13/6/18

Argentino es muy Φίνο

Λοιπόν, για να μην λέτε ότι όλο σε κουλά πράγματα κι όλο σε κρέατα πάμε να κάνουμε κριτική, είπαμε να πάμε σε ένα μαγαζί που φημίζεται για... τα κρέατά του... Αν μας διαβάζετε καιρό τώρα, το περιμένατε.... Αυτά τρώμε, αν θέλατε κριτικές για παντζάρια, το πιατάκι σας και σε άλλο blog.

Το μαγαζί το είχαμε βάλει στο μάτι καιρό τώρα, αλλά είχαμε ένα θέμα στο να πάμε. Γιατί το πρώτο που θέλαμε αρχικά να δούμε είναι στον Μαραθώνα, πέφτει κομμάτι μακριά για να πάμε ένα βράδυ, ενώ το δεύτερο είναι στο Χαλάνδρι.

Επειδή όμως το Χαλάνδρι είναι αρκετά πιο κοντά από τον Μαραθώνα και όταν μας λένε για κρέας τόσο καλό και μάλιστα με ενθουσιασμό εμείς δε θέλουμε και πολύ να το πάρουμε απόφαση, μια όμορφη νύχτα λοιπόν του Μαΐου Ζαμπόνις, Κοιλιόδουλος και Ακόρεστος Μουσικάντης βρεθήκαμε (τυχαία...) Χαλάνδρι και πήγαμε για να δούμε.

Αρχικά σαν περιοχή, το μαγαζί βρίσκεται αρκετά κοντά στο κέντρο του Χαλανδρίου, στην πλατεία, με αποτέλεσμα να είναι εύκολο να το συνδυάσετε με κάποια βραδινή έξοδο ή ακόμα και καφέ ή βόλτα. Είναι σε απόσταση περπατήματος, αν και θα χρειαστείτε λίγο είναι η αλήθεια, αλλά παλεύεται. Βέβαια, το άθλημα στην περιοχή δεν είναι το περπάτημα, αλλά το να βρεις να παρκάρεις. Εμείς είναι γεγονός ότι πήγαμε σε πολύ χαλαρή μέρα και βρήκαμε ακριβώς έξω από το μαγαζί. Η περιοχή όμως, σε ώρες αιχμής, γενικά έχει δύσκολο παρκιγνκ. Το μαγαζί είναι αρκετά χαμηλά σε σχέση με την πλατεία, ώστε να μπορείς να βρεις μια θέση σχετικά πιο άνετα, αλλά θα χρειαστείς αρκετό περπάτημα για να πας στο κέντρο αν παρκάρεις εκεί κοντά.

Αλλά αρκετά με τη θέση, πάμε στο ίδιο το μαγαζί. Η διακόσμηση μου άρεσε αρκετά, γιατί χωρίς να είναι υπερβολική, έδινε ωραία και την "καταγωγή" του μαγαζιού. Διακριτικά αρκετά στοιχεια αργεντίνικης κουλτούρας, έστω κι αν εμείς (οι βλάχοι) δεν τα πήραμε χαμπάρι αν δεν ρωτάγαμε. Ωστόσο ο χώρος και με την βοήθεια της μουσικής, είναι πάρα πολύ ευχάριστος για φαγητό και αρκετά άνετος, χωρίς να στριμώχνονται τα τραπέζια ιδιαίτερα.

Μια ενημέρωση. Για να φας στο μαγαζί αυτό, καλό είναι να έχεις κάνει κράτηση και να έχεις δει τον κατάλογο από λίγο πιο πριν. Όχι ότι ο κατάλογος είναι τεράστιος, αν και έχει σημαντική ποικιλία, αλλά αν παραγγείλεις κάποιο από τα κρέατα που είναι το σήμα κατατεθέν του μαγαζιού, πρέπει να έχεις ενημερώσει από μισή έως μια ώρα νωρίτερα, προκειμένου να το ψήσουν σωστά. Αυτό εμένα μου άρεσε. Δείχνει ότι το μαγαζί το προσέχει το φαγητό του. Και ας προσθέτει μια επιπλέον δουλειά στον πελάτη.

Εμείς φάγαμε από κυρίως 1 κιλότο, 1 T-bone μπριζόλα και 1 κοτόπουλο μιλανέζε, μια μερίδα πατάτες, μια σαλάτα, τα ντιπ της αρχής και από 1 πιτάκι από κάθε είδος ο καθένας (είχε τρία είδη, με κιμά, με κοτόπουλο και με τυρί). Πριν πάω στο κρέας, θα περάσω λίγο γρήγορα τα ορεκτικά.

Ήταν ορεκτικότατα. Όλα ψημένα σωστά, αυτό που μου άρεσε πάρα πολύ ήταν ότι στα τηγανητά δεν υπήρχε ίχνος από λάδι, το οποίο δείχνει ότι ήταν προσεγμένο το πιάτο. Στα πιτάκια, το αγαπημένο ήταν αυτό με το τυρί, όχι ότι τα άλλα δύο δεν ήταν ωραία, αλλά ήταν η προσωπική μας επιλογή.

Στο κρέας, το μαγαζί είναι αρκετά μπροστά. Τα κρεατικά ήρθαν ψημένα σχεδόν με χρονόμετρο. Άψογη εκτέλεση. Τίποτα στεγνό, ήταν σε ποιότητα κρέατος και ψησίματος από τα καλύτερα που έχουμε πάει. Σίγουρα κάτι το ιδιαίτερο και κάτι που δεν πετυχαίνετε συχνά έξω. Επιπλέον στα παραπάνω πήραμε και 2 γλυκά, τα οποία χωρίς να είναι κάτι το εξαιρετικό, δέσανε ωραία και ήταν παραπάνω από ικανά να μας αλλάξουνε τη γεύση και να περάσει ευχάριστα λίγη ώρα ακόμα με κουβέντα.

Πάμε τώρα να δούμε και το τέλος της βραδιάς. Σίγουρα όλοι περιμένετε ένα λογαριασμό κάπου ανάμεσα σε κόλαση και παράδεισο. Εντάξει, ξέραμε από την αρχή ότι μαγαζί φτηνό δε το λες, είναι και λογικό, αυτή η ποιότητα δεν μπορεί να έρθει φτηνά. Στο τέλος δώσαμε περίπου 30€ το άτομο (μαζί με κάτι παραπάνω από εμάς) για ότι διαβάσατε πιο πάνω και επιπλέον 2 ποτά. Τα γλυκά, προς τιμήν τους, τα κέρασε το μαγαζί. Ναι οκ, λίγο τσιμπημένο, αλλά προσωπικά θα πω ότι άξιζε. Άλλωστε πήραμε και παραπάνω πράγματα από ότι θα έπαιρνε μια νορμάλ παρέα 3 ατόμων.

Ανακεφαλαιώνοντας, ένα μαγαζί σε καλή θέση από άποψη συνδυασμού, αλλά περίεργη από άποψη πάρκινγκ, με ωραία και ατμοσφαιρική διακόσμηση, σωστή εξυπηρέτηση (δεν είπα πολλά γιατί δεν υπήρχαν πολλά τραπέζια, οπότε δε μπορώ να ξέρω τι γίνεται σε περίπτωση χαμού), πολύ καλό φαγητό και τιμές τσιμπημένες σίγουρα αλλά σε επίπεδα ανεκτά. Δεν θα πω ότι θα το κάνετε στέκι, αλλά είναι σίγουρα μια πολύ καλή επιλογή για μια έξοδο και το προτείνω σε όλους τους λάτρεις του καλού φαγητού.

La Argentina Restaurant
Βασιλέως Γεωργίου Β' 33, Χαλάνδρι

23/4/18

Ακάκιος και τα μακαρόνια δεν είναι ρίσκο...

Πέντε άτομα και ένα σκυλί μπαίνουν σε ένα μαγαζί. Θα μπορούσε να είναι είτε ανέκδοτο είτε ταινία τρόμου. Τελικά ήταν ταινία τρόμου. Γιατί 2 από τους 5 ήταν Γευσιχώστες (και ένας guest) και το μαγαζί ήταν ο Ακάκιος το Μακαρονάδικο, οπότε ο Σεφ... ας πούμε ότι πάει σε ψυχίατρο πλέον.

Ακάκιος Μακαρονάδικο λοιπόν και η περιοχή μας είναι λίγο πολύ γνωστή. Βασικά αν έχετε διαβάσει τα δύο άρθρα για τους Κυρ-Αρίστους, είναι δίπλα τους. Οπότε για την περιοχή τα ξέρετε, αν δεν τα ξέρετε να τα διαβάσετε.

Πάμε στο ίδιο το μαγαζί. Λένε ότι η πρώτη εντύπωση είναι πολύ σημαντική για το αν θα σου αρέσει κάτι ή όχι. Δε μπορώ να πω αν αυτό που θα δείτε σας αρέσει, είμαι σίγουρος όμως ότι θα σας τραβήξει το ενδιαφέρον. Το πρώτο πράγμα που βλέπεις στην είσοδο του μαγαζιού είναι ένα... μανουάλι...

Για όσους δεν έχουν καταλάβει το λογοπαίγνιο του τίτλου, αφού έρθουν με τον κηδεμόνα τους (γιατί λογικά είναι σε ηλικία... δε θέλω να το σκέφτομαι), ο Ακάκιος είναι μοναχός, κατά συνέπεια το στήσιμο του μαγαζιού παραπέμπει σε μοναστήρι. Ακόμα και οι σερβιτόροι είναι ντυμένοι με (τρέντι) περιβολή μοναχού. Βέβαια εκτός του ότι το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και πρωτότυπο, μου άρεσε και πολύ. Επιπλέον υπάρχει και μια σειρά (κυριολεκτικά) τραπεζιών έξω, όπου καθήσαμε εμείς. Δυστυχώς, αν και τα μέσα τραπέζια δείχνουν πολύ άνετα, λόγω έλλειψης χώρου τα τραπέζια έξω είναι λίγο στριμωγμένα.

Εδώ θέλω να κάνω μια ιδιαίτερη αναφορά στο προσωπικό. Όχι απλά υπέρ του δέοντος εξυπηρετικό, αλλά άψογο. Επειδή είδανε ότι είμαστε λίγο στριμωγμένοι (και μας είδαν και φαγανούς από την παραγγελία) άνοιξαν την τζαμαρία του μαγαζιού για να φέρουν έξω τραπέζι για να είμαστε πιο άνετοι. Επιπλέον ήταν εξυπηρετικότατοι και απέναντι στον αγαπημένο τετράποδο φίλο μας, που πήρε αρκετούς μεζέδες... ο μούργος...

Πάμε τώρα στις επιλογές και μπορώ να πω ότι το πρώτο μεγάλο συν το μαγαζί το πήρε μόλις έφερε τον κατάλογο. Όχι μόνο ότι ο ίδιος ο κατάλογος ήταν απλός μεν (φανταστείτε ένα χαρτόνι με μεταλλικές γωνίες σε μέγεθος Α4 αλλά σχεδιασμένος ωραία), ούτε μόνο ότι είχε πολλές επιλογές. Θα σας πω το εξής. Ήμασταν 5 άτομα φαγανά (πολύ φαγανά) και δεν ξέραμε τι να πρωτοπάρουμε. Η επιλογή μερικές φορές γινότανε πραγματικά στη τύχη, ή σε ότι έπεσε στο μάτι του καθενός πρώτα.

Αλλά ωραία τα πολλά υποσχόμενα, το θέμα είναι και να αξίζουνε... Σημειώστε παραγγελία. 1 αυγό καγιανά (με φέτα και λίγο καυτερό και κομμάτια κρέας), 1 πεϊνιρλί με αυγό, 1 πίτσα καισαρείας και 1 πίτσα ελληνικών αλλαντικών ήταν τα ορεκτικά. Για κυρίως πήραμε 1 παπαρδέλες με τυρί και κοτόπουλο, 1 μακαρόνια με καπνιστό χοιρινό, 1 μακαρόνια γιαουρτλού, 1 σκορδομακαρονάδα και 1 μακαρόνια με μπιφτέκι. Θα πω όσο πιο απλά μπορώ τα εξής: Ο Καγιανάς ήταν μακράν το αγαπημένο μας πιάτο, όχι απλά εξαφανίστηκε, ακόμα δε κατάλαβε τι του ήρθε κι από που. Πραγματικά πιστεύω ότι μπορούμε να το πάρουμε για κυρίως την επόμενη φορά. Το πεϊνιρλί χωρίς να είναι κακό, είναι πρόβλημα να κοπεί στα πέντε, λόγω της ύπαρξης του αυγού στο κέντρο. Αλλά ήταν πολύ καλό και θα ήταν ακόμα καλύτερο αν χωριζόταν στα δύο (ή καθόλου) αντί για τα πέντε. Οι πίτσες με λεπτή ζύμη (ιταλικό στυλ) και έντονη γεύση των υλικών, πραγματικά πολύ καλές και καλά ψημένες με υλικά φρέσκα. Όσο για τις μακαρονάδες... εντάξει πάντα υπάρχουν προσωπικές εκτιμήσεις, αλλά αυτή τη φορά ήταν μόνο αυτό. Προσωπικό γούστο. Τα πάντα ήταν άψογα και μπορώ να πω ότι είναι από τα καλύτερα μαγαζιά του είδους που έχω πάει (χτυπάει τριάδα), σίγουρα το καλύτερο που έχω πάει πρόσφατα. Προσωπικές επιλογές (εντάξει λίγο πολύ όλοι συμφωνήσαμε) ήταν η σκορδομακαρονάδα (που φυσικά είχα πάρει εγώ...) και η μακαρονάδα γιαουρτλού που πήρε ο φίλος από τα παλιά Θάνατος από Ψηλά. Τα υπόλοιπα τρία πιάτα φυσικά (τα δοκίμασα) ήταν στο ίδιο ψηλό επίπεδο, απλά αυτές ήταν οι προσωπικές μου προτιμήσεις. Να προσθέσω και κάτι ακόμα, πολύ σημαντικό για εμένα. Οι μερίδες, αν και στην αρχή δεν μας γεμίσανε 100% το μάτι, ξεγελάνε. Είναι ικανοποιητικές, ο λόγος που πήραμε τόσα πράγματα είναι... ε βασικά είμαστε φαγανοί, τι θέλετε τώρα; Αλλά πραγματικά, οι μερίδες του μαγαζιού είναι άξιες και δεν πάτε για μια γεύση, πάτε για φαγητό.

Και τώρα... ήρθε η ώρα... λογαριασμός. Έχουμε και λέμε. 5 μακαρονάδες, 2 ορεκτικά, 2 πίτσες, κάτι κοκα κόλες, κρασί, 2 νερά. Βάλτε και 1 λεμοντσέλο και 1 μαστίχα (άλλο 1 λεμοντσέλο κέρασε το μαγαζί). Στο σύνολο πήγε περίπου 25€ το άτομο. Δεν το λες φτηνό, αλλά να πούμε την αλήθεια με βάση τα όσα βλέπουμε αλλά και τα όσα φάγαμε, είμαστε όλοι ευχαριστημένοι. Να πω εδώ ότι το γενικό επίπεδο τιμών στο μαγαζί είναι αρκετά ικανοποιητικό, αφού θυμάμαι ότι μακαρονάδα με θαλασσινά που αλλού έχω δει και 20€ και περισσότερο, εκεί την βρήκαμε περίπου 15. Μόνο από αυτό πιστεύω ότι καταλαβαίνετε.

Ανακεφαλαιώντας, ένα μαγαζί σε περιοχή γνωστή και όπως δείχνει αναπτυσσόμενη (;), με πολύ καλό χώρο και διακόσμηση, άψογη εξυπηρέτηση και πάρα πολύ καλό φαγητό. Στις τιμές του μπορεί να μην το λέει κανείς φτηνό, αλλά εγώ πιστεύω ότι αξίζει τα χρήματα που θα δώσεις. Πιστεύω ότι οι Γευσιχώστες θα το επισκεφτούν ξανά με ακόμα μεγαλύτερη παρέα.

Μακαρονάδικο ο Ακάκιος
Αγίας Τριάδος 1, Παλαιό Φάληρο

20/2/18

Το Μπεργκεράδικον ή ΤΟ Μπεργκεράδικον;

Όσοι έχετε διαβάσει τα τελευταία άρθρα θα ξέρετε ότι πλέον, έστω και ανεπίσημα, οι Γευσιχώστες δεν είναι μόνο 2. Ένας από τις νέες προσθήκες, ο γεωΠΟΝΟΣ μας είχε φάει τα αυτιά (ευτυχώς όχι κυριολεκτικά) για να πάμε σε ένα μαγαζί με μπέργκερ, με το (πρωτότυπο και αιφνιδιαστικό) όνομα, το Μπεργκεράδικον. Ε δεν μπορούσαμε να μην του κάνουμε το χατήρι...

Το μαγαζί είναι πάνω στην κεντρική πλατεία της Ηλιούπολης, σημείο με πολλά ακόμα πράγματα για να κάνει κανείς, ένα πολύ καλό σημείο για μια ολοκληρωμένη έξοδο. Βέβαια, το γνωστό πρόβλημα σε αυτά τα σημεία είναι το παρκάρισμα. Η περιοχή δεν αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα, συνήθως θα βρείτε θέση, έστω και αν όχι εύκολα. Αλλά εντάξει, λίγο ψάξιμο το θέλει.

Το ίδιο το μαγαζί έχει μια διακόσμηση που δεν συναντάς σε μαγαζιά αυτού του είδους. Έχουμε συνηθίσει αυτά τα μαγαζιά να έχουν ένα άρωμα αμερικανιάς, ή έστω κάτι περισσότερο προς κυριλέ φαγάδικο. Το μαγαζί αυτό έχει διακόσμηση που έντονα θυμίζει Κρήτη, όχι υπερβολικά παραδοσιακή βέβαια, αλλά Κρήτη.

Την εντύπωση στην αυξάνει το γεγονός ότι όσο περιμένεις παρέα ή γενικά όταν μπεις, σε κερνάνε μια ρακή, για το καλό. Και μια ακόμα. Και γενικά πολύ ρακή. Και επειδή εμείς περιμέναμε αρκετά... εντάξει καταλάβατε.

Η παρέα ήταν ενισχυμένη, Εγώ, Κοιλιόδουλος, γεωΠΟΝΟΣ, Ακόρεστος Μουσικάντης, Έσκαση Μύτη, Πεινασμένη Μπάρμπυ και μια φίλη της ακόμα (το παρατσούκλι της ψήνεται, την δεύτερη φορά θα σκάσει κι αυτό).

Ο κατάλογος του μαγαζιού είχε πολλές επιλογές και είχε πετύχει αυτή τη χρυσή γραμμή ανάμεσα στο δίνω επιλογές και κάνω τον άλλον να χάνεται μέχρι να διαβάσει τα πάντα. Το περιεχόμενό του ήταν σε γενικές γραμμές αυτό που περίμενες, με πολλές ενδιαφέρουσες επιλογές.

Δεν θα πω ένα ένα το τι πήραμε, γιατί δεν θεωρώ ότι έχει μεγάλη σημασία, αφενός γιατί είναι κλασικά πιάτα για ένα τέτοιο μαγαζί, αφετέρου γιατί ήταν όλα σε πολύ υψηλό επίπεδο. Θα πω μόνο ότι εγώ και ο Έσκασε Μύτη πήραμε το μεγάλο μπέργκερ με τα 5 μπιφτέκια. Και λέγανε οι άλλοι ότι δε θα το καταφέρουμε... γατάκια...


Από άποψη ποιότητας φαγητού τα πάντα ήταν καλή φτιαγμένα και με πολύ καλή παρουσίαση. Οι γεύσεις ήταν σωστά έντονες και ανεμιγμένες με τρόπο ώστε να μη χάνουμε καμία. Το μόνο που εμένα δε με ενθουσίασε, είναι ότι θα προτιμούσα το μπιφτέκι λίγο πιο ζουμερό. Γενικά το μαγαζί, αν και κρατάει σε γενικές γραμμές τον κατάλογο ενός μπεργκεράδικου, απορρίπτει τη διακόσμηση και την υπερβολή στα πιάτα και τα αντικαθιστά με ένα στυλ περισσότερο αυστηρό-ελληνικό, τόσο στη διακόσμηση, όσο και στο ψήσιμο και την παρουσίαση του φαγητού. Το αποτέλεσμα είναι κάτι πρωτότυπο που δεν είχαμε δει μέχρι τώρα.

Στις τιμές, το μαγαζί είναι περισσότερο από τίμιο. Με ορεκτικά, ποτά, όλα μαζί, πληρώσαμε κάτω από 15€ το άτομο, το οποίο το θεωρώ πολύ καλό σαν τιμή, για το είδος του μαγαζιού και την ποιότητα και τις μερίδες που φάγαμε. Θεωρώ ότι μόνο τις ρακές που μας κεράσανε θα μπορούσαμε να τις έχουμε πληρώσει περίπου το ίδιο.

Ανακεφαλαιώνοντας, ένα μαγαζί σε πολύ καλή θέση, με ενναλακτική για το είδος του διακόσμηση και πολύ καλή και φιλική εξυπηρέτηση, πολύ καλό φαγητό και τίμιες για το είδος του, τιμές. Αν είστε μεγάλος φαν της αμερικανιάς σε αυτό το είδος φαγητού, δεν σας το προτείνω. Αν δεν είστε, είναι σίγουρα κάτι πρωτότυπο που δεν έχετε ξαναδεί και προσωπικά θα το πρότεινα πολύ εύκολα. Θα είναι κάτι διαφορετικό, πιστεύω ότι η τιμιότητά του θα σας κάνει να το εκτιμήσετε πολύ εύκολα.

Μπεργκεράδικον
Πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως 10-12,
(Κεντρική Πλατεία) Ηλιούπολη

10/1/18

El(α στο) Catrin

El Catrin, το νέο μεξικάνικο στη γλυφάδα και ο νέος στόχος των πεινασμένων Γευσιχωστών.

Το μαγαζί είναι πολύ εύκολο να το βρείτε. Οσοι ξέρατε το παλιό Σαρδελάκι... είναι το ίδιο μαγαζί, το Σαρδελάκι μας αποχαιρέτησε (ΣτΚ Το Σαρδελάκι έχει μεταφερθεί σε άλλο σημείο). Σαν σημείο, κοντά στο νέο κέντρο (για διασκέδαση κ.α.) της Γλυφάδας, σε περιοχή με πολλές επιλογές για να κάνετε και κάτι άλλο μαζί, αλλά με το θέμα του πάρκινγκ να είναι πάντα ένα θέμα στα μέρη αυτά, ειδικά στη Γλυφάδα.

Σαν μαγαζί είναι αρκετά ευρύχωρο, με τα τραπέζια να έχουν αρκετό χώρο μεταξύ τους, ώστε να μπορεί κανείς να φάει άνετα, αλλά αυτό που μας έκανε περισσότερη εντύπωση στον χώρο είναι η τοιχογραφία, η οποία σε βάζει γρήγορα στο κλίμα και είναι γεγονός ότι είναι χτυπητό πλεονέκτημα και μια πολύ ωραία πινελιά.

Επειδή όμως, όσο ωραίο και αν είναι το σκηνικό, το μυαλό της παρέας μας (Κλασικά πράγματα, Εγώ, Κοιλιόδουλος, γεωΠΟΝΟΣ και Ακόρεστος Μουσικάντης) παραμένει στο φαΐ, αρπάζουμε ένα κατάλογο για να δούμε τι παίζει.

Υπάρχει μια αρκετά ενδιαφέρουσα ποικιλία από φαγητά, τα περισσότερα με μεξικάνικη εσάνς, αλλά υπάρχουν και Burgers για όποιον είναι λίγο πιο... πεζός... Επιπλέον το μαγαζί κάθε Τρίτη έχει προσφορά στα Tacos και τα δίνει σε χαμηλότερη τιμή.

Εμείς που παραδόξως δεν πεινάγαμε οικτρά αποφασίσαμε να πάρουμε μια σαλάτα (την μεξικάνικη Ceasar’s) 1 8άδα Tacos (είχανε την τιμητική τους, ντροπή να τα περιφρονούσαμε παίρνοντας μόνο τη μικρή μερίδα) και το μεγαλύτερο Burrito που έχει το μαγαζί (και σίγουρα τα νότια προάστια). Όπως καταλάβατε ήταν όλα για τη μέση, είπαμε δεν πεινάγαμε πολύ.

Η σαλάτα μας άρεσε. Εμάς που δεν μας κάνει ιδιαίτερη αίσθηση η σαλάτα. Θύμιζε μεν Ceasar’s αλλά είχε τον δικό της τύπο, όπως και να το κάνουμε. Πολύ καλή επιλογή, να την προτιμήσετε σίγουρα, το αξίζει. Μου φάνηκε λίγο μικρή για 4 άτομα, αλλά ίσως και να έφταιγε ότι μας άρεσε και... μας άφησε νωρίς. Φαΐ σε μας...

Τα Tacos είναι επίσης μια πολύ καλή επιλογή, καθώς έρχονται σε 2 4άδες, όπου κάθε μια έχει 4 διαφορετικά είδη γέμισης, Μοσχάρι, κιμά, κοτόπουλο, τσίλι. Προφανώς δεν δοκίμασα τα πάντα, αλλά η γεύση τους ήταν πολύ καλή και μου έκανε εντύπωση κάτι ακόμα, το οποίο θα αναφέρω παρακάτω. 

Το μεγάλο Burrito, η κύρια ατραξιόν της βραδιάς, είναι πρακτικά 3 (αρκετά μεγάλα) Burrito δεμένα μαζί, ένα με κάθε κρέας μέσα. Πολύ καλή η γέμιση, πολύ ωραία η παρουσίαση, το πιάτο άξιζε και σαν μέγεθος, εντάξει όχι για 4 Γευσιχώστες, αλλά για 2 άτομα είναι εύκολα αρκετό. Εντάξει, ο Κοιλιόδουλος το έτρωγε και μόνος του...

Και πριν τελειώσω το κομμάτι του φαγητού, θα ήθελα να κάνω μια αναφορά στην ζύμη των Taco’s και Burrito. Ήταν μακράν η καλύτερη που έχω φάει, απαλή, χωρίς να σπάει αλλά και δεμένη σωστά, μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση. Σε συνδυασμό με την καλή γέμιση των φαγητών έκανε μεγάλη διαφορά, κερδίζει σίγουρα δάφνες και επαίνους.

Όσο για το κόστος, με περίπου 15€ το άτομο, για μέση βέβαια, μαζί με τα διάφορα αναψυκτικά και μπύρες, το βάζω στο τσιμπημένο αλλά λογικό. Γλυφάδα, Μεξικάνικο και με προσεγμένα πράγματα και ποιότητα, εντάξει μπορεί να μην σκάσαμε, αλλά δεν θα πω ότι ήταν υπερβολή, κάθε άλλο.

Ανακεφαλαιώνοντας, ένα μαγαζί σε σημείο πολύ καλό και δημοφιλές, με παρκάρισμα αναμενόμενα δύσκολο, πολύ καλή διακόσμηση και εξυπηρέτηση, φαγητό ικανοποιητικό, που μπορεί να μην με ενθουσίασε αλλά ήταν σίγουρα υψηλού επιπέδου και φυσιολογικές προς τσιμπημένες τιμές. Ένα μαγαζί που θα το πρότεινα σίγουρα, χωρίς δεύτερη σκέψη αν είστε φαν των Tacos ή Burritos, για τα οποία σίγουρα θα ξαναπάμε. Μια καλή, λίγο φτηνότερη εναλλακτική άλλων μεξικάνικων μαγαζιών.

El Catrin
Φοίβης 15, Γλυφάδα

2/12/17

Στη Βοημία φίλοι μου, στη Βοημία!


Όχι, δεν πήγαμε ταξιδάκι αναψυχής μέχρι την Τσεχία. Όχι ότι θα μας χάλαγε βέβαια να είχαμε πάει ή να πάμε κάποια στιγμή. Βοημία ή Bohemia είναι το όνομα ενός εστιατορίου που ειδικεύεται στην Τσεχική κουζίνα καθότι οι ιδιοκτήτες του γεννήθηκαν στην Τσεχία από Έλληνες γονείς.

Βρίσκεται στους Αμπελόκηπους, πίσω από το Εφετείο οπότε θα το εντοπίσετε εύκολα καθότι μαγαζί γωνία (σε χρωματισμούς του κόκκινου) αλλά δε θα βρείτε το ίδιο εύκολα να παρκάρετε και θα χρειαστεί να ψάξετε στα γύρω στενά, κυρίως το ΠΣΚ και λιγότερο τις υπόλοιπες μέρες. Άμα έχετε κλείσει και τραπέζι από πριν ακόμα καλύτερα.
 
Στο εσωτερικό του εστιατορίου κυριαρχεί το ξύλο και κάποιοι πίνακες σαν διακόσμηση ενώ η μουσική είναι σε πολύ χαμηλή ένταση οπότε χάνεται ή επισκιάζεται από τις φωνές των πελατών. Επίσης το λες και κυριλέ καθώς ακόμα και το νερό σερβίρεται σε κολωνάτα ποτήρια από τον σερβιτόρο. Για αυτό και ένιωθα λίγο λέτσος που είχα βάλει μία φόρμα. Για την ιστορία ήμασταν η γνωστή τριάς aka Κοιλιόδουλος, Ζαμπόνις, ΓεωΠόνος (ο Ακόρεστος Μουσικάντης δε μπόρεσε να έρθει λόγω ανηλειμμένων υποχρεώσεων) συνεπικουρούμενοι από την Πεινασμένη Barbie και την Silky η οποία και πρότεινε το συγκεκριμένο μαγαζί.

Όσον αφορά τον κατάλογο αυτός προσφέρει μία μεγάλη ποικιλία από σαλάτες, ορεκτικά, κυρίως πιάτα, γλυκά και ποτά και έτσι σε βάζει σε ευχάριστες σκέψεις σχετικά με το τι θα παραγγείλεις τελικά. Εμείς επιλέξαμε μία σαλάτα Κραλόβσκι, από ορεκτικά ένα Ψωμί του Διαβόλου, κι από κυρίως ένα Ντουνάι, ένα Ντιβάλντο, ένα Γκούλας μπύρας, ένα Τσιγκάνσκα Μπάστα και μία Ντιάνα.
 
Ξεκινώντας από τη σαλάτα, την οποία λάτρεψε η Πεινασμένη Barbie (σχεδόν την έφαγε μόνη της για να καταλάβετε), αυτή περιείχε ρόκα (και διάφορες φρέσκιες σαλάτες όπως αναφέρει ο κατάλογος) με σως κόκκινου μύρτιλου οπότε είναι αρκετά γλυκιά χωρίς αυτό να ξενίζει. Επίσης έχει τυρί Καμεμπέρ (ή Καμαμπέρ) παναρισμένο. Αν σας ξενίζει το συγκεκριμένο τυρί αλλά θέλετε να πάρετε τη συγκεκριμένη σαλάτα κάντε το, δε θα καταλάβετε ότι τρώτε Καμεμπέρ (ή Καμαμπέρ). Από ορεκτικά, όπως προείπα, πήραμε ένα Ψωμί του Διαβόλου, το οποίο είναι δύο φέτες φρυγανισμένο ψωμί κι από πάνω έχει κιμά και ζαμπόν και μανιτάρια και τυρί λιωμένο. Υποτίθεται ότι είναι και πικάντικο αλλά δεν.
 
Στα κυρίως πιάτα τώρα, Ντιάνα είναι παναρισμένο φιλέτο από στήθος κοτόπουλου γεμιστό με τυρί και ζαμπόν, Ντουνάι είναι ρολό χοιρινό γεμιστό με μπέικον και ζαμπόν και μία σως από κρέμα γάλακτος και γλυκιά πάπρικα, Γκούλας μπύρας είναι κομματάκια από χοιρινό και λουκάνικο καπνιστό ελαφρώς πικάντικο, Ντιβάλντο είναι μία χοιρινή μπριζόλα στη σχάρα μαριναρισμένη με βότανα και βούτυρο που λιώνει από πάνω (η Πεινασμένη Barbie μου είπε να κάνω ιδιαίτερη μνεία στο βούτυρο) ενώ Τσιγκάνσκα Μπάστα είναι μαριναρισμένο ψαρονέφρι με μανιτάρια, σκόρδο και ψητά λαχανικά. Δε θέλω να σταθώ σε κάθε πιάτο ξεχωριστά καθώς όλα ήταν ωραία ψημένα/μαγειρεμένα. Αν είναι να πω κάτι περισσότερο είναι για το Τσιγκάνσκα Μπάστα και το Γκούλας μπύρας τα οποία είναι και τα δύο καυτερά, όχι τόσο ώστε να νιώθεις σαν δράκος που ξερνάει φωτιές αλλά σου αφήνουν ένα ωραίο κάψιμο στο στόμα ενώ το Ντουνάι μου φάνηκε μικρό σαν μερίδα, ναι αυτό σημαίνει ότι δε χόρτασα (ΣτΖ Εσύ δε χορταίνεις ποτέ) . Α, και να μην ξεχάσω να σας δώσω μία συμβουλή, όλα τα κυρίως ή τουλάχιστον όλα όσα πήραμε εμείς, έχουν κάποιο συνοδευτικό δηλαδή ή πατάτες τηγανιτές ή ρύζι ή Κλεντλίκι. Ρύζι δεν επέλεξε κανείς, οι πατάτες είναι στην ουσία baby πατάτες κομμένες στα τέσσερα με τη φλούδα τους (η Πεινασμένη Barbie θα προτιμούσε τις κλασσικές τηγανιτές πατάτες όπως  δήλωσε). Κλεντλίκι είναι ένα παραδοσιακό ζυμαρικό στον ατμό. Φανταστείτε το σαν μία φέτα ψωμιού μόνο ψίχα χωρίς την κόρα, ταιριάζει πολύ με τις σάλτσες των πιάτων, προτείνεται ανεπιφύλακτα. 
 
Πάμε τώρα και στο θέμα του λογαριασμού. Για όσα διαβάσατε παραπάνω μαζί με δύο μπουκάλια νερό, το πατροπαράδοτο κουβέρ, μία Coca-Cola, μία μπύρα (Kozel=δύναμη) κι ένα ποτήρι λευκό κρασί δώσαμε 87€ δηλαδή περίπου 17.50€ το άτομο. Δεν το λες φτηνό για αυτά που πήραμε. Το λες τίμια ακριβό για την κουζίνα που προσφέρει και για τις περισσότερες μερίδες του. Πριν περάσω στην ανακεφαλαίωση θέλω να σημειώσω και δύο λάθη που έκανε το μαγαζί. Το πρώτο είναι ότι ο σερβιτόρος δε σε ρωτάει αν θες εμφιαλωμένο νερό ή βρύσης όπως είναι υποχρεωμένος. Το δεύτερο είναι ότι είχαμε κάνει κράτηση για έξι άτομα, και όπως ανέφερα και στην αρχή, τελικά πήγαμε πέντε άτομα αλλά μας χρέωσε έξι κουβέρ.
 
Ανακεφαλαιώνοντας ένα μαγαζί εύκολα εντοπίσιμο αλλά με δύσκολο, σε γενικές γραμμές πάρκινγκ, συμπαθητικό χώρο, ωραίο φαγητό με καλές μερίδες, και τίμιο ως προς τις τιμές του.
 
Bohemia (Βοημία)
Δήμου Τσέλιου 5 & Ανδρέα Κάλβου,
Αμπελόκηποι

17/11/17

Take A little Taste of Home

Πρόλογος: Έχουμε γενέθλια σήμερα!
Συνεχίζοντας την παράδοση που έχουμε ξεκινήσει εδώ και λίγα χρόνια έτσι και φέτος ένας guest star μας γράφει την επετειακή Γευσιχωσία. Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω την Γλυκειά Επιρροή!


Και ναι λοιπόν μετά από 8 χρόνια είμαστε ακόμα εδώ και Γευσιχώνουμε. Φέτος μου έγινε η τιμή να γράψω εγώ το επετειακό άρθρο.
Μαζευτήκαμε λοιπόν ο Κοιλιόδουλος, ο ΓεωΠόνος, ο Ζαμπόνις, o Ακόρεστος Μουσικάντης και εγώ, η Γλυκειά Επιρροή (ακόμα κοκκινίζω όταν το ακούω) και πήγαμε σε ένα υπέροχο μαγαζί που μας πρότεινε ο Κοιλιόδουλος (σιγά μη δεν το ήξερε και να μην είχε ήδη πάει μόνος του) στο Γκάζι. Το μαγαζί ήταν κάπως γκουρμέ αλλά είχε και το κρεατάκι του και ευτυχώς για τα αγόρια μου κανονικές μερίδες, αλλιώς όπως καταλαβαίνετε θα είχαμε πρόβλημα…

Καταρχάς να πω ότι δεν υπάρχει καλύτερο όνομα από το «Α little taste of home» για να αντιπροσωπεύσει το μαγαζί. Η όλη του ατμόσφαιρα σε έκανε να νιώθεις κυριολεκτικά «σαν το σπίτι σου». Εντυπωσιακό ήταν όταν ο Ακόρεστος Μουσικάντης συζήταγε για το τι θα παραγγείλει και τον άκουσε ο σεφ τυχαία καθώς περνούσε από πίσω του και σταμάτησε από μόνος του να κάτσει να εξηγήσει και να βοηθήσει. Όλοι στο μαγαζί ήταν φιλικότατοι με άποψη καθώς σου προτείνανε φαγητά και σε προειδοποιούσαν για τα καυτερά.

Και μιας που είπαμε για καυτερά πάμε και στο σημαντικό θέμα του φαγητού. Ξέροντας ότι θα βγω με τα αγόρια μου όπως τους λέω χαριτολογώντας έφαγα μόνο σαλατίτσα όλην την ημέρα… και όπως αποδείχτηκε καλά έκανα. Παραγγείλαμε ορεκτικά όπως φαλάφελ, ταλαγάνι, σαλάτα με φράουλες, κεφτέδες και γουακαμόλε. Όλα εξαφανίστηκαν στο λεπτό καθώς ήτανε γευστικότατα. Το φαλάφελ μάλιστα είχε και μια έξτρα πινελιά που το έκανε πολύ ενδιαφέρον αλλά την κρατάω για έκπληξη για αυτούς που θα μας διαβάσουν και θα πάνε.
 
Επίσης στα ορεκτικά το εντυπωσιακότερο όλων ήτανε οι κεφτέδες που ήταν με σως από κεράσι. Θα έχετε καταλάβει ότι δεν είμαστε οι άνθρωποι που θα φάμε πολύ συχνά γκουρμέ φαγητά. Αλλά το συγκεκριμένο εξαφανίστηκε στο λεπτό.
 
Αχ τι ωραία που φάγαμε… αλλά δεν χορτάσαμε βέβαια. Πάμε και στο κυρίως πιάτο. Ο καθένας είχε το δικό του αλλά όλοι τσιμπάγαμε ο ένας από τον άλλον (τρώμε ελαφρια βλέπετε…). Φάγαμε λίγο από όλα, κρέας σε σωστό ψήσιμο, παπαρδέλες πικάντικες, κοντοσούβλι, μοσχάρι κοκκινιστό με πουρέ μελιτζάνας και ένα ωραίο ινδικό πιάτο με κρέας και πολύ πικάντικο.

Όλοι συμφωνήσαμε ότι τα φαγητά ήταν καλά αν και μεταξύ μας πιο πολύ μας έμεινε η ανάμνηση των ορεκτικών… αχ αυτά τα κεφτεδάκια ακόμα τα σκέφτομαι! Στο μόνο που διαφωνήσαμε ήταν στο κομμάτι «πικάντικο». Ο ένας έβρισκε το ένα πιάτο πολύ καυτερό ο άλλος λίγο και ο τρίτος καθόλου. Αυτό βασικά είναι θέμα γούστου τελικά. Πάντως η κοπέλα του μαγαζιού μας ρώτησε όταν παραγγείλαμε πόσο πικάντικο το ήθελε ο καθένας το πιάτο του.
 
Φυσικά το γλυκό ήτανε στο μενού που φάγαμε αλλιώς τι γλυκός πειρασμός θα ήμουνα. Βασικά για να είμαι ειλικρινής ένα μας προτείνανε αλλά εμείς ζητήσαμε και δεύτερο (είμαι γλυκατζού τι να κάνω… δε φταίω). Φάγαμε λοιπόν μια μους σοκολάτα με κόκκινο πιπέρι (είμαστε και σε δίαιτα) και ένα ωραιότατο γαλακτομπούρεκο αλλά όχι το κλασσικό... Άλλο να σας το λέω και άλλο να το βλέπετε και μετά να το τρώτε...
 
Και μετά το γλυκό έρχεται η λυπητερή ή αλλιώς ο λογαριασμός. Βγήκε περίπου 25 ευρώ το άτομο. Σαν τιμή γενικά μπορεί να θεωρηθεί ακόμη και τσιμπημένη αλλά αν σκεφτούμε το περιβάλλον, τα ορεκτικά, το φαγητό, τα ποτά κτλ. άξιζαν τα λεφτά του.
 
Και για αυτό… δεν ξέρω για εσάς εμείς πάντως θα ξαναπάμε αλλιώς η γλυκειά επιρροή θα γίνει γκρινιάρα επιρροή…. Πέρα πάντως από την πλάκα πάντως οι Γευσιχώστες συμφωνήσαμε ότι ήτανε από τις καλύτερες επιλογές για να γιορτάσουμε την επέτειο μας!
Να τα εκατοστήσουμε και να μας χαίρεστε!

A little taste of home
Δεκελέων 3, Γκάζι 

15/11/17

Ο βρυχηθμός του Πειναλέοντα!

Ήταν ένα ήσυχο βράδυ Τρίτης. Την ησυχία έσκισαν οι βρυχηθμοί των πειναλεόντων που βρήκαν τον επόμενο στόχο τους. Και συγκεκριμένα, Κοιλιόδουλος, Ζαμπόνις, γεωΠΟΝΟΣ, Ακόρεστος Μουσικάντης, Πεινασμένη Μπάρμπι και ένας φίλος που ήρθε απόψε από τα παλιά και καιρό είχαμε να τον δούμε, ο Έσκασε Μύτη, πλησιάσανε με επιθετικές διαθέσεις το μαγαζί.

Ο Πειναλέων (της τέχνης & της πόλης) συγκεκριμένα λέγεται το μαγαζί και θα το βρείτε σε μια περιοχή λίγο περίεργη. Εξάρχεια, αν και όχι στα γνωστά μέρη που ακούτε συνήθως στις ειδήσεις. Πως το βρήκαμε; Είναι πολύ κοντά στο θέατρο Φούρνος που είχαμε πάει κάποια στιγμή πριν λίγες εβδομάδες. Μόλις είδαμε το όνομα του μαγαζιού (και μυρίσαμε... άλλο αυτό) το ραντεβού είχε ήδη κλείσει.

Η γενική περιοχή είναι ότι περιμένετε από το κέντρο της Αθήνας. Στενοί δρόμοι, αρκετά δύσκολο παρκάρισμα. Η αλήθεια είναι ότι εμείς βρήκαμε αρκετά κοντά δυο φορές που πήγαμε. Δε ξέρω αν τα φαινόμενα απατούν, εμένα πάντως η αίσθησή μου είναι ότι μάλλον τυχεροί ήμασταν.

Το ίδιο το μαγαζί είναι ουσιαστικά μια ταβέρνα, λίγο πολύ παραδοσιακή. Πολύ ωραίος χώρος και διακόσμηση, πολύ ταιριαστός με το στυλ, με την μουσική να παίζει χαλί από πίσω και να μην αποσπά (εκτός όταν τραγούδαγε ο Κοιλιόδουλος, ήταν του στυλ του τα τραγούδια... λες και το ξέρανε) και να δημιουργεί ένα πολύ ωραίο κλίμα για φαγητό. Σημειωτέον Παρασκευές (και λογικά και Σαββατοκύριακο) πρέπει να έχει ζωντανή μουσική.

Το μαγαζί έχει μια σημαντική ποικιλία επιλογών, πολύ έξυπνα χωροθετημένες στον κατάλογο, αρκετά πρωτότυπο σε αυτό τον τομέα, που σου βάζουν ενδιαφέροντα διλήμματα για το τι θα παραγγείλεις. Κάποιος είπε ότι ισχύει και για την δημοκρατία, αλλά για τους Γευσιχώστες, στο φαγητό δεν υπάρχουν αδιέξοδα.

Η παραγγελία ξεκινάει με 2 σαλάτες (μια χωριάτικη και μια κηπουρού (με λιαστή ντομάτα), 3 μερίδες μαστέλο (2 και 1 στη συμπληρωματική... ε δε πεινάγαμε, να τσιμπήσουμε πήγαμε), ένα μανιτάρι πλευρώτους ψητό, μια μερίδα πατάτες τηγανητές (είπαμε για 2 αλλά μας ενημέρωσε ο σερβιτόρος ότι τα περισσότερα πιάτα που πήραμε είχανε μέσα επιπλέον, οπότε μας πρότεινε να μην πάρουμε), μια τυροκαυτερή (όχι που δεν...), ένα μοσχάρι κοκκινιστό με πουρέ μελιτζάνας, ένα μπέικον ανθυγιεινό, μια χοιρινή μπριζόλα, ένα λουκάνικο, ένα χοιρινό με μαστίχα και ένα κότσι και μία πανσέτα. Για του λόγου το αληθές, το μπέικον βάλτε το άλλη μια. Και το κοκκινιστό. Ναι ο σερβιτόρος ακόμα αναρωτιέται αν ταΐζαμε σκύλο κάτω από το τραπέζι. Προς τιμήν του δεν έψαξε. Τουλάχιστον μέχρι να φύγουμε.

Ξεκινάμε από την αρχή. Τα σαλατικά ήταν φρέσκα και πολύ καλά, αν και να πω ότι το μέγεθος της σαλάτας μου φάνηκε λίγο μικρό για 4 άτομα. Εμείς ήμασταν 6, προφανώς δε θα μας έφτανε μια, απλά λέω ότι ίσως να έπρεπε να ήταν λίγο μεγαλυτερες οι σαλάτες. Αλλά δε θα κολλήσουμε εκεί. Συνεχίζουμε με την τυροκαυτερή, που το μαγαζί λέει ότι τσουρουφλάει... αλλά όχι... Εντάξει, ήταν καλή, δε μπορώ να πω, αλλά μη σας γελάει ο κατάλογος. Είναι μια χαρά γενικής κατανάλωσης, άντε, ίσως κάπως καλύτερη από γενικής. Οι πατάτες ήταν το highlight της βραδιάς για τα ορεκτικά. Κομμένες στο χέρι, πασιφανέστατα φρέσκιες, προκάλεσαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Τα μανιτάρια ήταν επίσης καλά, όχι κάτι το συγκλονιστικό, αλλά ευχάριστα και σωστά μαγειρεμένα.

Πάμε τώρα στα κυρίως (που φυσικά ήταν όλα στη μέση). Η χοιρινή ήταν καλή, όχι κάτι το τρομερό και σίγουρα όχι κάτι το τεράστιο, αλλά ικανοποιητική και σαν γεύση και σαν μέγεθος (για ένα άτομο... νορμάλ). Το χοιρινό με μαστίχα ψημένο άψογα, έλιωνε στο στόμα πραγματικά, με πολύ ωραία σάλτσα, η οποία ταίριαζε με το συνοδευτικό ρύζι ακόμα περισσότερο (γενικά τα πιάτα συνοδευονταν από πατάτες και ρύζι, με το ρύζι να κρατιέται πολύ καλά σαν συνοδευτικό των πιάτων). Το κότσι με τη σαλτσούλα του ήταν επίσης πολύ καλά ψημένο και χορταστικό, εντάξει, για 6 άτομα δεν ήταν τίποτα αλλά ένα άτομο θα το εκτιμήσει δεόντως. Το λουκάνικο, εύκολα από τα καλύτερα που έχουμε φάει, πολύ γεμάτη γεύση και πολύ καλή μερίδα. Αλλά οι σταρ της βραδιάς ήταν το κοκκινιστό και το μπέικον. Το κοκκινιστό ήταν απλά άψογο, σε εκτέλεση και παρουσίαση, μαγειρεμένο τέλεια και ο πουρές μελιτζάνας από κάτω ήταν απλά τρομερός. Σε συνδυασμό με το κρέας και τη σάλτσα από το κοκκινιστό... πείνασα... Το πιάτο αυτό ήταν και το αγαπημένο της Πεινασμένης Μπάρμπι, έχω διαταγές να το αναφέρω. Το μπέικον ήταν ουσιαστικά καπνιστό χοιρομέρι και ήταν απλά ανεπανάληπτο. Εύκολα το αγαπημένο πιάτο της παρέας, ένα για τον καθένα να φέρνανε, μαζί με όσα είχαμε πάρει, εύκολα τα τρώγαμε. Το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Εδώ θα πω τη μόνη παρατήρηση (μαζί με το μέγεθος της σαλάτας και μόνο της σαλάτας, τα άλλα ήταν σωστά) που έχω. Και αυτή δεν έχει να κάνει με το σέρβις ακριβώς, γιατί το παληκάρι ήταν και σωστό και φιλικό και όπως έπρεπε (και αν συνεχίζαμε να παραγγέλνουμε παίζει να ήταν και καραφλό... ίσα που δε του πέσανε τα μαλλιά). Απλά τα φαγητά έρχονταν σε ακανόνιστα χρονικά διαστήματα. Εντάξει φταίμε κι εμείς που πέφταμε με τα μούτρα και δεν αφήναμε τίποτα, αλλά είναι ένα λάθος όπως και να το κάνεις, να έρχεται η μια σαλάτα και η τυροκαυτερή, ενώ μετά να έρχονται οι πατάτες και μετά η άλλη σαλάτα. Πταίσμα μεν, αλλά δεν μπορώ να πω ότι δεν το παρατήρησα. Μην σκάτε, θα φάτε και θα το συγχωρέσετε. 
Κι εδώ να παραθέσω ένα αστείο γεγονός, έρχεται ο σερβιτόρος στην αρχή να παραγγείλουμε, χωρίς να κρατάει ένα χαρτί για να σημειώσει. -"Είσαι σίγουρος;" τον ρωτάμε. -"Ναι, ναι, τα θυμάμαι". Έρχεται στο τέλος (του πρώτου "γύρου") σίγουρος ότι δεν έχει ξεχάσει κάτι και μας το λέει. Είναι και μία πανσέτα του λέμε. Ωχ, λέει το ξέχασα. Εμείς στο είπαμε του λέμε. Εντάξει, δε φταίει το παιδί βέβαια. Δεν την πήραμε τελικά, για αυτό και τη βλέπετε διαγραμμένη στην αρχή, αλλά θα αργούσε πολύ καθότι ψήνεται στο φούρνο. Δε πειράζει, ευκαιρία να ξαναπάμε.

Και κλείνουμε, όπως πάντα, με το μέγεθος της λυπητερής. Η αλήθεια είναι ότι δε ξέραμε τι να περιμένουμε, και η περιοχή ήταν λίγο περίεργη, αλλά και το μαγαζί φαινόταν σοβαρό και προσεγμένο... Τελικά δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν μείναμε ευχαριστημένοι. Για όλα αυτά που είδατε και 7 αναψυκτικά (το κρασί το κέρασε το μαγαζί, μαζί με ένα σφηνάκι μαστίχα και το γλυκό στο τέλος που ήταν 2 πιάτα με ξυνόμηλο και χαλβά σιμιγδαλένιο) πληρώσαμε περίπου 20€ το άτομο (έμεινε και κάτι). Καθόλου κακό δε το λες, κάθε άλλο.

Πριν πάμε στην ανακεφαλαίωση, θέλω να κάνω μια παρατήρηση. Μου άρεσε πολύ η κίνηση του μαγαζιού να κεράσει όχι μόνο ένα γλυκό στο τέλος και το σφηνάκι (που το σφηνάκι υποθέτω το κερνάει πάντα) αλλά και το κρασί. Δείχνει ότι σε εκτιμάει σαν πελάτη και εκτιμάει και την κατανάλωση που κάνεις (εντάξει λογαριασμό 120€ Τρίτη βράδυ από 6 άτομα ποιος περίμενε...) και στο δείχνει. Και δεν χρειάζεται κάποιο μεγάλο κέρασμα, σημασία έχει η κίνηση. Και αυτό το λέω γιατί στην επιστροφή είχαμε κουβέντα με τον Κοιλιόδουλο για μαγαζί που είχαμε πάει και με παρόμοιο λογαριασμό μας κεράσανε... την αγάπη τους...

Ανακεφαλαιώνοντας, ένα μαγαζί σε σημείο λίγο περίεργο με μερικές επιλογές αρκετά κοντά, με πολύ καλή εξυπηρέτηση, καλή διακόσμηση, πάρα πολύ καλό φαγητό (με μερικά πιάτα να είναι πραγματικά εξαιρετικά) και τιμές πολύ φυσιολογικές. Σίγουρα το προτείνουμε στους συναδέλφους πειναλέοντες!

Ταβέρνα ο Πειναλέων
Μαυρομιχάλη 152, Αθήνα