2/4/17

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα Piggy-πόπουλο...

Το Piggy-πόπουλο αυτό ζούσε σε μία περιοχή της Αθήνας που την έλεγαν Παγκράτι. Το «σπίτι» του ήταν στην οδό Αρχελάου. Μία μέρα, βασικά νύχτα ήταν, περνούσαν απ' έξω τρεις παράξενοι και σκοτεινοί τύποι και αποφάσισαν να το επισκεφτούν. Ήταν οι Γευσιχώστες και πιο συγκεκριμένα οι Κοιλιόδουλος, Ζαμπόνις και ΓεωΠόνος (ο Ακόρεστος Μουσικάντης λόγω ανηλειμμένων υποχρεώσεων δε μπορούσε να παρευρεθεί). Έκατσαν στο πιο κεντρικό τραπέζι (από τα 4-5 που υπήρχαν, περίπου τόσα υπάρχουν και έξω), με τα χαρακτηριστικά καρό τραπεζομάντηλα ενώ οι τοίχοι γύρω τους ήταν γεμάτοι με φωτογραφίες γνωστών και αγαπημένων Ελλήνων και ξένων ηθοποιών αλλά και σκίτσα αξιαγάπητων γουρουνιών.

Ο σερβιτόρος, που ενδέχεται να ήταν και ο ιδιοκτήτης, ήρθε αμέσως να στρώσει το τραπέζι και να πάρει παραγγελία αλλά ζητήσαμε λίγο χρόνο ακόμα για να προλάβουμε να συμβουλευτούμε τον κατάλογο. Μετά από ώριμη σκέψη αποφασίσαμε μία μερίδα γύρο χοιρινό χειροποίητο​ (που συνοδευόταν από ντομάτα, κρεμμύδι, τζατζίκι και πατάτες) μία σαλάτα με κριθαροκουλούρα, φέτα, ντομάτα και κρεμμύδι που στην ουσία ήταν ο γνωστός σε όλους μας ντάκος, τρία καλαμάκια χοιρινά και τρία κοτόπουλο, ένα για τον καθένα δηλαδή, μία τυροκαυτερή, μία μπύρα και μία κόκα κόλα zero. Και φυσικά το πατροπαράδοτο κουβέρ το οποίο ήταν δύο πίτες κομμένες.

Ας ξεκινήσουμε με τις πίτες οι οποίες ήταν αλάδωτες και σωστά ψημένες, η τυροκαυτερή ήταν καλή χωρίς να είναι πολύ καυτερή αλλά και χωρίς να θεωρείται τυροσολάτα. Η σαλάτα ήταν δροσιστική, η κριθαροκουλούρα έσπαγε εύκολα, γενικά ήταν αρκετά γευστική και εμείς που δεν το συνηθίζουμε να παίρνουμε σαλάτα δεν αφήσαμε καθόλου στο πιάτο.

Τα καλαμάκια, χοιρινά και κοτόπουλο, τυπικά σε μέγεθος, ήταν νόστιμα, καλής ποιότητας και σωστά ψημένα.
Η μερίδα γύρος χοιρινό, παρότι ήταν νόστιμη και καλής ποιότητας επίσης, μας φάνηκε μικρή. Και μικρή όχι γιατί εμείς τρώμε σα γουρούνια, προς Θεού, αλλά μικρή ακόμα και για νορμάλ στομάχια. Να φανταστείτε ότι από την πείνα παραγγείλαμε ακόμα, μία μερίδα πατάτες, ένα τυλιχτό με μπιφτέκι, ένα με μπριζολάκι χοιρινό και ένα με πανσέτα. Εξίσου καλής ποιότητας το κρέας με τα υπόλοιπα, γευστικό αλλά μικρό.

Όσον αφορά την εξυπηρέτηση δύο τινά μας «συνέβησαν». Είναι προφανές ότι το μαγαζί είναι οικογενειακή υπόθεση. Η κοπέλα που ήρθε 1-2 φορές στο τραπέζι και ο πρώτος σερβιτόρος (και μάλλον ιδιοκτήτης;) ήταν σωστοί και ευγενικοί, αλλά ο άλλος σερβιτόρος που ήρθε στο τραπέζι για τον δεύτερο γύρο παραγγελίας δεν είχε ούτε τη βασική ψυχρή ευγένεια του σερβιτόρου, ήρθε κάνοντάς μας χάρη, πήρε παραγγελία και έφυγε χωρίς ούτε ευχαριστώ να πει. Εντάξει είπαμε να μην τηρούμε τα αυστηρά στάνταρ, αλλά αυτό ήταν απαράδεκτο... Ένα ακόμα πράγμα που με ενόχλησε στην εξυπηρέτηση στο μαγαζί ήταν ότι τα καλαμάκια ήρθαν και τα έξι μαζί στο ίδιο δοχείο. Εντάξει, είμαι λίγο περίεργος εδώ το ξέρω, αλλά ρε παιδιά τι πρόβλημα υπήρχε με το να βάλετε 2 δοχεία, ένα για τα χοιρινά, ένα για κοτόπουλα;

Πάμε και στον λογαριασμό που εδώ πέφτει βαρύς ο πέλεκυς. Για όλα αυτά πληρώσαμε 46€, δηλαδή σχεδόν 15,50€ το άτομο που για σουβλατζίδικο το λες ακριβό. Ενημερωτικά το σουβλάκι (το λες και​ "σουβλακοσφηνάκι" ή "τυλιχτομπουκίτσα") έχει 2,50€ ενώ τα καλαμάκια κοστολογούνται 1,70€ (χοιρινό) και 1,90€ (κοτόπουλο) ενώ η μερίδα με το γύρο είναι στα 8,70€. Στη Γλυφάδα για παράδειγμα το τυλιχτό έχει 2,10€ (συνήθως) και είναι και Ν.Π. όχι κέντρο Παγκράτι. Θεωρούμε ότι η σχέση ποσότητας τιμής είναι άνιση όπως επίσης και η σχέση ποιότητας τιμής. Μην ξεχνάμε ότι έχουμε 2017 και έχουμε κρίση (και θα έχουμε για πολλά χρόνια ακόμα αλλά αυτό δε μας ενδιαφέρει εδώ).

Και φάγαμε εμείς καλά (αν και ακριβά) και​ εσείς καλύτερα…

Το Piggy-πόπουλο
Αρχελάου 16, Παγκράτι

9/3/17

Ανέβηκα σε μια Μυρτιά...

Τι; Μηλιά λέει το ποίημα; Ε εμείς σε Μυρτιά πήγαμε, τι να κάνουμε τώρα. Και συγκεκριμένα στην Μυρτιά στη Νέα Σμύρνη, ένα μαγαζί αρκετά γνωστό.

Η Μυρτιά βρίσκεται σε έναν κάθετο, περίπου δηλαδή είναι υπό γωνία... αν είστε μαθηματικός το λέω, δρόμο στον κεντρικό της Νέας Σμύρνης, την Ελ. Βενιζέλου, λίγο πριν από την εκκλησία. Σαν μέρος έχει τα καλά και τα κακά του, είναι αρκετά μακριά από την πλατεία για να μην έχει τόσο έντονο το πρόβλημα του πάρκινγκ... όχι ότι δεν το έχει... Νέα Σμύρνη είναι, τι περιμένατε; Από την άλλη αν θέλετε να το συνδυάσετε με κάτι στην πλατεία, η απόσταση ίσως είναι κάπως πρόβλημα για να πάτε με τα πόδια. Εκτός αν έχετε την τύχη να παρκάρετε κάπου στη μέση, οπότε... Πηγαίνετε να παίξετε και κανένα Τζόκερ... κακό δε κάνει...

Το ίδιο το μαγαζί είναι μια ταβέρνα, περισσότερο προσεγμένη από το κανονικό, «παλιό» στυλ, αλλά όχι σε σημείο που το μαγαζί να χάνει την ατμόσφαιρά του. Διακριτική ελληνική μουσική και γκαρσόνια με λευκά πουκάμισα, γενικά μια ατμόσφαιρα που αρέσει και σε εμένα και στον πατέρα μου. Οι σερβιτόροι είναι ευγενικότατοι και εξυπηρετικοί, αλλά μου φάνηκαν υπερβολικά τυπικοί. Βέβαια είναι πολλοί και δεν μιλάς μόνιμα με τον ίδιο, οπότε δεν μπορείς να έχεις εύκολα οικειότητα. Περί ορέξεως αυτά βέβαια.

Μιλώντας για όρεξη, εδώ δηλώνω αδυναμία. Επειδή είχα μια δουλειά που τελικά αντί για δεκαπέντε λεπτά πήρε μία ώρα και κάτι, εγώ με τον γεωΠΟΝΟ πήγαμε αρκετά πιο μετά από τον Κοιλιόδουλο και (κυρίως) τον Ακόρεστο Μουσικάντη. Κατά συνέπεια δεν είχαμε την δυνατότητα να δούμε κατάλογο και ορεκτικά, παρά μόνο το τζατζίκι, την τυροκαυτερή, τις πατάτες και χόρτα σαλάτα.

Να μιλήσω πρώτα για τις πατάτες που σαν μέγεθος μερίδας και πατάτας ήταν πάρα πολύ καλή και φαινόταν από μακριά ότι δεν ήταν προτηγανισμένες. Ταιριάζανε πολύ με το τζατζικάκι που ήταν πολύ καλό σαν γεύση, με περισσότερο διακριτική τη γεύση του σκόρδου. Επιπλέον η τυροκαυτερή (αν δεν είχε δε θα πηγαίναμε είπε ο Ακόρεστος Μουσικάντης... δίκιο είχε) ήταν πολύ γευστική, απλά δεν ήταν ιδιαίτερα καυτερή. Δεν την λες τυροσαλάτα βέβαια, μας άρεσε είναι η αλήθεια, απλά είναι... ευρείας κατανάλωσης. Τέλος τα χόρτα δεν τα δοκίμασα, αν και όσοι τα δοκιμάσανε τα βρήκανε πολύ καλά, αλλά είδα κάτι που δε μου άρεσε. Συγκεκριμένα, ήταν βουτηγμένα στο λάδι. Και κυριολεκτώ, το επίπεδο του λαδιού ήταν σχεδόν στο ίδιο ύψος με τα χόρτα. Υπερβολή, προσωπικά δε μου άρεσε, για να τα φάμε τα στραγγίζαμε πρώτα. Να αναφέρω εδώ ότι το μαγαζί σου φέρνει (μεγάλες φέτες) ψωμί ψημένο με λάδι και ρίγανη για αρχή, το οποίο εκτός από ωραίο σαν μεζές, είναι και πρακτικό για τα λάδια κτλ κτλ...

Αλλά τώρα... ήρθε η ώρα να κλάψουμε όλοι μαζί από συγκίνηση. Η Μυρτιά είναι γνωστή για ένα πολύ σημαντικό πράγμα. Το μέγεθος της μπριζόλας της. Και φυσικά εμείς δεν μπορούσαμε να μην τη δοκιμάσουμε... Πήραμε 3 και ένα μπιφτέκι γεμιστό (μισή μπριζόλα και μισό μπιφτέκι ο καθένας με τον γεωΠΟΝΟ για να δοκιμάσουμε). Αρχίζω με το μπιφτέκι. Ικανοποιητικό μέγεθος, γεμιστό με τυρί... πολύ τυρί, φοβερός ο κιμάς που χρησιμοποιήθηκε και πολύ ωραία γεύση. Το ψήσιμο ήταν όσο έπρεπε, γενικά ένα από τα καλύτερα γεμιστά μπιφτέκια που έχω φάει έξω. Και τώρα..... στη μπριζόλα..... Κάποιος είχε πει ότι είναι τόσο μεγάλη που δεν την τρώει άνθρωπος... Υπερβολή είναι η αλήθεια αλλά οφείλω να πω... είναι πολύ μεγάλη. Μια φίλη που την είδε σε φωτογραφία την είπε παντόφλα... φοράω νούμερο 43 και η παντόφλα μου είναι πιο μικρή από εκείνη τη μπριζόλα. Επιπλέον φαίνεται η ποιότητα του κρέατος αλλά και το ψήσιμο είναι φανταστικό, γενικά αυτή τη μπριζόλα την έβαλα πλέον πολύ ψηλά. Σαν γεύση σίγουρα από τις καλύτερες, σαν μέγεθος άνετα η μεγαλύτερη που έχω φάει. Εγώ...

Πάμε τώρα στα λυπητερά. Δυστυχώς επειδή δε ξέρω ακριβώς τι είχαμε πάρει (σ.Κ. ότι αναφέρθηκε παραπάνω, συν δύο μπύρες και δύο κοκα κόλες) μπορώ να σας πω μόνο το σύνολο, το οποίο ήταν κάτι λιγότερο από 18€ το άτομο. Η αλήθεια είναι ότι για ταβέρνα είναι αρκετά ψηλό, ωστόσο μετά την μπριζόλα και το μπιφτέκι που φάγαμε... ε όχι, δεν τα κλάψαμε. Άλλωστε το μαγαζί στο τέλος κερνάει και λουκουμάδες με μέλι ή μερέντα (την αυθεντική... μη ρωτήσετε πως το κατάλαβα... το κατάλαβα), οπότε σε γλυκαίνει και λίγο.

Ανακεφαλαιώνοντας, ένα μαγαζί σε σημείο λίγο "γκρίζο" αν είναι καλό ή όχι, με πολύ καλή ατμόσφαιρα και διακόσμηση, σωστότατο σέρβις, πολύ καλά φαγητά (και μεγάλα...) και τιμές λίγο τσιμπημένες μεν, αλλά δίκαιες θα έλεγα. Το προτείνω ανεπιφύλακτα, ίσως όχι για στέκι λόγω τιμών (σ.Κ. και για στέκι, και για στέκι...), αλλά αξίζει σίγουρα αρκετές επισκέψεις. Και να φάτε την μπριζόλα... ή το μπιφτέκι... ή και τα δύο! Σοβαρά όταν ξαναπάω θα είναι δύσκολο να αποφασίσω τι θα παραγγείλω...

Μυρτιά
Αϊδινίου 55, Νέα Σμύρνη

28/2/17

Πήγαμε στην Αυλή και την κάναμε ταράτσα

Και συγκεκριμένα στην Αυλή του Καρύλλου στην Ν. Σμύρνη, ένα μαγαζί περισσότερο μεζεδοπωλείο και λιγότερο φαγάδικο. Αλλά αυτό δεν μας εμπόδισε φυσικά...

Με τη λειψή, δυστυχώς, παρέα της προηγούμενης φοράς, δηλαδή με Ακόρεστο Μουσικάντη και γεωΠΟΝΟ (ο Κοιλιόδουλος είχε δουλειά... δηλαδή δουλειά πιο σημαντική από φαΐ... άρα πολύ σοβαρή) πήγαμε στο μαγαζί το οποίο βρίσκεται ουσιαστικά πάνω στην πλατεία της Ν. Σμύρνης. Συγκεκριμένα όπως κατεβαίνετε από τα Starbucks στην γωνία, δεξιά στο πρώτο δρομάκι που θα βρείτε και το βρήκατε.

Μιλάμε για ένα σημείο πάρα πολύ καλό με πολλά και διάφορα πράγματα για να κάνετε εκεί γύρω, από βόλτα στη πλατεία, καφέ, ποτό, clubbing και φυσικά φαΐ. Το κακό του είναι το ίδιο με όλα τα άλλα παρόμοια σημεία. Αν πάτε σε ώρα αιχμής (Παρασκευή ή Σάββατο βράδυ ή Κυριακή μεσημέρι π.χ.) θα χρειαστείτε πολλές προσευχές για να βρείτε παρκινγκ. Και μερικές κατάρες.

Το ίδιο το μαγαζί φαίνεται αρκετά προσεγμένο και είναι λογικό άλλωστε για την περιοχή που βρίσκεται. Ευχάριστη και πολύ επαγγελματικά στημένη μουσική (όχι δεν το κάνω για να γλείψω τον Ακόρεστο Μουσικάντη, προς Θεού! Εντάξει ήταν πολύ ταιριαστή η μουσική... είναι καλός ο κιορατάς τι να τον κάνουμε...), ωραίο ντεκόρ, τραπέζια που δεν είναι στριμωχτά. Γενικά ένας ευχάριστος χώρος για να πιεις και να φας και το μεζεδάκι σου.

Στο σέρβις έχω να πω μόνο καλά πράγματα, αλλά όπως καταλάβατε είχε κάποιες σχέσεις ο Μουσικάντης και μας προσέξανε. Παρατηρώντας γύρω μου όμως, είδα ότι με έναν σερβιτόρο μόνο (εντάξει καθημερινή ήταν, λογικό το λες) και με φυσιολογικό κόσμο στο μαγαζί, παράπονο δεν είχε κανείς.

Πάμε στο προκείμενο. Ο κατάλογος χωρίς να σου στερεί επιλογές, δε σε κουράζει, ούτε σε αναγκάζει να καθυστερείς την παραγγελία σου. Εμείς ξεκινήσαμε παραδοσιακά με χωριάτικη (ε, σε τέτοιο μαγαζί τραβάει), τυροκαυτερή (προς τιμήν του απόντος... ας πρόσεχε), πατάτες με τυρί, κολοκυθάκια τηγανητά, σπετσοφάι, πανσετούλα, κοτόπουλο τηγανιά, μερίδα λουκάνικο και μερίδα μπριζολάκια.

Να πούμε ότι κανένα πιάτο δεν ήταν ατομικό, είναι όλα για τη μέση, έτσι δουλεύει το μαγαζί. Η χωριάτικη καλή, με τη σωστή ποσότητα λαδιού και τα υλικά φρέσκα, ενώ η τυροκαυτερή ήταν τιμιότατη και χωρίς να είναι πολύ καυτερή (για μένα τουλάχιστον), ήταν αξιοπρεπέστατη και στάθηκε σωστά. Πατάτες και κολοκυθάκια τηγανισμένα σωστά και χωρίς το λάδι τους, πράγμα πολύ σημαντικό, ενώ οι πατάτες ήταν στο χέρι και όχι έτοιμες.

Πάμε στα κρεατικά, στα οποία γενικά συνεχίζουμε το ίδιο καλά όσο και στα ορεκτικά. Το σπετσοφάι πάρα πολύ καλό και με τη σάλτσα του πικάντικη και σε σωστή ποσότητα στο πιάτο με τα λαχανικά ανάμεσα στο λουκάνικο. Η πανσετούλα ήταν πολύ σωστά ψημένη και με το λεμονάκι της έφυγε ταχύτατα, ενώ το ίδιο μπορώ να πω και για το λουκάνικο και να πω ότι είναι από τα καλύτερα που έχω φάει σε μαγαζιά του τύπου αυτού. Η τηγανιά κοτόπουλο με τη λευκή της σαλτσούλα ήταν πάρα πολύ καλή και γευστικότατη ενώ τα μπριζολάκια που ήρθαν τελευταία (γιατί ήταν επιπλέον στην παραγγελία τα πήραμε πιο μετά... είχαμε ανορεξίες, καταλαβαίνετε), ήταν ότι έπρεπε για να κλείσει η βραδιά.

Γενικά όλα τα φαγητά ήταν πολύ ωραία και πολύ καλής ποιότητας, οι μερίδες για την τιμή τους ήταν τίμιες και τα πάντα ήταν καλά μαγειρεμένα. Για να καταλάβετε, ενώ τρώγαμε... χμμμμ συζητάγαμε ακούγεται καλύτερα, έπεσε μια ασφάλεια (συμβαίνουν αυτά στις live μεταδόσεις) και μέχρι να την αλλάξουν οι άνθρωποι, είχαν ήδη φύγει τα μισά που είχαν έρθει. Ούτε το σκοτάδι δεν μας εμπόδισε. Απορώ πως δεν φύγαμε με πιρουνιασμένα χέρια...

Πάμε τώρα στην λυπητερή. Όλα όσα είπαμε, με μια Coca Cola Zero και ένα μισόλιτρο ρακή, πήγανε στα 50 ευρά. Είμαι σίγουρος ότι μας κόψανε και μάλιστα αρκετό μέρος του λογαριασμού, αλλά είπαμε είχαμε και τον γνωστό. Για τρία άτομα, σε μεζεδοκατάσταση και για να φάνε καλά, 17,50 € το άτομο δε το λες άσχημα. Γενικά πιστεύω ότι αν μας τα αφήνανε κανονικά θα είμασταν κάπου στο 22 με 25 €. Το λες φυσιολογικό (σ.Κ. ίσως λίγο τσιμπημένο), άλλωστε ας μη ξεχνάμε ότι είναι και στη μέση της πλατείας... και ότι πήραμε και πέντε κρεατικά πιάτα... Εδώ να πω ότι το μαγαζί κερνάει και το χαλβαδάκι το συμιγδαλένιο για αλλάξεις την γεύση σου. Βασικά από τη ρακή, οι άλλες γεύσεις μια χαρά ήταν γιατί να τις αλλάξεις;

Ανακεφαλαιώνοντας, ένα μαγαζί σε πολύ καλό σημείο, με το θέμα του παρκαρίσματος να είναι πάντα θέμα, με πολύ καλό χώρο και εξυπηρέτηση, πάρα πολύ καλό φαγητό και τιμές μέτριες προς καλές. Σίγουρα το συνιστώ αν σας αρέσει αυτό το είδος διασκέδασης, καθώς θα περάσετε αρκετά ευχάριστα την ώρα σας όπως κι εμείς.

Η αυλή του Καρύλλου
Πλατεία Καρύλλου 9, Νέα Σμύρνη

13/2/17

Παντο...φαγείον Κυρ Αρίστος!

Θυμάστε που όταν είχαμε πάει πριν λίγες μέρες στον κυρ Αρίστο για τα κεμπάπ, σας λέγαμε ότι κάναμε λάθος και θέλαμε να πάμε αλλού; Ε τελικά πήγαμε!

Και μάλιστα κρατήσαμε και την ίδια σύνθεση της ομάδας, για να διορθώσουμε το λάθος μας όσο το δυνατόν περισσότερο. Οπότε και πάλι οι Ακόρεστος Μουσικάντης, γεωΠΟΝΟΣ, Κοιλιόδουλος και φυσικά εγώ, πάμε πλέον στο Παντοπωλείο Κυρ Αρίστος.

Για περιοχή δεν θα πω πολλά, είναι ίδια με την προηγούμενη εβδομάδα (καθόμασταν κοντά στα 50 μέτρα μακριά από το προηγούμενο τραπέζι μας, στο απέναντι πεζοδρόμιο). Δύσκολο πάρκινγκ, κάτι θα έχει εκεί κοντά να κάνεις πέραν από φαΐ φαντάζομαι αλλά πάλι πήγα νύχτα και δε ξέρω.

Πάμε στο μαγαζί. Πολύ ωραίο εσωτερικό, στυλ ταβέρνας από παλιά, διακριτικό μουσικό χαλί, (με κάποια μικρο-θέματα όπως ανακάλυψε το έμπειρο μάτι... αυτί τέλος πάντων του ειδικού στην παρέα μας), λίγο μικρό αλλά προς τιμήν του τα τραπέζια είχαν τον χώρο τους και την άπλα τους. Η εξυπηρέτηση ήταν πολύ καλή, ναι μεν για εμάς που είχαμε εκεί και ένα γνωστό του Ακόρεστου Μουσικάντη, αλλά και για όλους από ότι είδαμε. Φιλική, ευγενική, γρήγορη και πάνω από όλα τίμια (θα καταλάβετε). Επίσης (για αυτό και λέγεται παντοπωλείο) μπορείς να μπεις και να αγοράσεις και ότι θέλεις για το σπίτι, σουτζούκια, παστουρμά κλπ.

Πάμε στον κατάλογο που είναι σε μέγεθος μια σελίδα Α4 μπροστά και πίσω. Αρκετά πράγματα σε όλες τις κατηγορίες και όλα όσα θα περίμενε να βρει κανείς σε ένα τέτοιο μαγαζί, με πιάτα που περιελάμβαναν λουκάνικα, τηγανιές, παστουρμά κτλ κτλ.

Εμείς που είμαστε και άνθρωποι εγκρατείς (;;;) πήραμε δύο σαλάτες, ντάκο και πατατοσαλάτα, τυροκαυτερή (ξέρω ξέρω...), πατάτες με αυγό μάτι από πάνω, μαστέλο σχάρας με μέλι και σουσάμι, σουτζουκόπιτα, σαγανάκι με αυγά, ντομάτα, παστουρμά και σουτζούκι, μπριζολάκι καπνιστό, όλα στο τηγάνι (όνομα πιάτου, θα επανέλθω) και τηγανιά. Αν ξεχνάω κάτι θα το συμπληρώσει ο Κοιλιόδουλος, δεν φοβάμαι).

Επειδή πραγματικά δε ξέρω από που να αρχίσω, θα κρατήσω μόνο τα αστέρια κι αυτό γιατί όλα ήταν πραγματικά πάρα πολύ καλά. Ναι έχουμε γνωστό στο μαγαζί, δεν το κρύβω, αλλά είμαι περισσότερο από ευχαριστημένος από όλα τα πιάτα και ενθουσιασμένος από τα τρία που θα αναλύσω λίγο παραπάνω. Ξεκινάμε μπριζολάκι καπνιστό. Δεν είναι κάτι φαντεζί, ένα απλό μπριζολάκι στο πιάτο χωρίς φανφάρες και παρουσιάσεις και χαζομάρες. Αλλά το ψήσιμο και η σως από πάνω δεν υπάρχουν, είναι από άλλο πλανήτη. Αν αυτό το πιάτο μπορούν να το πετύχουν κάθε φορά έτσι τότε θα πάω μια μέρα (καλά αυτό είναι σίγουρο...) και θα το πάρω... καμιά δεκαριά φορές... Πάμε όλα στο τηγάνι; Χοιρινό κρέας με λαχανικά που είναι... όλα στο τηγάνι... πάλι περιχυμένα με μια σως πάλι δεν μπορώ να μιλήσω γιατί μου έρχονται ρίγη συγκίνησης. Απίστευτο πιάτο... τι άλλο να πω. Κλείνω με την τηγανιά. Εκεί θα πω ένα μόνο. Το κρέας ήταν τόσο καλά ψημένο και τόσο γευστικό, που ο σεφ της παρέας το πέρασε για μοσχάρι. Μιλάμε για ψήσιμο και μεζέ σε άλλο επίπεδο.

Μια τιμητική αναφορά θα κάνω και στο μαστέλο, το οποίο με το μελάκι του πέραν του ότι ήταν πολύ καλό, έφερε μια πολύ ωραία γλυκάδα στο στόμα μετά από μια επίθεση στον παστουρμά και στην (επίσης άπιαστη) σουτζουκόπιτα (και όχι παστουρμαδόπιτα παρακαλώ, έχει διαφορά!).

Και φυσικά να μην μείνει έξω το γλυκό, το οποίο ήταν απλούστατο και το οποίο κοιτάγαμε με ενδιαφέρον στην αρχή, χαλβάς σιμιγδαλένιος. Μέχρι που ο Ακόρεστος Μουσικάντης εντόπισε ότι είχε μέσα πυρήνα από παγωτό καϊμάκι και το ενδιαφέρον έγινε μανία... τόση μανία που το παιδί μας έφερε κι άλλο. Γενικά έμεινε λίγο "άφωνος" από την ταχύτητα που άδειαζαν τα πιάτα του. Είμαι σίγουρος ότι ειδικά στο μαστέλο προσπάθησε να θυμηθεί αν μας είχε φέρει το πιάτο άδειο...

Πάμε τώρα στις τιμές που είναι και το βασικό. Για όλα όσα σας έχω πει παραπάνω και μερικά μισόλιτρα κρασί (ροζέ πάρα πολύ καλό ομολογώ) πληρώσαμε το άτομο 15 €. Η αλήθεια είναι ότι μας έκοψε κάποια πράγματα το παιδί και για όλα αυτά που είχαμε πάρει θα πήγαινε πιο κοντά στο 20 € το άτομο, ίσως και λίγο παραπάνω. Αλλά εντάξει είχαμε πάρει και όλο το κατάλογο σχεδόν, εκτός των θαλασσινών. Πιστεύω ότι σε μια κανονική παρέα με κανονικά στομάχια (και όχι 4 ενισχυμένα) το 15 € το άτομο μπορεί να είναι και υπερβολή.

Ανακεφαλαιώνοντας, ένα μαγαζί σε θέση περίεργη λίγο, με καλή διακόσμηση και ατμόσφαιρα, φιλικό σέρβις, καταπληκτικό φαγητό (ούτε μια παρατήρηση... από κανέναν) και τιμές αξιοπρεπέστατες. Δεν σας το προτείνω απλά, σας προτρέπω να πάτε εκεί αν θέλετε να πάτε σε μεζεδοπωλείο, εγώ σίγουρα θα ξαναπάω (αν μας διαβάζει το παιδί, να κάνει στοκ στα τρια τελευταία πιάτα που μας έφερε...).

Παντοπωλείον Κυρ-Αρίστος
Ζησιμοπούλου 97, Παλαιό Φάληρο

24/1/17

Και Αρίστος και άριστος

Τετάρτη βράδυ και 4 μοναχικές φιγούρες τριγυρνούν πεινασμένες στα στενά του Φαλήρου... πεινασμένες μεν, αλλά με στόχο. Γιατί ο στόχος τους είναι το κεπαμπτζίδικο του Κυρ-Αρίστου στο Φάληρο. Και αυτές οι φιγούρες πάντα πετυχαίνουν τον στόχο τους...

Τώρα που τα λέμε βέβαια, πρακτικά ο στόχος μας ήταν άλλος. Ακριβώς απέναντι είναι το μαγαζί Παντοπωλείο Κυρ Αρίστος... εκεί πηγαίναμε κανονικά... αλλά τέλος πάντων, θα πάμε κι εκεί όταν είναι η ώρα... μα 2 μαγαζιά με το ίδιο όνομα το ένα απέναντι από το άλλο;

Τέλος πάντων, τα μαγαζιά είναι κοντά στη Λ. Αμφιθέας, περίπου στο μέσον της. Πρόβλημα; Το παρκάρισμα... πήγαμε Τετάρτη και ναι μεν εγώ βρήκα σχετικά κοντά, αλλά η κατάσταση φαίνεται δράμα. Την περιοχή δεν την ξέρω καλά ούτε μπορούσαμε να την περπατήσουμε (έβρεχε) για να δούμε τι άλλο έχει εκεί κοντά. Βέβαια από ότι είδα από την περιοχή ενδεχομένως να υπάρχουν κι άλλα πράγματα να κάνεις εκεί κοντά, απλά δε μπορώ να ξέρω.

Πάμε στο μαγαζί που είναι ένα παραδοσιακά διακοσμημένο μαγαζί με μεγάλες και μικρές φωτογραφίες του Ωνάση και αποφθέγματα δικά του και άλλων. Επιπλέον το μουσικό χαλί (το οποίο όμως δεν είναι σωστά στημένο σύμφωνα με την γνώμη του ειδικού) από πίσω είναι από παλιά ελληνικά τραγούδια που σου δίνει την εντύπωση ότι επέστρεψες λίγο στην εποχή του 60’ ή 70’. Γενικά πολύ ωραίο στήσιμο, ενώ υπάρχει και γωνιά με την πινακίδα «Ζαχαροπλαστείο» που έχει τα γλυκά και το μπαρ του μαγαζιού. Ωραία πράγματα.

Η εξυπηρέτηση πάρα πολύ καλή, όλοι εξυπηρετικοί, λίγο μου φάνηκε ότι πρέπει να μιλήσεις με τον δικό σου σερβιτόρο αν θέλεις κάτι (ακόμα και νερό) και οι άλλοι δεν μπορούν να σε βοηθήσουν, αλλά φαντάζομαι ότι αυτό είναι κάπως λογικό για να μην μπλέκονται τα πράγματα με το μέγεθος του μαγαζιού που είναι σημαντικά μεγάλο. Επιπλέον παρόλο το παραπάνω, δεν μας έλειψε τίποτα, ούτε καθυστέρησε κάτι και ο σερβιτόρος μας ήταν φιλικότατος και εξυπηρετικότατος, ενισχύοντας την εντύπωση του μαγαζιού ταβέρνας του 60’.

Πάμε στον κατάλογο που έχει μέγεθος Α4 και ίσως λίγο παραπάνω, τυπωμένος μπρος πίσω με όλες τις απαραίτητες λεπτομέρειες πάνω του. Γκουρμεδιά; Καμία σχέση. Ταβέρνα. Μέχρι εδώ καλά είμαστε. Ποικιλία; Άφθονη με έμφαση φυσικά στα κεμπάπ αλλά και με διάφορες άλλες επιλογές. Επιπλέον ήμασταν και οι τέσσερις (για όποιον δεν κατάλαβε, εγώ, Κοιλιόδουλος, Ακόρεστος Μουσικάντης του οποίου ήταν και η ιδέα και γεωΠΟΝΟΣ) πεινασμένοι, οπότε δεν μείναμε για πολύ στη κουβέντα και άρχισε η επίθεση...

Μια πατάτες με σάλτσα ντομάτας και τυρί, μια με αυγό, ένα ντάκο για σαλατούλα, ένα σαγανάκι φέτα και ένα χαλούμι στα κάρβουνα, ένα σις κεμπάπ κοτόπουλο για τον Ακόρεστο Μουσικάντη, ένα κασερλί (καθόλου πρωτότυπο όλο αυτό τρώει) για τον γεωΠΟΝΟ, ένα γιαουρτλού για τον Κοιλιόδουλο και ένα Μπεϊτύ για εμένα. Βάλτε και 2 μπουκάλια νερό και ένα λίτρο κρασί και καλά είμαστε να τσιμπήσουμε λίγο.

Πάμε πρώτα στα σαγανάκια, η φέτα καταπληκτική, σωστά ψημένη, ανάμεσα στο ρευστό και το στέρεο με καταπληκτική υφή ήταν από τις καλύτερες. Το χαλούμι δεν ήταν σε τόσο ψηλό επίπεδο, αλλά σίγουρα ήταν πολύ καλό, με την ντοματούλα του μαζί (η οποία παραδόξως μας έκανε μεγάλη εντύπωση γενικά για το μαγαζί... δε περίμενα να σχολιάσω ποτέ ότι ένα μαγαζί έχει ωραίες ντομάτες...) δένανε και έφυγε ευχάριστα. Οι πατάτες, προφανώς όχι προτηγανισμένες, το μαγαζί σέβεται τον εαυτό του, με την σάλτσα ντομάτας και το τυρί πάρα πολύ καλές, το ίδιο και αυτές με το αυγό, με την μερίδα αυτή να είναι... μεγάλη... και το λέμε εμείς.... Κλείνουμε με τον ντάκο που ήταν ικανοποιητικότατος, αυτό που περίμενες από ένα τέτοιο μαγαζί με όλα τα υλικά φρέσκα και το παξιμάδι σωστά βρεγμένο.

Κυρίως τώρα... Βασικά τι να σας λέω τα κεμπάπ όλα ήταν και πολύ καλά φτιαγμένα χειροποίητα και με καλό κρέας και με τα κατάλληλα μπαχαρικά και ψημένα πάρα πολύ καλά. Όλα είχαν φοβερή γεύση, το ίδιο και το κοτόπουλο του Ακόρεστου Μουσικάντη, ακόμα και η υφή τους και η όψη τους έδειχναν ότι είναι πολύ καλής ποιότητας. Να σταθώ στο δικό μου γιατί μάλλον δεν το ξέρετε. Το Μπεϊτύ είναι κεμπάπ τυλιγμένο σε αραβική πίτα με τυρί μέσα, συνοδευόμενο από σαλάτα ψητής ντομάτας, πιπεριάς και κρεμμύδι. Και πολύ ωραίο και πολύ χορταστικό, πιστεύω ότι (για άλλη μια φορά, να τα λέμε αυτά) έκανα την καλύτερη επιλογή.

Πάμε τώρα στα δύσκολα... στον λογαριασμό. Για όλα αυτά που ακούσατε, το κόστος ήταν 68 ευρώ και κάτι ψιλά. Πρακτικά μιλάμε για περίπου 17 € ανά άτομο και κάτι, πείτε 17,50 με το μπουρμπουάρ . Δεν το λες φτηνό για ταβέρνα είναι αλήθεια. Είναι γεγονός ότι η ποιότητά του όμως είναι ανώτερη από πολλά άλλα, οπότε ότι πληρώνεις παίρνεις, ισχύει αυτό. Γενικά θα το έβαζα στα μέτρια προς ακριβά από άποψη τιμής, αλλά τουλάχιστον την αξίζει.

Ανακεφαλαιώνοντας, ένα μαγαζί σε σημείο λίγο δύσκολο στο παρκάρισμα και στο οποίο δε ξέρω αν υπάρχει δυνατότητα να πάτε και για κάτι άλλο, αν και πιστεύω ότι θα υπάρχει, πολύ ωραίο στήσιμο ταβέρνας από τα παλιά και πολύ καλή εξυπηρέτηση (είχε και το λεμοντσέλο κέρασμα στο τέλος), πάρα πολύ καλό και ποιοτικό φαγητό απλά λίγο ακριβό σε σχέση με τις τιμές που κυκλοφορούν σε άλλες ταβέρνες του είδους. Παρόλαυτά θα το πρότεινα ανεπιφύλακτα καθώς σπάνια έχω δει τέτοια ποιότητα σε φαγητό σε τέτοιου είδους μαγαζί, κλάσεις ανώτερη από απλό σουβλατζίδικο, ακόμα και από άλλα εξειδικευμένα κεμπαπτζίδικα.

Κυρ Αρίστος (εκλεκτά εδέσματα)
Συνταγματάρχου Ζησιμοπούλου 96,
Παλαιό Φάληρο