν, οπότε θα πω γενικές εντυπώσεις. Πριν αρχίσω, να αναφέρω ότι το μαγαζί έχει πολύ λίγα πράγματα σε πιάτο, π.χ. η ψητή φέτα που ζητήσαμε (και ήταν αρκετά καλή). Τα περισσότερα σερβίρονται σε λαδόκολλες, που εκτός του ότι δίνουν μια περισσότερο παραδοσιακή και ταβερνέ γεύση, είναι και πολύ βολικές, αφού άλλο να έχεις πέντε πιάτα πάνω στο τραπέζι και άλλο πέντε λαδόκολλες. Και μαζεύονται και εύκολα. Τέλος πάντων, αρκετά τα εισαγωγικά, πάμε στο προκείμενο.

Πρώτη εντύπωση και πολύ ευχάριστη, είναι οι ελληνικές του πίτες. Όπου και αν χρησιμοποιηθούν είναι πολύ καλής ποιότητας, αλάδωτες αλλά ψημένες τόσο καλά που δεν σε ενδιαφέρει. Και το λέω αυτό γιατί τις δοκιμάσαμε και σε τυλιχτό, και σε πίτα κλαμπ και σε σκεπαστή και καμία διαφορά δεν είδαμε. Δεύτερη ευχάριστη εντύπωση είναι η ποιότητα του γύρου και των κρεάτων του γενικά. Ελάχιστο λίπος, όσο χρειάζεται για τη γεύση ουσιαστικά, πολύ καλό ψήσιμο. Δεν είναι κάτι για να ενθουσιαστείς μεν, αλλά θα φας καλά, θα σου αρέσει και θα το εκτιμήσεις. Άλλωστε στην Ελλάδα είμαστε, ποιος Έλληνας ενθουσιάζεται με γύρο και κεμπάπ κτλ; Απλά εκτιμάμε το καλό. Και είναι καλό. Τρίτη ευχάριστη εντύπωση, οι πατάτες του, κομμένες στο χέρι και τηγανισμένες εκείνη τη στιγμή, είτε σερβίρονται με τυρί, είτε σερβίρονται με σως (τελικά προτιμάμε την σως είναι η αλήθεια, όσο κι αν εμένα μου αρέσει το τυρί ταίριαζε καλύτερα), είναι πάρα πολύ καλές και το βασικότερο... καθόλου λαδωμένες. Πολύ σημαντικό για πατάτα και μπράβο στο μαγαζί. Επιπλέον κάτι που βρήκα πολύ σωστό. Το σκέτο το καλαμάκι σερβίρεται με ψωμί και πατάτες επιπλέον, χωρίς χρέωση. Πολύ ωραία πρακτική που θα έπρεπε πολλά μαγαζιά στην Αθήνα να την σκεφτούν για να τη μιμηθούν. Το μόνο που, χωρίς να αμαυρώνει την εικόνα του μαγαζιού, βρήκα λάθος, είναι όπως συνήθως το μέγεθος της κυπριακής, που πρακτικά είναι στο μέγεθος της ελληνικής. Παιδιά αυτό δεν είναι κυπριακή πίτα, θα έρθει κανένας κύπριος (καλή ώρα...) και θα γίνετε ρεζίλι.

Περνάμε τώρα στο σημαντικό κομμάτι της λυπητερής, που όπως είναι αναμενόμενο σε καλό μαγαζί και μάλιστα πάνω σε πλατεία και στο λιμάνι του νησιού... ε περιμένουμε να έχει λίγα κύματα η θάλασσα. Και η αλήθεια είναι ότι είναι τσιμπημένο λίγο, αλλά όχι όσο θα το περιμέναμε. Τι εννοώ; Μερικά από τα φαγητά του ήταν τιμολογημένα ελάχιστα πιο πάνω από κλασσικές τιμές Αθήνας. Π.χ. μια σκεπαστή που στην Αθήνα κυμαίνεται από 7,00 έως 7,80 €, εκεί κόστιζε 8,50€. Το καλαμάκι το σκέτο κόστιζε περίπου 1,90, ενώ στην Αθήνα έχουμε βρει και με 1,80. Επιπλέον το καλαμάκι εκεί το σερβίρουνε με πατάτες τηγανητές επιπλέον χωρίς χρέωση. Γενικά μιλώντας, ναι είναι λίγο τσιμπημένες οι τιμές του, αλλά αν το καλοσκεφτείτε είναι σε απόλυτα λογικά επίπεδα και μερικές φορές, πιο λογικά από μερικά Αθηναϊκά πρότυπα.

Ανακεφαλαιώνοντας, ένα μαγαζί σε θέση στρατηγική, με ωραίο χώρο για φαγητό, καλό και εξυπηρετικό σέρβις που όμως θα θέλει βοήθεια όσο μαζεύεται κόσμος στο νησί για να τα βγάλει πέρα, εξαιρετικό και ποιοτικό φαγητό και τιμές τσιμπημένες μεν αλλά σε λογικά πλαίσια, ειδικά για νησί. Πολύ καλή και τίμια επιλογή, σίγουρα το προτείνουμε.

Ο γύρος της Μήλου
Πλατεία Αδάμαντα,
Αδάμαντας, Μήλος 

16/5/17

Δεν βρίσκω ρίμα με τη Λότζα... εκεί πήγαμε...

Εντάξει παραδέχομαι ότι δεν βρήκα ρίμα ή λογοπαίγνιο με το όνομα του μαγαζιού... ντροπή μου, ας πάμε παρακάτω τώρα...

Η Λότζα είναι ένα σουβλατζίδικο στην Ηλιούπολη, το οποίο είναι φημισμένο στην περιοχή για την ποιότητα και τις μαρινάδες των κρεάτων του. Το είχαμε στο στόχαστρο αρκετό καιρό τώρα, τελικά καταφέραμε να το μοντάρουμε να πάμε (όλο πηγαίναμε σε μαγαζιά πιο μακρινά από τα μέρη μας και καταλήξαμε το μαγαζί που είναι δίπλα μας να πάμε ένα χρόνο και κάτι μετά...)

Σαν περιοχή, είναι δίπλα/απέναντι στην Εκκλησία της Αγ. Παρασκευής στην Ηλιούπολη, σε ένα σημείο περίεργο λίγο αν θέλεις να παρκάρεις, αλλά με αρκετά μαγαζιά σε σχετικά κοντινές αποστάσεις (εξαρτάται από το τι άποψη έχεις για το περπάτημα... και τις ανηφόρες... στην Ηλιούπολη είσαι άλλωστε), ώστε να μπορείς να το συνδυάσεις με κάτι ακόμα σαν έξοδο.

Εμείς παρκάραμε σχετικά κοντά πάνω στο κεντρικό δρόμο που είναι το μαγαζί (βέβαια πήγαμε και Τρίτη βράδυ), το βρήκαμε αρκετά εύκολα και πήγαμε να λάβουμε την θέση μας. Σαν μαγαζί δεν μας χτύπησε τίποτα το ιδιαίτερο στο μάτι, ένα απλό σουβλατζίδικο, με κανονική διακόσμηση, απλά λίγο μεγαλύτερο από ένα τυπικό συνοικιακό μαγαζί. Μιας και ήταν μέρα Champions League είδαμε με χαρά την προσθήκη ενός πανιού για να δούμε τον αγώνα με άνεση.

Εξυπηρέτηση, όπως θα το περιμέναμε, από τον υπεύθυνο του μαγαζιού και μια κοπέλα (στην αρχή πιστεύαμε η κόρη του, αργότερα μάθαμε ότι ήταν η τρίτη της μέρα στο μαγαζί και δεν είχανε καμία σχέση). Πολύ φιλικοί και οι δύο, η κοπέλα λίγο κουμπωμένη και με ελάχιστα λαθάκια ή καθυστερήσεις, αλλά εντάξει τρίτη μέρα είναι, είμαστε σίγουροι ότι θα το συνηθίσει και έχει όλα τα στοιχεία για να είναι άψογη. Άλλωστε δεν έγινε τίποτα που να μας ενόχλησε, κάθε άλλο, θα δείτε παρακάτω. Για την ομάδα δε θα πω πολλά, εκτός από εμένα, τον Κοιλιόδουλο, τον Ακόρεστο Μουσικάντη και τον γεωΠΟΝΟ, που μας έχετε συνηθίσει, θα εισάγουμε ένα νέο πρόσωπο σήμερα μαζί μας, τον Θάνατο από Ψηλά. Δεν είναι αλεξιπτωτιστής, πιλότος είναι, ή έστω θα γίνει σε λίγο καιρό, αλλά προσφέρει τον θάνατο απλόχερα σε κοψίδια, προβατίνες, γουρουνοπούλες και λοιπά όμοια εδέσματα.

Η παραγγελία μας ήταν διακριτική. Μια ποικιλία, μια πατάτες με τυρί, μια συκωτάκια (μερίδα και όχι ορεκτικό), μια σαλατούλα με το όνομα του μαγαζιού και μια τυροκαυτερή, για λίγους όπως έλεγε.

Ένα λάθος του σέρβις. Αντί για τυροκαυτερή μας έφερε τζατζίκι. Κολλάμε εμείς σε κάτι τέτοια; Κράτα το και φέρε μας και μια τυροκαυτερή. Οπότε βάλτε και το τζατζίκι σαν άτυπη προσθήκη παραγγελίας.

Ξεκινάμε από τις αλοιφές που λένε και στο χωριό ενός φίλου (στα ψηλά, στα βόρεια), όπου το τζατζίκι μας άρεσε πάρα πολύ, διακριτικό αλλά όχι αδύναμο, πολύ καλή ισορροπία. Η Τυροκαυτερή, αν και την περιμέναμε.... για λίγους, τελικά δεν ήταν ιδιαίτερα καυτερή. Ο υπεύθυνος μας εξήγησε ότι με το για λίγους εννοούσε ότι φτιαχνόταν χειροποίητη στο μαγαζί και όχι ότι ήταν πολύ καυτερή. Αν εξαιρέσουμε αυτό το κομμάτι, ήταν μια αξιοπρεπής τυροκαυτερή και σίγουρα όχι η απογοήτευση της τυροσαλάτας που έχουμε δει αλλού.

Η σαλάτα (με μαρούλι, λόλα, iceberg, πορτοκάλι, κρουτόν, ψητό χαλούμι και σως μουστάρδας) ήταν αξιοπρεπέστατη (όλοι κυνηγούσαμε το χαλούμι βέβαια), να φανταστείτε εμείς που δεν παίρνουμε σαλάτα συνήθως δεν αφήσαμε καθόλου στο πιάτο, φαγώθηκε όλη.

Τα συκωτάκια ήταν από τα καλύτερα που έχω φάει έξω, πολύ σωστά ψημένα και με όλα τα χαρακτηριστικά ενός σπιτικού πιάτου. Δεν είμαι πολύ φαν, όσο και αν εκτιμώ τη γεύση τους, αλλά παραδέχομαι ότι μου άρεσαν αρκετά. Και για να πάμε στα κρέατα, όλα έκαναν καλή εντύπωση, όλα πολύ καλά ψημένα και μαριναρισμένα και όντως τα καλαμάκια, για τα οποία το μαγαζί φημίζεται, ήταν πάρα πολύ καλά, σε πολύ υψηλό επίπεδο. Δε θα πω ότι έφαγα κάτι που να με ενθουσιάσει, αλλά σίγουρα δεν υστερούσαν από κανένα άλλο μαγαζί. Να παρατηρήσω ότι τα 2 είδη κρέατος που έλειπαν από την ποικιλία τα πήραμε επιπλέον (σε τυλιχτό), μαζί με την ειδική σως του μαγαζιού (δεύτερη παραγγελία) εγώ με τον Κοιλιόδουλο (η εμπειρία βλέπετε) και βρήκαμε ότι ήταν όντως στα ίδια υψηλά στάνταρ των υπολοίπων.

Η μόνη μου ένσταση σε όλο το πακέτο ήταν η εξής: Η ποικιλία (για 4 άτομα, άσχετο που ήμασταν 5 εμείς) έχει 4 σουβλες κεμπάπ, 2 στήθος κοτόπουλο, 2 μπούτι κοτόπουλο, 2 χοιρινά κ 2 λουκάνικα συν 4 πίτες... Για 4 άτομα; Δηλαδή ή μισό και από τα δύο ή μόνο το ένα; Φάουλ για εμένα. Και πιστεύω ότι με την τιμή που είχε θα μπορούσε να έχει προσθέσει αυτά τα επιπλέον που λείπουνε, ας την έβαζε και λίγο πιο ακριβή, δεν χάλασε ο κόσμος.

Και μιας και τα κουβεντιάσαμε, ήρθε η ώρα να τα πούμε και αυτά τα δυσάρεστα. Με όσα είδατε παραπάνω και κάτι λίγες Coca Colες και μπύρες, το σύνολο μας πήγε περίπου 15 € το άτομο (λίγο λιγότερο και με πουρμπουάρ συγκεκριμένα). Δεν θα το έλεγα φτηνό, αλλά είναι αλήθεια ότι φάγαμε περισσότερο από το τυπικό σε ένα σουβλατζίδικο (σ.Κ. βλέπε και προηγούμενη γευσιχωσία για έτερο μαγαζί) και πήραμε και μερικά έξτρα (σαλάτα, επιπλέον πίτες κτλ). Δεν το λές φτηνό, αλλά σίγουρα δεν το κατατάσουμε στα ακριβά. Θα έλεγα ότι για αυτά (τα πολλά) που φάγαμε και για την ποιότητα τους, η τιμή ήταν λίγο – πολύ λογική.

Ανακεφαλαιώνοντας, ένα μαγαζί με καλή φήμη, σε περιοχή καλή αλλά λίγο περίεργη, αναμενόμενη και λειτουργική διακόσμηση, σέρβις με ελάχιστα θεματάκια, αλλά το οποίο είμαστε βέβαιοι ότι θα βελτιωθεί σε λίγο χρόνο (αν δεν έχει ήδη), πολύ καλό και ποιοτικό φαγητό (έστω και αν υπάρχει η παρατήρησή μου στην ποικιλία) και τιμές φυσιολογικές και λίγο – πολύ αναμενόμενες. Το σύνθημα του μαγαζιού είναι «Το καλαμάκι σπίτι του» και πολύ σύντομα σπίτι του θα ξαναγίνουν οι κοιλιές μας. Φτού, τώρα μου ήρθε η εξυπνάδα... δε πειράζει ας μείνει για το τέλος.

Λότζα "Το καλαμάκι σπίτι του"
Κυπρίων Ηρώων 57, Ηλιούπολη